وياتقىش شىرىلداعاندا «تاڭ اتىپ ۇلگەردى مە؟» دەپ توسەكتەن تۇرماي جاتىپ كۇيزەلەتىنىمىز نە وسى؟ سىزدە دە سونداي ءسات بولاتىن شىعار؟ ونداي كەزدە ويىڭىزعا نە تۇسەدى؟ جۇمىسقا بارۋ... بالانى بالاباقشاعا اپارۋ... ياكي اۋىلدان كەلە جاتقان تۋىسقانىڭدى ۆوكزالدان كۇتىپ الۋ... مۇنىڭ بارلىعى جانىمىزعا جارىق قۇيۋعا ءتيىس ساۋلەلى ساتتەر ەدى عوي؟ ولاي بولسا نەلىكتەن كوزىمىزدى اشپاي جاتىپ كوڭىل كۇيىمىز تۇسەدى؟
ء«بىردe تاڭeرتeڭ مازاسىز ۇيقىدان oيانعان گرeگoر زامزا ءوزىنىڭ توسeكتe جاتىپ قۇبىجىق جəندىككe اينالىپ كeتكeنىن اڭعارادى. تاس قابىقتى ارقاسىمeن شالقاسىنان جاتقان oل باسىن كوتeرگeن سايىن قارنىن قاپتاي جاپقان قابىرشاق پeن سىرعىپ تۇسكeلى تۇرعان كورپeنى, ءتəنىمeن سالىستىرعاندا سoنشالىقتى قoراش, جىپىرلاعان سيراقتارىن كورىپ جاتتى...»
فرانتس كافكانىڭ ايگىلى «قۇبىلۋ» نوۆەللاسى ءدال وسىلاي باستالادى. راسىندا, ول جاندىككە اينالىپ كەتكەن ەدى. ابسۋرد پەن ءابسوليۋتتىڭ اراسى قانشالىق؟ ەسەپتەپ كورىپ پە ەدىڭىز؟ مەنىڭشە, تىم جاقىن ءارى تىم الىس...
جاقىندا الەۋمەتتىك جەلىدەن مىناداي جازبانى وقىپ قالدىق. وندا ء«ومىر دەگەن – ۇيقىدان ويانا سالىسىمەن جاڭا دۇنيەنى تانيمىن دەگەن تالپىنىس» دەپ جازىپتى. راس-اۋ... حاكىم اباي دا قاراسوزىنىڭ بىرىندە كىشكەنتاي بالانى سيپاتتاي كەلىپ: «نە كورسە سوعان تالپىنىپ, جالتىر-جۇلتىر ەتكەن بولسا, وعان قىزىعىپ, اۋزىنا سالىپ, ءدامىن تاتىپ قاراپ, تاماعىنا, بەتىنە باسىپ قاراپ, سىرناي-كەرنەي بولسا, داۋسىنا ۇمتىلىپ, ونان ەرجەتىڭكىرەگەندە يت ۇرسە دە, مال شۋلاسا دا, بىرەۋ كۇلسە دە, بىرەۋ جىلاسا دا تۇرا جۇگىرىپ, «ول نەمەنە؟», «بۇل نەمەنە؟» دەپ, «ول نەگە ۇيتەدى؟» دەپ, «بۇل نەگە بۇيتەدى؟» دەپ, كوزى كورگەن, قۇلاعى ەستىگەننىڭ ءبارىن سۇراپ, تىنىشتىق كورمەيدى. مۇنىڭ ءبارى – جان قۇمارى», دەمەۋشى مە ەدى؟ ادامدى ادام ەتىپ تۇرعان وسى دەگدارلىق, جان قۇمارى ەمەس پە؟
ەندەشە, ەسەيە كەلە دۇنيەنى تانۋعا دەگەن تالپىنىس نەگە وشە بەرەدى؟ جاڭا نارسەلەر جاھاندا قاپتاپ تۇر. سونى نەگە زەرتتەپ, زەردەلەۋگە اسىقپايمىز؟ ۇيقى باسىپ, ۇيىققا باتا بەرگىمىز كەلەدى...
ءبىر كۇنى كەزەكتى مازاسىز ۇيقىدان كەيىن ادام ەمەس, جاندىك بولىپ ويانباساق جارار ەدى...
«مەن كەيدە ءوزىمدى گرەگور زامزا سەزىنەمىن» دەيدى ىشكى داۋىس...