تۇبىنە تىرشىلىكتىڭ تاعدىر يە,
ءتاڭىردىڭ قۇزىرىندا بار دۇنيە.
شىندىعىن قارا تاستىڭ بالقىتادى,
كەلگەندە ناۋرىز ايى ءسان كۇيىنە.
ارىلىپ وي تۇماننان, سانا بۇلتتان.
قۇدىرەتتى ناۋرىز كەلىپ,
جازىلدى ەسكى جارا جان اۋىرتقان.
قارا ورمانداي حالقىم مەنىڭ –
قازاعىم!
ناۋرىز تويىن تويلاي الماي,
تارتتىڭ تالاي وزبىرلىقتىڭ ازابىن.
ەندى, مىنە, ەگەمەندى ەل بولىپ,
جەتتىڭ كۇتكەن ارمانىڭا,
دۇركىرەتىپ توي جاساپ,
بار دۇنيە جاڭاردى.
ناۋرىز ايى كەلگەندە
كوز جىبەرىپ قاراشى جان-جاعىڭا,
تاتۋ-ءتاتتى ەل بولىپ,
باقىتتى ءومىر سۇرەيىك.
جاقسىلىعىمەن جايناتىپ,
قۇدايىم ءبىزدى قولداسىن!
ۇل-قىزدارىم دانا بوپ,
بولاشاعىمىز سولماسىن!
كوڭىلدە كوتەرىڭكى شاتتىق بولسىن,
سۇتتەن اق, سۋدان تازا اقتىق بولسىن.
قاسقايعان قازاعىمنىڭ ماڭدايىنا,
كەتپەستەي الاتاۋداي باقىت قونسىن!
ءاۋمين!
ءسابيت ورازباەۆ,
قازاقستاننىڭ حالىق ءارتىسى