بالا كەزدە الماتىدا اقىن كوپ دەپ ەستيتىنبىز. ادامزاتتىڭ ەڭ سۇلۋى سولار دەپ ويلاۋشى ەدىك. جۇزىنەن نۇرى توگىلىپ, اسقاقتاي باسقان اقىندى كورۋ ءبىر ارمان بولدى. كونە كىتابىنداعى ولەڭدەرىن ەلىگە وقىپ, ءوزىن ولەڭىنەن ارتىق جاقسى كوردىك. ول جىلاسا, جىلادىق. جىميسا, جىميدىق. سوندا بىرەۋ: «وسى اقىندار نەگە جىلايدى؟ اقىنعا نە جەتپەيدى؟» دەسە, اقىن جانىن تۇسىنبەيسىڭ دەپ شىرىلدايمىز. قايران, كىرشىكسىز بالا كوڭىل... قازىر ويلاسام, اقىندارعا دەگەن قۇرمەتىمىز بالا شاقتا عانا پاك ءھام شىنايى بولعانداي.
قۋ ۋاقىت ورنىندا تۇرا ما: كەيىن اقىنى كوپ الماتىنى دا كوردىك. الگى اقتاپ العان جىلاۋىق اقىندى دا كوردىك. ءبارىن-ءبارىن سەزىپ, بىلدىك. ءتىپتى, بەتپە-بەت كەلىپ, اشىق-جارقىن سويلەستىك. اسىرەسە جازۋشىلار وداعىندا اقىن-جازۋشىلار كوپ جۇرەدى. جاسى بار, جاسامىسى بار – ءبارى. وزدەرى «قاسيەتتى» دورباسىن ارقالاپ, ارا-تۇرا قولىن سەرمەپ اڭگىمە ايتقاندى وتە-موتە جاقسى كورەدى. دىڭكەڭ قۇرىپ تۇرسا دا تىڭدايسىڭ. ويتكەنى ول اقىن عوي.
– سەن مەنى تانيسىڭ با؟
– شىرامىتىپ تۇرمىن, اعا (تانىماساڭ دا وسىلاي ءسال وتىرىك ايتاسىڭ).
– مەنىڭ مىناداي كىتاپتارىم بار.
– ا-ا-ا, ءجون ەكەن.
– سەن ءوزىڭ جازاسىڭ با؟
– ءيا.
– مەنى وقىپ پا ەدىڭ؟
– جوق, وقىماپپىن (بۇ جولى شىنىڭدى ايتاسىڭ).
– مەن تۋرالى جازساڭ, ۇلكەن جاڭالىق اشاسىڭ.
– كورەمىز عوي ەندى…
– ۇيىمە كەلىپ, قالاي جازاتىنىمدى كورسەڭ, ءتىپتى تاڭعالاسىڭ.
– ا-ا-ا.
– مىنە, مىناۋ مەنىڭ ولەڭ كىتابىم. وتە قىزىق.
– جاقسى, وقىرمىن.
– مەنى تەلەديداردان كوپ كورسەتەدى. ۇمىتىپ تۇرعان بولارسىڭ.
– بالكىم…
– سەن مەنىڭ تەلەفونىمدى جازىپ ال. 272 ….
– جازدىڭ با؟
– ءيا, ءيا, جازدىم.
– مەنىڭ تاريحىم قىزىقتىرسا, حابارلاس.
– ماقۇل. ساۋ بولىڭىز! اسىعىپ تۇر ەدىم…
– مەنىڭ اشىلماعان سىرلارىم كوپ. وكىنبەيسىڭ.
– جاقسى, اعا...
P.S.: بۇل ءبىرشاما جىل بۇرىن بولعان وقيعا-تىن. جانى ولەڭگە ەمەس, ماقتانعا تولىپ قالعان الگى اقىن اعالارىمىز قازىر ءتىپتى كۇشەيىپ العان. باياعى كىتابىن قۇشاقتاپ, اركىمگە ءبىر ۇستاتاتىن جايدارى مىنەز جوق. ويتكەنى ول ۇلكەن ادامعا اينالعان.