ول اداممەن كوزبە-كوز تىلدەسىپ وتىرمىن. ورتا بويلىدان الاسا, ءجۇزى جۇمساق, ال دەنە ءبىتىمى كەسەك, تورتباق كەلگەن, شىمىر. ءجۇرىس-تۇرىسى جەڭىل, ساقال-مۇرتى مەن شاشىندا ءبىر تال اق جوق, قاپ-قارا جانە بارىنشا قويۋ. ۇيدە بىزدەن باسقا قۇمار اپاي بار. اقسارى, ۇزىن بويلى, بايبىشە.
– ال ءىنىم شارۋاڭدى ايتا وتىر, – دەدى ءابىلدا اعا جايدارىلانا ءتۇسىپ.
– اعا, بالىقتى كوپتەن اۋلايسىز با؟
ەرلى-زايىپتى ەكەۋى ءبىر-بىرىنە قاراستى. «قاشان ەدى وسى؟» دەپ ءوز-وزدەرىنە ساۋال قويعانداي.
– مەن ون جەتى جاسىمدا كەلىن بولىپ ءتۇستىم بۇل ۇيگە, – دەدى قۇمار اپاي اڭگىمەگە ارالاسىپ, – سوندا اتام مارقۇم ايتۋشى ەدى: «ءبىزدىڭ ءابىلدا تۋعان كۇنى-اق بالىق اۋلاۋعا كىرىستى» دەپ…
– بۇل نەندەي سىر؟
ءابىلدا اعا شاي كەسەسىن داستارقانعا قويا سالدى. ايتسە دە سويلەۋگە اسىققان جوق. مۇمكىن وسى كاسىپكە بالا كۇنىنەن باۋلىعان سول اياۋلى اكەسىن ەسكە الىپ وتىرعان بولار. جوق الدە, «تۋعان كۇنى-اق بالىق اۋلاۋعا كىرىستى» دەگەن ءسوزدىڭ ءمانىسىن قالاي تۇسىندىرسەم ەكەن دەپ تولعانىس ۇستىندە مە؟ و جاعىن بەت-ءالپەتىنەن ايىرۋ قيىن ەدى. ءبىراز ءۇنسىزدىكتەن كەيىن بارىپ, باياۋ, قوڭىر داۋىسپەن سويلەپ كەتتى.
– ول ءوزى بىلاي بولىپتى. ءسىرا, مەن ءوزى ءساۋىر ايىنىڭ ورتا شەنىندە, تەڭىز مۇزى ەرىپ بولعان كەزدە دۇنيەگە كەلسەم كەرەك. اكەم بالىق اۋلاۋدان كەلسە ىڭگالاعان نارەستەنىڭ ءۇنىن ەسىتەدى دە, سۋ كيىمدەرىن شەشپەستەن مەنى قاۋدىراعان بالىقشى شينەلىنە وراپ الىپ, تەڭىزگە قاراي جۇرە بەرەدى.
– قايدا اپاراسىڭ؟ – دەيدى جەڭگەلەرى شوشىپ.
– تەڭىزگە ءبىر سۇڭگىتىپ الامىن!..
– ويباي قوي, سۋىق ءتيىپ قالادى!…
اكەسى تىڭدامايدى, جەڭگەلەرى باسقا ايلاعا كوشەدى.
– بۇل ۇل ەمەس, قىز, – دەيدى ولار…
– ءبارىبىر, – دەيدى اكەسى, – قىز تەڭىزگە شىعىپ بالىق اۋلاي المايدى دەگەن كىم سەندەرگە!..
ء سويتىپ دۇنيەگە كەلگەن كۇنى-اق تەڭىزگە ءبىر سۇڭگىپ شىعىپتى. تىرجالاڭاش بالاسىن اكەسى وڭ قولىمەن جوعارى كوتەرىپ تەڭىزگە تونە ءتۇسىپ:
– مىنە, ناعىز بالىقشى ۇرپاعى بۇل. تەڭىزدە تۋدىڭ, وسىندا ءوسىپ, ەرجەتەسىڭ. ساعان اساۋ اقجال تولقىندار دا, ۇيتقي سوققان داۋىلدار دا, پىشىرلاپ سىنعان مۇز دا قاۋىپتى ەمەس. ويتكەنى ەنشىڭ ءبىر تەڭىزبەن, ەگىزدىڭ سىڭارىسىڭ, – دەپتى.
كەرەمەت ءداستۇر ەكەن!..
