«اشىعىن ايتۋىمىز كەرەك, ءبىز تاريحقا كەلگەندە كوبىنەسە ەموتسياعا بەرىلىپ كەتەمىز. وتكەن زاماندى ورىنسىز قازبالاۋ جاقسىلىق اكەلمەيدى, ونىڭ پايداسىنان گورى, زيانى كوپ». شىنى كەرەك, ۇلتتىق قۇرىلتايدىڭ ءۇشىنشى وتىرىسىندا مەملەكەت باسشىسى قاسىم-جومارت توقاەۆ ايتقان وسى ءسوز ۇلكەن وي سالدى.
«وسپەيتىن ەلدىڭ بالاسى ونبەيتىن داۋدى قۋادى» دەپ بەكەر ايتپاعان. وتكەن ءىس ءوتتى, ەندى ونى ەشكىم وزگەرتە المايدى. ۋاقىت ەڭ ءادىل تورەشى ەكەنىن ۇمىتپايىق. بىزگە بىتپەيتىن داۋ-داماي ەمەس, مىزعىماس ىنتىماق پەن بىرلىك كەرەك. قازىرگى تاريحي كەزەڭدە حالقىمىزدىڭ ءسوزى دە, ءىسى دە ءبىر بولۋى قاجەت. سوندىقتان زيالى قاۋىم, ەڭ الدىمەن, ەلىمىزدىڭ بىرلىگىن نىعايتۋعا باسا نازار اۋدارعانى ءجون. اعا بۋىن جاس ۇرپاققا جول نۇسقاپ, باعىت-باعدار بەرۋى كەرەك.
ەلىمىزدە كوزى اشىق, كوكىرەگى وياۋ, ويى ۇشقىر, ءبىلىمدى جاستار كوپ. ءبىز ولاردىڭ بويىنا اسىل قاسيەتتەردى ءسىڭىرۋىمىز قاجەت. ۇلى ابايدىڭ ء«بىرىڭدى قازاق ءبىرىڭ دوس, كورمەسەڭ, ءىستىڭ ءبارى – بوس» دەگەن ءسوزى ءالى دە وزەكتى بولىپ تۇر.
مەن زيالى قاۋىم وكىلدەرىنىڭ ءبىر-بىرىنە ءاردايىم تىلەكتەس بولعانىن قالايمىن. ءوزارا جاناشىر بولۋ, تۇپتەپ كەلگەندە, ەلگە جاناشىر بولۋ دەگەن ءسوز. تاعى دا قايتالاپ ايتقىم كەلەدى: ۇساق-تۇيەك اڭگىمەنى قويۋ قاجەت. قازاقتى ءبولىپ-جارۋعا بولمايدى. ءبىز جالپىۇلتتىق دەڭگەيدە ويلاۋعا ۇمتىلۋىمىز كەرەك.
گەننادي شيپوۆسكيح,
سەنات دەپۋتاتى