وسى ءبىر وقيعانى ايتقان جىگىتتىڭ اڭگىمەسى مەنىڭ ەسىمنەن ەش شىققان ەمەس. مىنا ومىردە ءبىزدىڭ ءجۇرىپ وتكەن جولىمىز – پانيدەگى پيعىلدارىمىز بەن نيەتىمىزدىڭ كوشىرمەسى. «جاقسىلىق كورسەم دە – وزىمنەن, جاماندىق كورسەم دە – وزىمنەن» دەگەن ەكەن بۇرىنعىلار. ال تومەندەگى وقيعانى مەن كەيىپكەرىمنىڭ سوزىمەن قاز-قالپىندا بايانداپ كورەيىن.
...مەن وسى جىرتىڭداعان قىز اتاۋلىنى كورسەم جىنىم كەلەتىن. ىشىندە نە بار ەكەنى بەلگىسىز, ۇنەمى سومكەلەرىن اسىنىپ الىپ, دۇنيەنىڭ تۇتقاسىن وزدەرى عانا ۇستاپ جۇرگەندەي كورىنەتىن بيكەش بىتكەننىڭ جان دۇنيەسى مەن بىلمەيتىن باسقا الەم ەدى. كەلىستىلەرى ءتۇرىن مالدانىپ, عاشىق بولعان جىگىتتى مۇرنىنان تەسىپ جەتەكتەگەندەي قىلىپ دەگەندەرىن جاساتىپ قوياتىنى قانىمدى قايناتاتىن. سوندىقتان دا, مەن شوپجەلكەلەردىڭ سوڭىندا سالپاڭداپ جۇرەتىن بۇزاۋلاردىڭ ساناتىنان ەمەس ەدىم. تەك ءوزىم ارمانداعان جان كەزدەسكەنشە.
ال, مەن ارمانداعان قىز مۇلدە بولەك ەدى. بارىنشا سابىرلى, سۇلۋ دا سۇيكىمدىلىگى بەك ءمىندەتتى جانە وعان قوسا يناباتتى, تويعان قوزىداي تومپيعان تاربيەلى بولۋى كەرەك. الايدا, مەنىڭ باعىم مەن سورىما وراي, وسى ءبىر قىز مۇلدە بولەك بولدى. ءوزىم جوسپارلاعانداي جۋاس تا ەمەس, بارىپ تۇرعان ەركەنىڭ ءوزى. كەيدە تىم وتكىر دە سياقتى. كۇلگەنى, بارلىق قيمىلى وزىنە جاراسادى. ءاۋ باستاعى جوسپارىم بويىنشا, سەن دە كوپ شوپجەلكەنىڭ ءبىرىسىڭ دەگەندەي قاراماۋعا, ءتىپتى كوڭىل اۋدارماۋعا تىرىستىم. عاشىق بولىپ قالماۋدى ويلاستىرا باستادىم. ءبارىبىر ويىمنان شىقپاي قويدى. قانداي قۇدىرەت ەكەنىن بىلمەيمىن, ىرقىما باعىنباي بارا جاتقان سانام مەن ەكى اياعىم سول جۇرەتىن جەرلەرگە جەتەكتەپ اپاراتىن بولدى.
وزگەلەردەي ەمەس, مەنى وزىنە قاراتىپ الايىن دەپ جۇرگەن ول جوق. ول باسقا, ول بيىكتە تۇر. ازىلدەرى ادەمى, رياسىز كۇلگەنى دە كەرىم. راسىندا دا, قىزداردىڭ ەزۋ تارتىپ جىميعانى, ەركە بولعاندارى دا وزدەرىنە جاراسادى ەكەن عوي. ول ماعان سونى مويىنداتا باستادى. باياعىدا «ەلىك قىز» دەگەن ادەمى اڭگىمە وقىعان ەدىم. سول حيكايانىڭ كەيىپكەرى دەرسىڭ. مەنىڭشە, قيالداعى پەرىشتە قىزدار كوركەم شىعارمالاردا, اقىن-جازۋشىنىڭ قيالىندا عانا ءومىر ءسۇرۋى ءتيىس ەدى. مىنا ءبىزدىڭ ەكى اياعىمىزبەن پەندە بولىپ باسىپ جۇرگەن قارا جەر بەتىندە كۇناسى مەن كەمشىلىگى جەتكىلىكتى قاراپايىم ايەل حالقى عانا مەكەندەيتىن سياقتى كورىنەتىن.
