كەشقۇرىم اپاما حابارلاسىپ, «اۋىل قالاي؟» دەسەم, ىلعي: «ەل امان, جۇرت تىنىش, قازىر ەشكىم ەشكىمنىڭ ۇيىنە كىرمەيدى», دەيدى مۇڭايىپ. ءيا, اپامنىڭ كوڭىلى جابىرقايتىن ءجونى بار. بۇرىن كورشىلەر انانى-مىنانى سۇراپ, ۇيگە ءجيى كەلەتىن. بولماسا, ءبىر-بىرىنە بوتەن قوي ىزدەپ كىرىپ جاتۋشى ەدى. قازىر قويكەزەك دەگەن دە ۇمىتىلىپ بارادى. ءتىپتى مال ۇستايتىن ءۇي ازايدى (ويتكەنى قازىر مال اسىراۋ ءتيىمسىز دەسەدى). ەڭ بولماعاندا ءار ۇيدە ءبىر سيىر بولاتىن مەنىڭ بالا كەزىمدە. بىزدە دە اق سيىر بولدى, كەيىن ساتىپ جىبەردىك. ۇيگە كىم كەلسە دە شاي قويىلاتىن. اپام اڭگىمە ايتىپ, قاۋقىلداسىپ قالاتىن. قازىر ەشكىم ەشتەڭە سۇراپ كەلمەيدى, شاقىرساڭ عانا جينالادى – اپامنىڭ قۇلازيتىنى سودان. ويلاپ قاراساق, بۇل دا ءبىر تراگەديا.
...دەيمىز عوي. بىرنەشە كۇننەن بەرى وڭىرلەردى سۋ باسىپ, سۇمدىق ۆيدەولاردى كورىپ جاتىرمىز. وشاعىنان ايرىلعان حالىققا قاراپ جانىڭ تۇرشىگەدى. كورشىلەر ءبىر-بىرىنە كىرمەسە دە سول اۋلىمىزدىڭ امان تۇرعانىنا شۇكىر دەدىك. ايتپەسە ءدال قازىر قانشاما جان ۇيىنە حابارلاسىپ, «كەلمەي كەتكەن كورشىلەرىن» ايتقىسى كەلىپ وتىر دەسەڭىزشى.