«حات جازدىم قالام الىپ سىزگە ەركەم...» بىلمەيمىن, ديماشتىڭ وسى «دايديداۋىن» تىڭداعان سايىن ءبىرتۇرلى ويلانىپ قالامىن. سەزىمىن حات ارقىلى جەتكىزگەندەر بىزگە قاراعاندا «رومانتيك» بولدى ما دەيمىن...
اۋەلى حات الۋشىنىڭ قۇرمەتتى ءھام عيزاتتى ەكەنىن ءوزىنىڭ دە, ونىڭ دا ەسىنە سالادى. ودان كەيىن ارداقتى باسىنىڭ اماندىعىن بىلەدى. ىزگى ءىلتيپاتىن تاعى ءبىر بىلدىرە كەتىپ, ەندى اۋىل-ايماق, بوتا-تايلاعىنىڭ قالىن سۇرايدى. ءسويتىپ, ماسەلەنىڭ مانىسىنە وسىنداي ۇياڭ امانداسۋدان كەيىن ءبىر-اق تۇسەدى ۇياتتى قىز-جىگىتتەر. ال وسىلاي ءبىز دە حات ارقىلى بولماسا دا, چات ارقىلى ادىپتەپ, ادەمىلەپ جاعداي بىلىسسەك نە كەدەرگى؟ جوق, ۋاتساپپەن ۋاعدالاسىپ قىسقا-نۇسقا سويلەسەتىن بىزگە ءابدىراحمان مەن شۇعا سەكىلدى حات الماسۋعا ءتوزىمىز جەتپەيدى. بالكىم سەزىمىمىز شىعار؟
قايدان جەتسىن! كوپ زامانداستارىمىز كوركەمسوزدى كوبىك ءسوز دەپ ۇعا ما, ايتەۋىر كوڭىلى تارتپايدى. ء«ساتى كەلىپ تۇرعاندا سانىنە قاراپ جاتار جاعدايىم جوق» دەپ توتەسىنەن تۋرا تارتادى دا, سۇراقتى «بىلش» ەتكىزەدى. وندايعا ابدەن قانىققان ەكراننىڭ ارعى جاعىنداعىسى دا ءسوزىن «گۇرس» ەتكىزەدى. اسقار سۇلەيمەنوۆتىڭ ءافوريزمىن ءسال مايىستىرىپ ايتقاندا, ساۋالى تەرگەۋ تەكتىگە جاۋابى تەمىرتەكتى ءسوز بولادى دا.
ادامداردىڭ ءسوزى جايداق, سويلەمى سويداق بولاتىن تاعى ءبىر سەبەبى كىتاپتىڭ بەتىن تۇيە بوتالاعانداي از اشادى. ال قالامدى نەسيەگە قول قويعانعا عانا السا نە قىل دەيسىز؟ ولاردىڭ حاتىنان گورى ارىزى كوركەم شىعادى. كۇلەسىز بە, جىلايسىز با؟ الگىندەگى ءابدىراحمان مەن شۇعالاردىڭ حاتىن وقىپ الىپ, الەۋمەتتىك جەلىگە كىرىپ قالساڭ كىر سابىندى ەزىپ ىشكەندەي بەتىڭ قايتىپ قالادى. ادەبيەت دەگەن ادامنىڭ ءتىلىن, ءدىلىن تاربيەلەيتىن بىردەن-ءبىر قۇرال عوي. ولەڭ سوزگە وگەيلىگى بار جارىم ءتىل قوعامنىڭ بەت تۇگىل بەزەۋ ۇيالاتىن سوزدەردى ماڭىراتىپ جاتقانى سوندىقتان بولسا كەرەك.
ال قايىر ساۋ بولىڭىز, قادىرلى وقىرمان! ايتايىن دەگەنىم وسى ەدى.