* * *
داستارقان جينالىپ بولعانسىن عانا:
– تەڭىزدە ىعىپ كوردىڭىز بە؟ – دەدىم.
– ىقتىم ارينە, ىقپاعان بالىقشى – بالىقشى ما؟
– ءسىز قانشا رەت ىقتىڭىز؟
– ءجۇدا كوپ! – دەپ كۇلدى ابەكەڭ.
– ەڭ العاش رەت ىعۋىم, – دەدى ول, – تەڭىز مۇزى ەندى-ەندى عانا ەرىپ جاتقان كەزدە بولدى. ۇمىتپاسام 1939 جىلدىڭ كوكتەمى بولسا كەرەك. تەڭىزدە اۋماق-اۋماق سەڭ بار. ول جىلدارى وسى «بەكتاۋدا» تۇرامىز. «بالىقشىلار» كولحوزىنا مۇشەمىن. تەڭىزدە ەسپە مايدا جەل بار-دى. سويتسە دە مارقاس قايىققا جەلقۇم قۇرىپ «دومبال» قايداسىڭ دەپ تارتىپ وتىردىم. سەڭ قوزعالعاندا بالىق تا قوزعالادى. «دومبال» قايىرى دامەلى ورىننىڭ ءبىرى. سول ارادان جىلىمدى ءبىر قايىرماق بولىپ كەلىسكەنبىز. تەڭىزدىڭ ءبىر قايىرىلىسىندا ۇلكەن تۇمسىق بولاتىن. اينالىپ ءوتۋ كەرەك. ول ارا تىنىق كۇننىڭ وزىندە دە تولقىنسىز بولمايدى. ءدال وسى ارادا موتورلى كەمە كەزدەستى. ىشىندە كولحوز توراعاسىنىڭ ورىنباسارى وسپان ۇركىمباەۆ بار ەكەن. سول تۇرىپ:
– مارقاسىڭدى موتورعا تىركە, – دەدى.
سولاي ەتپەك بولىپ, جەلقۇمدى ءتۇسىرىپ بولا بەرگەنىمدە قارا داۋىل سوقتى-اۋ كەپ. سۋ ءۇستى الاي-دۇلەي بولدى. كەمەنىڭ قايدا ەكەنىن, ءوزىمنىڭ قايدا كەتكەنىمدى بىلمەي قالدىم. ارپالىسىپ ءجۇرىپ جەلقۇمدى كوتەردىم. ءبارىبىر ودان ەشتەڭە شىقپادى. توسىننان سوققان داۋىل مارقاس قايىقتى دومالاتىپ تاستادى. مەن بولسام, سول قايىقتىڭ ءبىر بۇيىرىنە جارماسىپ الدىم. قايىقتان ايىرىلماۋىم كەرەك. ايرىلسام بولدى – اجال!.. جانە داۋىل ولاي ءبىر بۇلاي ءبىر ۇيتقىپ سوعادى. تۇراقتامايدى. اۋەلگىدە جاعادان ەكى شاقىرىم شاماسى-اۋ دەپ شامالاپ ەدىم. قايىق اۋدارىلعان كەزدە جەتى-سەگىز شاقىرىمعا دەيىن ۇزاپ كەتكەنىمدى ءبىلدىم. ويتكەنى قايىققا جارماسا ءجۇرىپ, ءبىر-ەكى رەت سۇڭگىپ شىقتىم. بويلاۋ دەگەن جوق.
كۇن كەشكىرگەن كەزدە بارىپ, جەل ارقاعا تۇراقتادى. ال مەن ۇشانعا قاراپ ىعا بەردىم. ءبىر ءۇمىت – سول قاپتالداعى «شايكەن» اتاۋى ەدى. وعان دا سوقپادى. ءتۇن ورتاسى اۋا جەل تەڭىزگە بۇرىلدى. بىراق ەكپىنسىز جاي عانا. ءبىر ورىننان تاپجىلماي تۇرىپ الدىم. تاڭ بىلىنگەن سوڭ جان-جاعىما كوز سالسام جىم-جىلاس, كوك تەڭىزدەن باسقا تۇك جوق. وسىلاي جەتى كۇن, جەتى ءتۇن ىقتىم.
– جەتى كۇن, جەتى ءتۇن؟!