تىزەدەن ءسال عانا جوعارى, اق بۇرشاق كويلەگى, ق ۇلىن مۇشەسى دە وزىنە جاراسادى. رەتىن تاۋىپ, جاناسقىم-اق كەلىپ تۇرادى, بىراق كۇشىم جەتپەيدى.
ءبىزدىڭ ءبىر توپ تانىستارىمىز وتىراتىن باسقوسۋدا تەك سونىڭ عانا داۋىسىن ەستيمىن, قاراماي-اق, كوزىمنىڭ قيىعىمەن, جون ارقاممەن تەك سونىڭ قيمىلىن عانا كورىپ وتىرامىن. مەن ول ءۇشىن كوپتىڭ ءبىرى عانامىن. ال, ول بولسا ءوزىنىڭ بارىنە ۇنايتىنىن بىلەتىن بولۋ كەرەك, قاي كەزدە دە ەركىن. ۇناعاندى دا, ۇناماعاندى دا ايتىپ سالىپ, قاراپ وتىراتىنىن قايتەرسىڭ. شىنىندا دا, قىز اتاۋلى مەن ويلاعانداي قۇبىلمالى, ءبارى بىردەي قۋ ەمەس سەكىلدى.
ايتپاقشى, ونىڭ كوزى توستاعانداي ۇلكەن, شاشى تىلەرسەگىنە تۇسەتىن ۇزىن بولماسا دا, اسا سۇيكىمدى جاراتىلعان جان. كىرپىكتەرى ۇزىن, ادەمى قاعادى. وزىنىكى مە ەكەن دەپ قارايمىن, ءوزىنىڭ كىرپىكتەرى. جۇرگەنى, تۇرعانى, وتىرعانى مەن كورگەن قىزداردىڭ ەشقايسىسىن قايتالامايتىنى ءسوزسىز.
مەن سياقتى جالاڭاياق ستۋدەنتتىڭ وسى قىزدى باعىپ جۇرگەنىنە ءۇش اي ءوتتى. قارا باسىمدى ارەڭ الىپ ءجۇرىپ, ونى بىردەن قاراتىپ الاتىنداي ارتىقشىلىعىم دا جوق. ۇزىن, ارىق جىگىتپىن. قالتام دا ءوزىم سياقتى شىر بىتە قويماعان, تىم جۇقا.
كەيىن ول مەن كەزدەسۋگە شاقىرعاندا كەلەتىن بولدى. قۇدايدىڭ قۇدىرەتى, ەكەۋمىز كەزدەسكەن ساتتەردەن باستاپ ۋاقىت قۇيرىعىنا اششى شىبىق تيگەندەي, زۋلاي جونەلەدى. ساعاتتىڭ ءتىلى سۇمدىق ءبىر جىلدامدىقپەن سوعا باستايتىنىن قايتەرسىڭ. ءبىزدىڭ دە اڭگىمەمىز تاۋسىلمايدى. كەيدە مەن ونى قاسىندا وتىرىپ تا ساعىنامىن. جۇرەگىم تاعاتىمدى تاۋىسىپ بىتەتىن ساناۋلى ساعاتتارعا ەمەس, بارلىق كەزدە, كۇندىز دە, تۇندە دە بىرگە بولعاندى قالايدى. ونى كورسەم جوعالتىپ العان زاتىم تابىلعانداي جانىم جاي تابادى.
