ۋاقىت جەدەل وتەدى, جاس قارتايادى, دۇنيە ەسكىرەدى, قوعام ۇزدىكسىز وزگەرەدى, جاڭا جەڭىپ, كونە ۇمىت بولادى. وسى تۇرعىدان الساڭىز, ۇمىت بولمايتىن دۇنيە جوق. تاريحتا قالىپتى دەگەننىڭ وزىندە ونىڭ دا ماڭگىلىك بايانى جوق.
بۇل – عارىشتىق ولشەم.
ال ءبىزدىڭ ءتورت-بەس عاسىرلىق تاريحى بار ۇلتىمىزدىڭ اياسىندا قاراستىرساق, جازبا ادەبيەتتىڭ تاريحى اسا ۇزاق تا ەمەس.
ءدال وسى تۇرعىدان الساق, اقىن-جازۋشىلاردىڭ ءتىزىمى تۇگەل بولار. بىراق ادەبيەتتىڭ تۇگەلدىگى تۇرعىسىنان ۇمىتىلىپ بارا جاتقاندار بارشىلىق.
ماسەلەن, قوسجان مۇسىرەپوۆ دەگەن («راۋشان» دەگەن كىتابى بار) اقىن مۇلدە ۇمىتىلىپ كەتتى.
ومىردەن ەرتە, توسىن جاعدايدا كەتكەن, قازاق ءسيمۆوليزمىنىڭ باستاۋشىسى, اقىن – بەرنياز كۇلەەۆ; بەيىمبەت, ىلياستارمەن قاتارلاس جازۋشى, سول تۇستا ولەڭدەر, اڭگىمەلەر, پەسالار, سىقاقتار جازعان – جيەنعالي تىلەپبەرگەنوۆ (جاس كەزىندە ناۋقاستان كوز جۇمعان); سول زامانداعى ادەبيەتكە ەڭبەگى سىڭگەن, سول ءداۋىردىڭ بىلگىرى, جازۋشى عالىم احمەدوۆ سياقتى ادامداردى ءبىز قازىر ەسكە الۋدى دا ۇمىتتىق.
سوندىقتان قازاق ادەبيەتىنە ەڭبەگى سىڭگەن (قانداي دارەجەدە بولسا دا) بارلىق داۋىرلەردىڭ قالامگەرلەرىن ەسكە ءتۇسىرىپ, سولاردى ۇزدىكسىز ناسيحاتتاۋ, عىلىمي-تانىمدىق ەڭبەكتەر جاساۋ كەرەك سياقتى.