– ءيا, سولاي!.. ءنار تاتقانىم جوق. كوز شىرىمىن العانىم جوق. ەڭ بولماسا قايىقتىڭ ءىشى بولسا ەكەن-اۋ, سىرتقى قاپتالىندامىن عوي. جانە تاۋداي تولقىنداردىڭ ەكپىنىمەن قايىق ءبىر باتادى, ءبىر شىعادى. مەن دە سول. ۇنەمى قوزعالىستا, ارپالىستا بولدىم. بىراق قورقۋ, وسى ارادا جان تاپسىرامىن-اۋ دەگەن وي بولعان جوق. ەكى-ءۇش تاۋلىك ءوتكەن سوڭ ءبىر باتىپ, ءبىر شىعۋعا ۇيرەنىپ كەتتىم.
سەگىزىنشى كۇننىڭ تاڭى اتقاندا قايىقتى «شايكەن» اتاۋىنا قايىرا قۋدى. ءبىر شاقىرىم شاماسىنداي-اق جەرگە كەلىپ قالعان ەكەن. ءىڭىر قاراڭعىسى باستالىسىمەن ساراعىس جۇرگەن-ءدى. سول اعىس قايىقتى ايداپ كەلە جاتتى. ءبىر ماڭعا سوعارسىڭ-اۋ, – دەپ ەدىم, سونىم دۇرىس بولدى. ەسەن-ساۋ جاعاعا شىقتىم. ءال كەتە باستاعانىن سوندا ءبىلدىم. تالتىرەكتەپ جۇرە الار ءحالىم جوق. وتىرا كەتتىم. ءتۇس اۋا «ءۇش مىرزا» اتاۋى جاقتان ءبىر قايىق جىلت ەتتى. رەي سالىپ كەلەدى. جاقىنداي ءتۇستى. بيىكتەۋ شوقىنىڭ باسىنا شىعىپ قول بۇلعادىم. وسىدان كەيىن ەستەن ايىرىلىپپىن.
كوزىمدى اشسام ءبىر ۇيدە جاتىرمىن. ماناعى قايىق مەنى بايقاپ قالىپتى. ولار ءجالي مەن شاپيعان دەگەن جىگىتتەر ەكەن. ارقالاپ الىپ «ءۇش مىرزاداعى» جارىمبەت قۇرداسىمنىڭ ۇيىنە جەتكىزىپتى.
– ون بەس كۇندە ورالدى ۇيگە, – دەدى اڭگىمەنى مانادان تىڭداپ وتىرعان قۇمار اپاي, – اق شۇبەرەكتەن بىردە اۋمايتىن. ۇلكەن بوشكەگە جىلى سۋ قۇيىپ سوعان سالدىم, قىزىل بۇرىشتى باسىڭقىراپ, ەت پەن بالىق سورپاسىن بەرە بەردىم. ءبىر ايدان سوڭ تەڭىزگە قايتا شىقتى-اۋ!..
– قۇمار اپاڭ و جولى ەرلەدى, – دەدى ابەكەڭ اسا ءبىر رازىلىقپەن جۇبايىنا نازار اۋدارىپ, – بىراق ءوزى دە ۋايىممەن جۇدەپ, قۋ سۇيەگى قالعان ەكەن. ال ەكىنشى ىعۋىم 1946 جىلدىڭ كۇزىندە بولدى. بالامىز ەكەۋمىز ىقتىق.
– اناپيامەن بە؟
– ءيا, وندا ءاناپيا نەبارى ون ەكى جاستا بولاتىن. وقۋدان بوس ەدى, دەمالىس كۇنى-اۋ, ءسىرا. قولعابىس بەرمەك بولىپ ول دا ءجۇردى. قابادان قايىق ەدى, ءوزى قۇيتاقانداي بولاتىن. «ءۇش مىرزانىڭ» بەل ورتاسىنا جەتە بەرگەنىمىزدە جىندى تولقىن كيلىگىپ اۋدارىپ تاستادى.
– جىندى تولقىن؟!