قىسقاسى, ول ءۇشىن قولىمنان كەلگەننىڭ ءبارىن جاساۋعا دايىن ەدىم. ەكەۋمىز ۇنەمى ساياباق ارالايمىز. قالتالى جىگىتتەردەي مەنىڭ وعان قۇشاق-قۇشاق گۇل اپەرەتىن, ەڭ مىقتى مەيرامحانالارعا جەتەكتەپ اپاراتىن كۇيىم جوق. وعان دەگەن ۇلكەن, شىنايى سۇيەتىن جۇرەگىم عانا بار.
...ەكەۋمىز بۇگىن تاعى دا كوشەدە قىدىرىپ كەلەمىز. ءبىزدىڭ قالانىڭ كوكتەمى بيىل بۇرىنعىدان دا ادەمى سياقتى. مۇمكىن وسى قالا دا, ونىڭ كوشەلەرى, كوكتەمى, ءبارى-ءبارى بۇرىن دا ادەمى بولعان شىعار. ايتەۋىر, ول مەنىڭ قاسىمدا بولعاندىقتان ءومىر ماعان وسىلاي وزگەشە قىرىمەن, بار سۇلۋلىعىمەن بەرى قاراي بۇرىلعان سەكىلدى.
قاراڭعىلىق تۇسە سالىسىمەن-اق كوشە شامدارى, ءدامحانالار مەن ءتۇرلى دەمالىس ورىندارىنىڭ قىزىل-جاسىلدى جارنامالارى كوزدى ارباي باستايدى. شىركىن-اي, باسى ارتىق تيىن بولسا, مەن دە انە ءبىر جىگىتتەردەي كەردەڭدەپ, داڭعازاسى ازداۋ انا ءبىر مەيرامحاناعا ونى جەتەكتەپ كىرىپ باراتىن ەدىم دەپ ويلايمىن. ءاي, بىراق, ءبارىبىر باقىتتى ەدىم. ويتكەنى, مەن جاقسى كورەتىن قىز قاسىمدا كەلەدى. ءوزى ەلىك سياقتى, ەركە بولسا دا كەيدە تۇنجىراپ ويلانا قالاتىنى بار. شاشتارى جىبەك ءتارىزدى, بىركەلكى, بىرەۋى دە شاشاۋ شىقپاي, توگىلىپ تۇرادى.
– مىنا مەيرامحاناعا كىرەيىكشى, – دەگەنى, ءبىر كەزدە كوزىن جالت ەتكىزىپ.
– كىرەيىك, – دەدىم ىشىمنەن قىلپ ەتىپ. قالتامدا 500 تەڭگە. ماڭدايىمنان تەر بۇرق ەتە قالدى. جوق دەپ ايتۋعا جىگىتتىك نامىسىم جىبەرمەدى. بۇعان دەيىن دە وسىنداي مەيرامحانالار تۇسىنان وتە بەرگەندە كورمەگەن-بايقاماعانداي وتە شىعاتىنمىن. ىشىمنەن «جوقتىق قولىڭدى بايلاعان كەدەي جومارتىم-اي» دەپ قويامىن مىسقىلداپ. ءاي, دەگەنمەن, مەن جاقسى كورەتىن قىز اسپانداعى ايدى سۇراپ تۇرعان جوق قوي. نار تاۋەكەل!
– كىرەيىك, – دەدىم قولىنان جەتەلەپ.
ءبىز كىردىك. قوساقتاسىپ كىرىپ بارعاندا وعان ءبارى بۇرىلىپ قارادى. كوكىرەگىم مارقايىپ, ءدال وسىنداي ارۋدىڭ تەك مەنىڭ عانا قاسىما ەرىپ جۇرگەنىنە ماقتانىپ قالدىم. شۋى الىستاۋ, شەتتەگى ۇستەلدەردىڭ بىرىنە بارىپ جايعاستىق. داياشى دا جالپاڭداپ جەتىپ كەلىپ, ەكەۋمىزدىڭ قولىمىزعا اس ءمازىرىن ۇستاتا سالدى.
