سەنىڭ بولمىسىڭدا تاقىس تاعدىردىڭ جازۋى بار, شەجىرەلى شاناعىڭدا كوكبورىنىڭ ازۋى بار. ءدۇريا-جامال دالانى دۇبىرگە بولەگەن, شابىسى مەن شالىمى شابىتىنا قاراي ولەرمەندەنە اسپان توسىنە ورلەگەن, الپ-الپ باسقان اتانداي بۋىرقانعان بابالاردىڭ مىڭجىلدىقتان بەرى مۇڭىن شاعار جولداسى سەن ەدىڭ, قاسيەتىڭنىڭ سالماعىن قاراتاۋعا تەڭەدىم, قادىرىڭدى اق ايتسام الاتاۋداي كورەمىن, ءناسىلى اسىل ءور ەلىم, وزەگى ءبۇتىن ورەنىم سەن دەگەندە كوڭىلىن كوكجيەككە سۇڭگىتكەن, ساقي دۇنيە ءتىلى مەن ءتىنى بولعان وزىڭنەن وتكىنشى جالعاننان جان جاراسىن جازاتىن ءدارۋى مول سىر كۇتكەن ەمەس پە ەدى باعزىدا؟!
بوز دونەن بۇلتتى ءسۇزىپ, مۇزارت شىڭداردىڭ قىلىش ءجۇزدى قىرلاۋىت جوندارىنا تۇياعىن قاداپ, كەرۋەن-كەرۋەن جوڭكىگەن, كەۋدەسى توردەي تۇلپاردىڭ ق ۇلىنىنداي موڭكىگەن زامانالار كوشىندە ەلىنە تىلەپ ەسەندىك, جەرىنە تىلەپ نوسەر-قۇت فانيگە ساپار شەككەن بابالارىمدى تانيمىن ءاز ءۇنىڭ مەن كۇيىڭنەن. التى قۇرلىق دۇرىلدەپ, ايماۋىت تاۋلار دىرىلدەپ, جۇمىر باستىنىڭ دەنى دارگەيىنە جىعىلعان شىڭعىس قاعاننىڭ جوشى ۇلى ومىردەن وتكەن كەزىندە سەن ەمەس پە ەڭ شاناقتان ازالى ۇنمەن جەتكىزگەن. ءبىر پەرنەسىنە شالقار ويدى كوگەندەپ قوياتىن, تارعىل كوڭىلىڭ تۇمان باسقاندا قايعىڭدى جوياتىن ۇلى دالانىڭ ءتىلسىز ۇستازى.
قوس ىشەكتى قوڭىرىم, اپتىعىمدى ءبىر باسىپ, وزىڭمەن ويشا سىرلاسىپ, كەشەگى كۇندى قوزعاسام, قۇرمانعازى, تاتتىمبەتتەردىڭ سۇرقاي زاماننىڭ سويىلىندا وتكەن تاعدىرىنا ارقاۋ, تەكتىلىگىنە تىرەۋ سانالعانداي ولاردىڭ كەندى كەۋدەسىنەن كۇي بولىپ قۇيىلعان دا سەن ەدىڭ عوي, دومبىرا! «قارعا دا بويلى قازتۋعان, قارعاداي بويى بولسا دا, العىس العان حالقىنان» دەمەكشى, قازتۋعانداي جىراۋلاردىڭ دا اسقاق ءانىن قۇدىرەتىڭ ارقىلى جۇرەككە قوندىرعانبىز. جۇرتىنىڭ قامىن ويلاماس, جۇرتپەن بىرگە تويلاماس ايىلى ءبۇتىن اتتىدان جاياۋ دا ءجۇرىپ كەك العان جاياۋ مۇسا بابانىڭ, سەكسەن كولدى تەربەگەن, وقجەتپەستى تەڭسەلتىپ, كوكشەنىڭ كەرىم اسپانىن بۇلت استىندا قالدىرماي سەرىلىكپەن كۇن كەشكەن اقاندايىن اردانىڭ, يىعىنا ىلمەي قۇل شەكپەن سەزىمنىڭ قىلىن مىڭ شەرتكەن, ءلايلىم-شىراق دەپ اندەتكەن ءبىرجان سالدىڭ اندەرى سەن ارقىلى حالقىمنىڭ قامباسىندا قالدى قازىنا بولىپ. مىناۋ قۇس قاناتى تالاتىن سايىن دالا سوزگە بۇلاق, ويعا سۇلەي تەكتىلەرىمنىڭ سازىنا تولىپ.
دانىشپان دومبىرا! سەن جايلى تاعى تولعاسام تارعىلدانىپ كۇن شىعار, تالاۋراپ بارىپ كەش باتار. قيلى وي سىلەمىنە سالىپ, بۇلقىنسا بۇلتقا جەتەتىندەي جۇرەك تولقىتار, كوڭىل سەرپىتەر, قوس ىشەكتى اۋليەم! ۇكىسى جەلمەن تەربەلگەن, ۇكىمدەي بولعان رۋحتى ءانى قالىڭ ەلگە دەم بەرگەن كەشەگى ۇكىلى ىبىرايدىڭ ءانىن ايتسايشى... ءۇش ءجۇزدى جىرمەن تۇگەندەپ, قىرعىزدىڭ شوڭ اقىنى قاتاعاندى سوزبەن ماتاعان ءسۇيىنبايداي سۇيرىكتىڭ, جۇزگە دەيىن جەلپىنە جىرىمەن ەلدى سۋارعان جامبىلدايىن جۇيرىكتىڭ, زارلى دا مۇڭلى انىمەن بۋىنىن جۇرتتىڭ بوساتقان كەنەندەيىن ابىزدىڭ مۇراسى دا سەن ارقىلى اماناتتالدى بىزگە...
اينالايىن, دومبىرا جەزكيىكتەي جەلدىرتسەك, سەنىڭ بار بولمىسىڭ قازاقتىڭ ساف بولمىسى ەمەس پە؟! الاشتىڭ ايتوبەل اقىنى قادىر مىرزا ءالى: «ناعىز قازاق, قازاق ەمەس, ناعىز قازاق – دومبىرا», – دەپ سەنىڭ تاعدىرىڭنىڭ ءتىنى تەكتى حالىقپەن ساباقتاسقانىن جىرمەن اسپەتتەدى. قيالىمىزدا كولبەڭدەگەن قيماس كۇندەرگە ءبىر ساتكە ساپار شەگىپ, تانىدىق ماڭگىلىككە دوس دەپ سەنى.
تۇلكى بۇلاڭعا سالعان زاماننىڭ تۋمىسى بولەك بولسا دا, تۇعىرىڭنان تايمادىڭ, اسىلىم. مىناۋ مەنىڭ عاسىرىم! سەن ءۇشىن قارىس ماڭدايعا باسىلعان تاعدىرعا ايتام مىڭ تاۋبە! ويتكەنى بار عوي, دومبىرا, ۇلتتىق اسپاپ سەن بولساڭ, ۇلتتىڭ ۇلى مەن بولىپ, سەن ءۇشىن سونشا شاتتاندىم, الەمگە قازاقپىن دەپ ماقتاندىم!