– «جىندى» تولقىن دەپ كەزبە تولقىندى ايتامىز. ول ءوزى ويدا جوقتا ۆۋلكان سياقتى سۋ استىنان اتىلىپ شىعا كەلەدى. مىنە, سوعان تاپ بولدىق. تەڭىز ءۇستى تىپ-تىنىش. تەك الگى ۆۋلكان اتقان اۋماق قانا استى-ۇستىنە شىعىپ بۇلقان-تالقان بولىپ جاتىر. مەنىڭ ەشتەڭەم كەتپەس-اۋ, اناپياعا قيىن سوعاتىن بولدى. ەندى قايتتىم؟ قۇيتاقانداي قايىق ەكەۋمىز بىردەي جابىسقاسىن شىم باتادى, نەبىر ورنىندا تۇراقتاماي زىرعي بەرەدى. ءاناپيانى قايىقتىڭ قارا قۇسىندا قالدىردىم دا, ءوزىم سۋعا ءتۇسىپ كەيىنگى ازىنا ماڭىندا ءجۇردىم. قايىقتان ۇستاۋدى قويدىم. سۋ ىشىندە قارمانا بەرەم. ياعني, قوس قولىم دا, قوس اياعىم دا ەسكەككە اينالدى. ءسويتىپ قايىقتىڭ ىزىنەن قۋام دا وتىرام. ابدەن شارشاعان كەزدە عانا قايىققا جابىسىپ, تىنىستاپ الام.
– اكە, نەعىپ ءجۇرسىڭ؟ – دەپ ايقايلاپ قويادى بالام.
– ءجۇزىپ ءجۇرمىن, – دەيمىن.
– بەرى كەلشى, كورسەتشى! – دەپ قولقالايدى بالا مىنەز قىزىعىپ.
– نەسى بار, ۇيرەن دەيمىن. بۇل ءادىسكە ول دا كوشتى. تەڭىزدە وسكەن بالا ءجۇزۋدى بىلەدى عوي. لەزدە-اق مەنەن بەتەر جۇزەتىن بولىپ الدى. بۇل ءوزى دۇرىس بولدى. قايىققا كەزەكپەن شارشاعاندا جارماسامىز. ءارى قيمىلداپ تۇرعان سوڭ توڭا دا بەرمەيدى ەكەنسىڭ. وسى ارادا, ءبىرىنشى رەت بالاما و ءبىر جىلى, ونىڭ بەس جاسىندا مارقاس قايىقتىڭ ءبىر قاپتالىنان ۇستاپ جەتى كۇن, جەتى ءتۇن قالاي جۇزگەنىمدى ايتىپ بەردىم. اڭگىمەم ماقسات ەتكەن نىساناما ءتيدى. بالا جىگەرى سونى كۇش كەلىپ قوسىلعانداي ششابىتتانىپ كەتتى:
– مەيلى وسىلاي ون كۇن ىقساق تا شىدايمىن, – دەدى ول نىق سويلەپ.
بىراق تەڭىزدە مۇنشاما ۋاقىت جۇرۋگە تۋرا كەلگەن جوق. ءۇش تاۋلىك وتكەن شامادا كومەككە بالعازى اعا جەتتى.
– سوندا ءۇش كۇن, ءۇش ءتۇن ىقتىڭىزدار ما؟
– سولاي بولعانى عوي…
– اپىر-اي ءا!..
* * *
– اعا, ءۇشىنشى ىعۋىڭىز شە؟
– ءۇشىنشىسى تىم اۋىر بولدى, – دەدى ابەكەڭ... قينالىپ, – كيىنىپ ال, تازا اۋا جۇتايىق…
تەڭىزدى جاعالاپ ءۇنسىز كەلەمىز. الدەن سوڭ:
– بۇل ۋاقيعا پەنسياعا شىعارىمنىڭ از-اق الدىندا بولدى, – دەدى ابەكەڭ تەڭىز جاعالاۋىنداعى تومپەشىككە وتىرىپ جاتىپ: – مۇزدىڭ قاتىپ بولعان كەزى ەدى. ءالىمباي ەسىمدى بريگاديرىمىز بار-دى. سول كىسى كەلىپ «جاڭتاقتىعا» ءبىر جىلىم جىبەردىم, سوعان باس-كوز بول, زۆەنولىق جاسا, – دەپ قولقالادى. امال قايسى, مۇز استىنداعى اۋ-قۇرالىمدى قۇمار اپاڭ مەن اناپياعا تاستاپ, ءوزىم سوندا تارتتىم. تاڭ بىلىنە «جاڭتاقتىعا» جەتتىم. بارعاسىن نە تۇرىس بولسىن, قوجاباي نيازوۆ دەگەن جىگىتتى ەرتىپ, فۋفايكادان باسقاسىن شەشىپ تاستاپ, جىلىم شىعاراتىن مايلىق دايىنداۋعا كىرىستىم. ءبىر-ءبىر سۇيمەن, ءبىر-ءبىر كۇرەگىمىز بار. «ساباق» رەتىنەن جىلىم تارتپاق بولىپ, مايلىعىن, شوگەرمەسىن, تەڭىز جاعىنىڭ يىعىن ويىپ بولا بەرگەنىمىزدە ءبىر نارسە سارت ەتە قالدى.