– قالاعانىڭدى الا بەر, – دەدىم اقشام قالتامدى كەرىپ تۇرعان كىسىشە.
– الامىن, – دەدى, ءوزىنىڭ ەركىندىگىمەن ەركەلىگىنە باسىپ.
ول تاپسىرىس بەرىپ جاتقان تاماققا دا, سۋسىنعا دا مەنىڭ قالتامداعى تيىننىڭ جەتپەيتىنىن ويلاعاندا باتەڭكەمنىڭ ىشىندەگى باشپايلارىم سىرەسىپ, تار اياق كيىمدى كەرىپ بارا جاتقان ەدى.
– ال, سەن شە, سەنىڭ قارنىڭ شۇرىلداعان جوق پا؟
– مەنىڭ تابەتىم بولماي تۇر. تەك سۋ ىشەمىن, – دەي سالدىم.
ول الدىنا كەلگەن تاماقتى ادەمى جەپ وتىر. قيمىلىندا ءبىر تەكتىلىك بار. وعان, نەگە ەكەنى, ءبارى جاراسادى. مۇمكىن ماعان سولاي كورىنەتىن بولۋ كەرەك.
كورشى ۇستەلدە وتىرعان بىرەۋدىڭ قالتا تەلەفونى شىر ەتە قالدى.
– ەگەر قىز جىبەك پەن تولەگەندە ۇيالى تەلەفون بولعاندا عوي.., – دەدى ول ك ۇلىپ.
– نە ىستەر ەدى؟
– تولەگەن شەگەگە زۆونداپ, كومەككە شاقىراتىن ەدى. ءسويتىپ, ءتىرى قالار ما ەدى؟!
تەك وسى ساتتە اقشا تۋرالى ويلاپ وتىرعان مەن ك ۇلىپ جىبەردىم.
– وندا تولەگەن مەن جىبەكتىڭ ماحابباتى تۋرالى ۇلى شىعارما تۋمايتىن ەدى.
– بالمۇزداق جەۋگە بولا ما؟
– بولادى.
قۇدايىم-اي, قازىر مەنىڭ قالتامدا تاكسيگە عانا تولەيتىن تيىن بار ەكەنىن بىلسە مىنا قىز ءدال وسىلاي تايراڭدار ما ەدى؟ مەنىڭ مازام كەتە باستادى. «ەتىگىمنىڭ» تار ەكەنىن سەزگەن سايىن, ماڭدايىم تەپشىپ, جونىم جىبىرلاي جونەلەدى. مەن ونىڭ ايتىپ وتىرعان اڭگىمەسىنىڭ ءبىرىن ەستىسەم, ءبىرىن ەستىمەۋگە اينالدىم.
– كوڭىل-كۇيىڭ نەگە جوق, ءبىر جەرىڭ اۋىرىپ تۇرعان جوق پا؟
– قازىر سەن ۇيىڭە كەتەسىڭ, قايتىپ سەنى كورگەنشە ۋاقىت وتپەي قويادى.
– سول ءۇشىن عانا ما؟
– ءيا, سول ءۇشىن.
ءاي, ءيتتىڭ بالاسى-اي, ول ءۇشىن ەمەس قوي. كوڭىل تۇسكەننىڭ كوكەسىن, داياشى ەسەپ ايىرىسۋعا كەلگەندە كورەرسىڭ! ءبۇيتىپ ماسقارا بولعانشا, ءاۋ باستا, ءجۇز جەردەن نامىسىڭ ويناپ بارا جاتسا دا, ءدال بۇگىن مەيرامحاناعا كىرمەۋدىڭ جولىن نەگە قاراستىرمادىڭ دەيمىن, ىشتەي ءوزىمدى تۇيگىشتەپ. نامىستىڭ كوكەسى ەندى باستالادى. قازىر ءبارى باستالادى. ول مەنىڭ قالتامدا ەسەپتەسەتىن اقشا جوق ەكەنىن بىلسە... جوق, قازىر ءدۇيىم جۇرتتىڭ كوزىنشە, جو-جوق, بارىنەن بۇرىن مەن جاقسى كورەتىن قىزدىڭ كوزىنشە داياشى شۋ كوتەرەدى. قۇرىسىن, اتاما...
