ەرتەرەكتە, جەتىسۋ وڭىرىندە جاپالاق پەن جۇماناي دەگەن اعايىندى ادامدار ءومىر ءسۇرىپتى. ۇلكەنى جاپالاق ەلگە تۇتقا, اۋىلعا ايبار, جاتقا سىيلى, جاقىنعا قايىرىمدى, اعايىنعا قامقور جان ەكەن. ءبىر كۇندەرى جاپالاق جۇرتتىڭ جان باعىپ وتىرعان جايىلىمىن تارتىپ الماقشى بولىپ كەلگەن اق پاتشانىڭ اكىمگەر شەنەۋنىگىنە قامشى ءۇيىرىپ, ونى قورعايمىن دەپ مىلتىق الا ۇمتىلعان سولداتتى ساباپ, ول بەيباق ءولىپ كەتىپ, باسى داۋعا قالادى.
قىسقاسى, كەشىكپەي «جاپالاقتى ۇستاۋ ءۇشىن قاپال ۋەزىنەن اسكەر كەلە جاتىر» دەگەن حابار جەتەدى. سوندا ءىنىسى جۇماناي كەلىپ: «مىنا جاۋ سەنى ۇستاماي تىنىم تاپپايتىنى انىق بولدى. سەن كەتسەڭ بار قيىندىق ەلدىڭ باسىنا تۇسەدى, مەن كەتسەم ءبىر شاڭىراققا عانا تۇسەدى. ەگەر ۇيعارساڭ «جاپالاق دەگەن مەن» دەپ سولداتتىڭ الدىنان ءوزىم شىعايىن, ءتىرى بولسام ءبىر كەلەرمىن, ولسەم, ۇرپاعىم سىزگە امانات» دەپتى.
پاتشا اسكەرىنىڭ قولىنا ءوز ەركىمەن تۇسكەن جۇماناي سول كەتكەننەن سىبىرگە ايدالىپ, اقىرى ءدام-تۇزى تاۋسىلىپ, جات جەردەن توپىراق بۇيىرىپتى.
جاپالاق بولسا ءىنىسىنىڭ اماناتىن بۇلجىتپاي ورىنداپ, جالعىز ۇلىن حاننىڭ بالاسىنداي ەتىپ اسىراپ, ەر جەتكەندە ەل باسقارتىپ, ءتىپتى بولىس تا قىلعان ەكەن. قازىر وسى اۋلەتتەن تاراعان ۇرپاق ءبىر قاۋىم ەل. شىعىس قازاقستان وبلىسى, ءۇرجار اۋدانىندا تامىر جايىپ, ءوسىپ-ونۋدە.