– قايسىڭ دا مىلتىق بار ەدى؟ – دەدىم قوجابايعا.
– ەشقايسىمىزدا مىلتىق جوق, – دەدى ول.
- بۇل نە ەندەشە؟!
ءۇپ-ۇلكەن مۇز اۋماعى جاعادان ءبولىنىپ كەتىپتى. ول دەرەۋ شەشىنە باستادى.
– اۋ, نە ىستەمەكسىڭ, – دەدىم وعان.
– ءجۇزىپ شىعامىن, – دەدى ول.
– جاڭ قالتاڭدا شاپپاڭ بار ما؟
– وح! – دەدى ول وسى ارادا.
ءجۇزىپ باردى دەلىك. سوندا ول جاعاداعى مۇزعا قالاي مىنەدى؟ بارعان سوڭ مۇزعا قاداپ قويىپ, سول ارقىلى جوعارى كوتەرىلۋگە پىشاق نە باسقا سونداي ءبىر قۇرال كەرەك. ال قوستا قالعاندار بىزدەن حابارسىز. جىلى ۇيدە جىلىم سەپتەپ جاتقان-دى. ءارى ءبىزدى قۋا قوياتىن بۇل ماڭدا قايىق تا كورىنبەدى.
ءسويتىپ ەكەۋمىز مۇز ۇستىندە كەتە باردىق. قوجاباي قىرىقتىڭ ۇستىندەگى قاراتورى, سۇلۋ جىگىت ەدى. ەكى اعاسى بار. ولار دا بالىقشى.
– مەنىڭ ىققانىمدى ەسىتىپ, ول ەكەۋى قايىقپەن قۋادى, سوسىن ولار دا جولدا قالادى, – دەپ ۋايىمعا سالىنا بەرەدى.
– وزىڭە بەرىك بول, ءبىر قاراعا سوعارمىز, – دەيمىن. باسقا نە دەيىن؟ ءوزىمدى ەمەس, ونى ايادىم. جاسارىمدى جاسادىم, ءبىراز قىزىقتى كوردىم دە عوي.
سول كۇنى ىقتىق. مۇزعا تۇنەدىك. ەرتەڭگىلىك الگى مۇزدىڭ جارتىسى جوق بولىپتى. اينالا كوك تەڭىز. وزگە بۇدىر جوق. تولقىن سوققان سايىن ءبىز مىنگەن مۇزدى ءمۇجىپ, بولشەكتەپ الىپ كەتەدى. ەكىنشى كۇن ءوتتى. مۇز اۋماعى مۇلدە كىشىرەيىپ قالىپتى. قوجاباي ءدىر-ءدىر قاعادى. توڭدىم دەدى. جۇگىر دەيمىن. جۇگىرگەن بولدى. بىراق اياعى جۋىسپادى. قىستىڭ كۇنى, تەڭىز ءۇستى. كيىمىمىز فۋفايكا عانا, توڭباي قايتەيىك. مەن سىر بەرمەدىم. اس جوق, قوجاباي ءبىر كەزدە ك ۇلىمسىرەپ, قوينىنا قولىن تىقتى. قول باسىنداي تابا نانى بار ەكەن. ءبولىپ, جارتىسىن ماعان بەردى.
– جو-ق, جەمەيمىن, – دەدىم.
– نەگە؟!
– جەتى كۇن ىققاندا دا ءنار تاتپاي-اق ەسەن-ساۋ ورالعانمىن!..
قوجاباي ودان ءارى ءلام دەمەدى.
ءۇشىنشى كۇننىڭ ءتۇنىن بىرگە تۇنەي المادىق. مۇز مايدالانىپ كەتتى. ەكەۋمىزدى بىردەي كوتەرە المايتىن بولدى. شىجىم ارقان بار-دى. سونىڭ ءبىر ۇشىن الىپ, بولەك مۇزعا ءمىندىم. ءتۇن بولدى. ايقايلاسىپ الامىز:
– بارسىڭ با؟
– بارمىن!