– سەن مەن كەزدەسۋگە شاقىرعاندا نەگە كوندىڭ, مەنى جاقسى كورەسىڭ بە؟ – دەپ ءبىر كەزدە دالباسالاپ قويىپ قالدىم. وسى ۋاقىتقا دەيىن قانشاما اڭگىمەلەسىپ جۇرسەك تە, ءدال وسى مەن بارماعان تاقىرىپ بولاتىن.
– سەن ماقتانشاق ەمەسسىڭ, سەن مەن كورگەن جىگىتتەردىڭ بىرەۋىنە دە ۇقسامايسىڭ. جانە... جانە ءسىزدىڭ تاراپىڭىزدان وعاش قىلىق كورمەپپىن, – دەدى ول ازىلمەن سىزگە كوشىپ. «قۇداي كورسەتپەي-اق قويسا ەكەن». وسى سوزدەردى مەن ىشىمنەن ايتتىم.
ءبىر امالىن تاپقان سياقتى بولدىم. ءتاڭىرىم اقىرى مەن ابىرويىن بەرسىن.
– قازىر كەلەمىن, – دەپ, داياشىنىڭ سوڭىنان ىلەسە جونەلدىم. ارتىنان ەمپەڭدەپ كەلە جاتقان مەنى كورىپ, ول:
– دارەتحانا مىنا جاقتا, – دەدى.
– ماعان دارەتحانا ەمەس, وسى مەيرامحانانىڭ قوجايىنى كەرەك.
– ول كىسى انا ەسىكتىڭ ار جاعىندا, – دەدى داياشى كوپ ەسىكتىڭ ءبىرىن نۇسقاپ.
ءبىسسىمىللامدى ايتىپ, باسىمدى سۇقتىم. ۇستەلدە وتىرعان تورتباق دەنەلى, يمان ءجۇزدى كىسى باسىن جايىمەن كوتەرىپ, سۇراۋلى جۇزبەن قاراپ تۇر.
– تورلەت ءىنىم!
– اسسالاۋماعالەيكۋم, اعا!
– ءيا, نە بولدى؟ – دەدى سالەمىمدى الىپ.
– اعا, ءسىز دە ازاماتسىز, جىگىتسىز عوي, – دەدىم دە, ءسوزىمدى ءارى قاراي نە دەپ ساباقتارىمدى بىلمەي, اڭتارىلىپ.
– جىگىتپىز. نە بولدى؟ ايتا بەر.
– اعاتاي, بۇگىن مەنىڭ ەركەكتىك نامىسىم سىنعا تۇسكەلى تۇر. ءسىزدىڭ كومەگىڭىز كەرەك. ءبارى ءوزىڭىزدىڭ ادامگەرشىلىگىڭىزگە بايلانىستى, – دەپ باستىرمالاتا جونەلىپ, توقتاپ قالدىم.
– مەنىڭ ادامگەرشىلىگىمدى قايتەسىڭ, ايتا بەر.
– اعا, ءسىز وسى مەيرامحانانىڭ قوجايىنى ەكەنسىز.
– قوجايىن بولساق, بولارمىز, بىزدەن دە جوعارى قوجايىندار بار.
– كوكەتاي, وندا مەنىڭ بۇگىنگى تاعدىرىم ءسىزدىڭ قولىڭىزدا. انا زالدا مەنىڭ جاقسى كورەتىن قىزىم وتىر. ءبىز بۇگىن سىزدەردىڭ قوناقتارىڭىز ەدىك. قالتامدا بارى مىناۋ عانا. جاقسى كورەتىن قىزىمنىڭ الدىندا جەرگە قاراتپاڭىزشى, – دەپ قالتامداعى 500 تەڭگەنى الدىنا تاستاي سالدىم.
