وسى بiر قىزىق اڭگىمەنى ايتقان كىسى الدىمىزدان كورiنگەن انا-ا-اۋ قىزعىلت شوقىنىڭ ار جاعىنداعى شاناق دەگەن اۋىلدا تۇرۋشى ەدi. ول ءوزi بiر اقكوڭiل, اۋزىن اشسا, جۇرەگi كورiنەتiن جاقسى ادام-تۇعىن. وتكەن جىلى دۇنيە سالىپتى دەپ ەستىدىم.
…Iلگەرiدە, ەكiنشi دۇنيەجۇزiلiك سوعىس كەزىندە مۇنداعى جۇرت پوشتا تاسيتىن ادام تابا الماي قينالعان كورiنەدi. سەبەبى بۇعان دەيىن حات-حابار تاسىپ جۇرەتىن جاس ايەل اياق-استىنان جامان اۋرۋعا شالدىعىپ, ءبىر ايعا جەتپەي قايتىس بولىپتى. سودان ونى «قارا قاعاز العان ۇيلەردiڭ قارعىسى اتتى» دەگەن اڭگىمە جەلدەي ەسiپ, ەلدىڭ ۇرەيى ۇشپاي ما.
ە-ە, ول كەزدە قايعىدان قان جۇتىپ, كوكiرەگi قارس ايىرىلىپ وتىرعان جۇرت كiمدi قارعامادى دەيسiز؟!.
اناعان بiر, مىناعان بiر جالىنىپ, پوشتا تاسۋعا ەشكىمدى كوندىرە الماي اۋىلسابەتتiڭ باسى قاتادى. ويتكەنى كiمگە قولقا سالسا دا, ات-تونىن الا قاشادى ەكەن. مiنە, وسىنداي قيىن كۇندەردە كەڭسەگە بiر ۇزىن بويلى, ۇستiندە سارى تونى بار بەيتانىس كiسi كەلىپ, قولىمەن ىمداپ, اۋىلسابەتتiڭ ۇستەلiنiڭ ۇستiندە جاتقان پوشتانىڭ سومكەسىن نۇسقاپ, مۇنى مەن تاسيىن دەگەندەي نيەت بiلدiرەدى.
سودان باستاپ اۋىلعا پوشتا ۇزبەي كەلiپ تۇرادى. الىستاعى سوعىس اتتى تاجال جiبەرiپ جاتقان «قارا قاعازدار» دا توقتامايدى. ايىنا, اپتاسىنا كەم دەگەندە بiر-ەكi ءۇيدi اڭىراتىپ, كوز جاسىن كول قىلىپ كەتەدi. سويتسە دە بۇل اۋىلعا قايدان كەلگەنi بەلگiسiز مىلقاۋ شال ءوز مiندەتiن ءۇن-ءتۇنسiز اتقارىپ جۇرە بەرەدi.
بiردە اۋىلسابەتتiڭ توراعاسى ورتالىققا بارايىن دەپ اتىنا مiنiپ جاتقاندا الگi پوشتاشىنى كورiپ قالىپ: «وۋ, اقساقال, ماعان مiنگەسiڭiز, الا كەتەيiن», دەيدى. بىراق ول باسىن شايقاپ, قولىن سەرمەپ, اتقا مiنبەي قويادى. سودان توراعا ەش جەرگە توقتاماي, سار جەلiپ وتىرىپ ورتالىققا كەلمەي مە. سويتسە... و-و, قۇدايدىڭ قۇدىرەتi, ماناعى اۋىلدا جۇرگەن شال پوشتانىڭ الدىندا تۇر دەيدi. ء«اي, بۇل قاشان, قالاي كەلiپ قالدى؟» دەپ اڭ-تاڭ.
نە دە بولسا, ەندى سول شالمەن بiرگە قايتۋدى ويلايدى. ءارى-بەرi كۇتiپ, پوشتادان شىعا قويماعان سوڭ iشكە كiرسە, اۋىلعا اپاراتىن حات-حابارلاردى الىپ, كەتiپ قالىپتى. ال ەندەشە, جول-جونەكەي قۋىپ جەتەرمiن دەپ توراعا قايتادان اتىنا مىنەدى.
بiراق جول-جونەكەي پوشتاشى شالدىڭ قاراسى كورiنبەيدi. انە-مىنە دەپ الاڭداپ كەلە جاتىپ ۇزاق جولدىڭ جارتىسىن قالاي ءوندىرىپ تاستاعانىن بايقاماي دا قالادى. كەنەت ونىڭ كوزi سونا-ا-اۋ بiر قيىردا بۇلدىراپ ۇشىپ بارا جاتقان سارى تونعا تۇسەدi. و توبا, مۇنداي دا عاجاپ بولادى ەكەن-اۋ! الگi پوشتاشى شال اۋادا قالقىپ ۇشىپ بارادى دەيدى...
ەلدiڭ ايتۋىنشا, سوعىس اياقتالعان كۇنi ول بiر تۇندە عايىپ بولىپتى. «اپىر-اي, قيىن جىلدارى كەلiپ, قايعىمىزدى ءبولىسىپ جۇرگەن ارۋاق ەكەن عوي!» دەپ ۇلكەن كىسىلەر ءالى كۇنگە دەيىن باستارىن شايقايدى.
نۇرعالي وراز,
«Egemen Qazaqstan»