بار ەكەنىمدى بىلدىرگەندەي الگى شىجىم ارقاندى سىلكىپ قويامىز. تاڭ اتتى. ءبىر ءتۇن – ءبىر جىل سياقتى. تاڭ اتىپ بولمايدى-اۋ, بولمايدى!.. ءبىر-بىرىمىزدەن ۇزاي تۇستىك. سوسىن شىجىم ارقاندى قويا بەردىم. ءتورتىنشى كۇننىڭ ءتۇسى اۋا تولقىن سۋى مەن مىنگەن مۇزدى شايىپ ءوتتى. تەك قالقيعان دەنە كەلەدى. مۇز ۇستىندە ەمەس, استىندا كەلە جاتقاندايمىن. قۇمار اپاڭ ەسىمە ءتۇستى. وزىمشە قوشتاسقىم كەلەدى-اۋ, ءسىرا. سول كەزدە ۇيدەن شىعاردا ورامالىما وراپ, ءبىر نارسە بەرگەنى ويىما ساپ ەتە قالدى.
– بۇل نە نارسە؟ – دەپ ۇرىسقانمىن.
– سويتەسىڭ-اۋ, الا بەرشى, – دەگەن ول.
الگى زاتتى قاراسام – بارماق باسىنداي كۇيدىرگەن شەكەر ەكەن. اۋزىما سالىپ سورا بەردىم. تىڭايىپ كەتتىم. كوزىم شايداي اشىلدى. قوجاباي كورىندى. «ءاۋ» دەگەن جەردە بارادى. ول مىنگەن مۇز ۇلكەندەۋ ەدى. تولقىن شايماسا جارار ەدى, دەپ كەلەم. سويتە تۇرا تەڭىزگە قاراسام سۋى وزگەرگەن سياقتى. كوگىلدىر ەمەس. قويمالجىڭداۋ ما قالاي؟ ءامۋدارياسىنان شىققانىمىز با؟
– قوجاباي جاعا كورىنبەي مە؟ – دەپ ايقاي سالدىم. ول مۇلگىپ تۇر ەدى, باسىن شۇلعىپ كوتەرىپ الدى.
– قايداعى جاعا, تۇك كورىنبەيدى عوي, – دەدى. داۋسى ءۇزىلىپ, دىرىلدەپ ارەڭ شىقتى.
ايتقانداي-اق, ءبىرازدان سوڭ بۇلدىراپ قامىستى اتاۋ كورىندى. ءبىر كەزدە وعان دا كەلدىك-اۋ. تايازداعى كۇرگە تۇسە-تۇسە قالدىق. قوجاباي مالتىپ ارەڭ شىقتى. قارا جەرگە جاتىپ اۋناپ الدى. بىراق نە پايدا, ودان ءارى جۇرۋگە ءحالى كەلمەدى. ال جاقىن ماڭدا ەل جوق-تى. قانشاما ءجۇر-ءجۇرلەگەنمەن, ارقاما سالىپ سۇيرەگەنمەن بەس-التى شاقىرىمنان ارىگە اپارا المادىم!..
* * *
ءابدىلدا اعا اڭگىمەسىن اياقتادى. ءسويتسە دە ورنىنان قوزعالا قويمادى. تەڭىز ۇستىندە جۇگىرگەن ساعىمعا كوز تىگىپ اۋىر وي ۇستىندە وتىر.
– ال ەندى وسى تۇرعاندا ارقادان كۇشتى جەل تۇرسا, ءبىز وتىرعان مۇزدىڭ سىنىپ كەتۋى مۇمكىن بە؟
– ارينە, مۇمكىن. كۇشتى جەل ەمەس, ساراعىس جۇرسە دە سىنىپ كەتەدى.
– سوندا الگى جىلىم قايىرىپ, اۋ سالۋعا كەتكەن ءاناپياڭىز جانە باسقالارى ىعىپ كەتە بەرە مە؟
– ارينە سويتەدى. ىقپاعان بالىقشى – بالىقشى ما؟
مەن ابەكەڭە جالت قارادىم. ءازىلى ەمەس, شىنى ەكەن. ونىڭ بۇل سوزىنەن, ءتىپتى وسى وتىرعان تۇلعاسىنىڭ وزىنەن, بالىقشى قاۋىمىن اساۋ تولقىنمەن ايقاسقا, باتىلدىققا, ەرلىككە شاقىرعان سارقىلماس قايرات يەسىن تانىعانداي بولدىم.
شاكىرات دارماعامبەت ۇلى,
اقپارات سالاسىنىڭ ۇزدىگى, قىزىلوردا وبلىسىنىڭ قۇرمەتتى ارداگەرى
قىزىلوردا وبلىسى,
ارال اۋدانى,
ۇيالى اۋىلى