مەيرامحانانىڭ قوجايىنى سالماقتى جىميىپ, بەتىمە تەسىرەيە قاراپ تۇر.
– اعا, «ەر جىگىتتىڭ موينىندا قىل ارقان شىرىمەيدى», – دەپ ماقالداتىپ جىبەردىم.
– اتان تۇيە اسقىزىپ جەمەگەن شىعارسىڭدار. جاقسى. وتىرا بەرىڭدەر, ۋايىمداما. بورىكتى اۋىلدانبىز عوي. ءاي, جىگىتىم-اي, دەپ كوڭىلدەنىپ, ءبىر نارسەلەر ەسىنە تۇسكەندەي تاعى دا باسىن شايقاپ ك ۇلىپ قويدى.
– قورىقپاي وتىرا بەر, قىزىڭنىڭ الدىندا ۇيالمايسىڭ. ال مىنا بايلىعىڭدى, – دەپ, ەسكىلەۋ 500 تەڭگەمدى الدىما ىسىرىپ, تىرسيعان ءاميانىن شىعارىپ, 10 000 تەڭگەنى قولىما ۇستاتا سالدى.
– مىناعان قىزىڭا گۇل اپەرىپ, جاقسىلاپ شىعارىپ سال. قولىڭ تيسە ەرتەڭ سوعا كەت. اڭگىمە بار, – دەدى مەنىڭ اعاتايىم.
– الدامايمىن اعا, ەرتەڭ كەلەمىن, – دەپ كابينەتتەن قۋانا شىعىپ, سۇيىكتىمنىڭ قاسىنا كەلدىم.
قىز جوق بولىپ كەتكەنىمدى تۇسىنبەگەنى, وكپەلەگەنى بەلگىسىز, بۇرتيىپ وتىر. مەن ءۋاجدى نەدەن باستارىمدى بىلمەي وتىرعاندا:
– قايدا كەتىپ قالدىڭ؟ – دەپ ءسوزدى ءوزى باستادى.
– اناۋ جاقتان اعامدى كورىپ قالدىم.
– اعاڭ بار ەكەنىن بىلمەپپىن. تۋعان اعاڭ با؟
– تۋعان اعامداي, – دەي سالدىم, يىعىمنان تۇسكەن اۋىر جۇكتەن كەيىن جارقىلداپ.
– تاماق جەيىك, – دەدىم قۋانىپ.
– سەنىڭ تابەتىڭ جوق ەدى عوي, ال ماعان جالعىز اس باتپاي وتىر, – دەدى مەنىڭ ەلىك قىزىم.
... ەلدىڭ سوڭىن الىپ, ءبىز دە دالاعا شىقتىق. ول ادەمى, ول مەنىڭ قاسىمدا كەلە جاتىر. بىرەۋدىڭ بالاسىنا تابىندىرىپ قويعان تاعدىر دا قىزىق. قولىندا مەن ءبىرىنشى رەت ساتىپ اپەرگەن ءبىر شوق گۇل.
مەن ەرتەسىنە ساباق بىتكەنشە, استىما تۇز قۇيىلعان كىسىشە, ءبىر ورىندا بايىز تاۋىپ وتىرا الماي قويدىم. كەشىككەن سايىن مەيرامحانا قوجايىنىن الداپ كەتەيىن دەپ تۇرعان كىسىشە اسىقتىم.
كەشەگى ءوزىم باسىمدى سۇققان ەسىكتى يتەرسەم, ول كىسى جۇمىسىنا كەلە قويماعان ەكەن. كوكەمدى كۇتىپ ءبىراز وتىرىپ قالدىم.
كوپ ۇزاماي تورتباق دەنەلى, يمان ءجۇزدى اعام داياشى جىگىتتەرگە قول بەرىپ امانداسىپ كىرىپ كەلە جاتتى. قوس قولىمدى ءبىر-اق سوزىپ, قاسىنا مىنە الداعان جوقپىن دەگەندەي, ەمپەڭدەپ جەتىپ باردىم. ول كىسى ماعان سوڭىمنان ەر دەگەندەي يشارا جاسادى.
– قالاي, قىزىڭ ريزا بولدى ما؟
– ريزا بولعان, بولماعانىن بىلمەيمىن, ءبىر ابىرويسىزدىقتان الىپ قالدىڭىز عوي. اعا, قارىزىمدى ءسوزسىز قايتارامىن. ال, ايتاتىن اڭگىمەڭىزدى ايتا بەرىڭىز, – دەيمىن ىنىلىك يناباتتىلىقپەن.
سونىمەن, مەن سول اعاتايىمنىڭ ارقاسىندا سول مەيرامحاناعا داياشى بولىپ ورنالاستىم. كۇندىز ساباقتامىن, كەشكە قاراي تاۋىپ العان قوسىمشا جۇمىسىما جۇگىرەمىن. جامان تاپقان جوقپىن. ال, ءوزىم جاقسى كورەتىن قىزىمدى جۇمىس پەن ساباقتان بوساعاندا باسقا دامحانالارعا اندا-ساندا شاقىرىپ تۇراتىنداي مەنىڭ دە قالتاما شىر بىتە باستادى. بۇل 90-شى جىلداردىڭ اياعى ەدى.
مەنىڭ قاعىلەزدىگىم مەن تياناقتىلىعىم اعاما ۇناعان بولۋ كەرەك, كوپ ۇزاماي مەن داياشىلىقتان قىزمەتىم كوتەرىلە باستادى. اعاتايىم, ءوزى قولى بوساماعاندا سول مەيرامحانانىڭ بار جاۋاپكەرشىلىگى مەن اناۋ-مىناۋ جۇمىستارىن ماعان تابىستاپ كەتەتىن بولدى.
سودان بەرى دە ءبىراز جىلدار وتە شىعىپتى. مەيرامحانا بيزنەسىن ابدەن مەڭگەرىپ العان مەنىڭ اعاتايىمنىڭ ودان دا بولەك بىرنەشە مەيرامحانالارى پايدا بولدى. ال, مەن كەيىنىرەك ءوز بيزنەسىمدى باستاعانعا دەيىن, سولاردىڭ بىرىنە قوجايىندىق ەتتىم. قاي كەزدە دە مەنىڭ ازاماتتىق نامىسىمدى قۇتقارىپ قالعان اعامدى الداماۋعا, سەنىمىنەن شىعۋعا تىرىستىم. تۋعان اعامنان ارتىق سىيلاستىق, عۇمىر بولسا سىيلاسا بەرەتىن شىعارمىز.
ال باياعى, جالاڭاياق ستۋدەنتتى مەيرامحاناعا اپارۋعا ماجبۇرلەگەن ەلىك قىز بۇگىندە مەنىڭ جارىم. ءدال بۇرىنعىداي ەركە ەمەس, ەسەيدى, ازداعان بالالىعىنان ارىلىپ, مەنىڭ بالالارىما انا بولدى. ءبىز باقىتتىمىز, ايتپەسە, سۇيمەي, سەنبەي تاعدىر قوسىپ جۇرگەندەر قانشاما؟!.
مەن ءبىر جاعى وسى تەنتەكتەۋ, ەركەلەۋ قىزعا قارىزدارمىن دا! ەگەر سول جولى ول وتكىرلىگىنە باسىپ, مەنى سول مەيرامحاناعا جەتەكتەپ كىرمەسە, مەن بىرگە تۋماساق تا تۋعانداي ءومىر جولىنا ءتاربيەلەگەن سول اعاممەن, بۇگىنگى ازدى-كوپتى دوڭگەلەتىپ وتىرعان شارۋاممەن جولىقپاس تا ەدىم. ال مەنىڭ ازعانتاي ومىرىمدە كوزىمنىڭ جەتكەنى – ازاماتتى ازامات ەتەتىن نامىس پەن ماحاببات جانە سەنىم.
ايناش ەسالي,
«ەگەمەن قازاقستان».
الماتى.