ۇشەۋمىز ءبىر جاققا اسىعىپ وتىر ەدىك, كۇتپەگەن جەردەن باستالعان اق نوسەر اياعىمىزدى تۇساپ, اياداي بولمەنىڭ ىشىنە سىيماي ءارى-بەرى تەڭسەلىپ كەتتىك. راسىندا دا, سىرتتاعى جاڭبىردىڭ ەكپىنى جامان. شەلەكتەپ... جو-جوق, شەلەكتەپ ەمەس-اۋ, بوشكەلەپ قۇيىپ جاتىر.
كوشە-كوشەنى قۋالاي جوڭكىلگەن جىلعالار بىرتە-بىرتە كىشىگىرىم وزەنگە ۇقساپ بارادى. قالادا ءتىرى جان قالماعان سياقتى. ءبىر جاعىنان, مىناۋ مەگاپوليستى ءاپ-ساتتە ابىگەرگە تۇسىرگەن تەنتەك نوسەرگە بەسىنشى قاباتتان قاراپ, تاماشالاپ وتىرعاننىڭ ءوزى قىزىق پا دەيسىڭ.
كەنەت اقىن دوسىمىز ورنىنان اتىپ تۇرىپ, بالكونعا شىعىپ كەتتى. مىنە وسىنى كۇتىپ تۇرعانداي-اق, جاڭبىر دا ساپ باسىلدى. اپىر-اي, اشۋى قاتتى بولعانمەن, قايتۋى تىم تەز ەكەن-اۋ.
اقىن-دوس قالتاسىنان تەمەكى الىپ تۇتاتىپ, تاۋ جاققا قاراپ, ويلانىپ قالدى. تاپ سول كەزدە مانادان بەرى جاتاقحانانىڭ تاساسىنا تىعىلىپ, جاڭبىردىڭ باسىلۋىن كۇتىپ تۇرعان ءبىر توپ ستۋدەنت قىزداردىڭ كۇمىس قوڭىراۋداي سىڭعىرلاعان كۇلكىسى ەستىلىپ, ارتىنشا وزدەرى دە تروتۋارعا سەكىرىپ-سەكىرىپ شىعا كەلدى. سودان سوڭ شاشتارىن تۇزەپ, سۋ تيگەن كويلەكتەرىن قاققىشتاپ ءال-فارابي داڭعىلىنىڭ بويىنداعى ايالداماعا قاراي بەت الدى. ال اقىن-دوستىڭ تەمەكىسىنىڭ شوعى قاتتىراق قىزارا ءتۇسىپ باسىلدى. ءسويتتى دە ول وزىمەن-ءوزى كۇبىرلەپ:
جەردىڭ بەتى نوسەرمەن شايىلعاسىن, ولەڭ باسىپ قالىپتى قايىڭ باسىن. شىرقاپ كەتىپ بارادى ءبىر سۇلۋ قىز, مەنىڭ ماحابباتىمنىڭ قايىرماسىن, – دەدى.
ءبىز وعان تاڭعالا قاراپ, باسىمىزدى شايقاي بەردىك. نە دەگەن تاماشا سۋرەت ەدى دەسەڭىزشى! بۇل ءوزى, جاڭا عانا جارىق دۇنيەگە كەلگەن, ءالى ءتىپتى, اپپاق جورگەك سەكىلدى اق قاعازدىڭ بەتىنە ءتۇسىپ تە ۇلگەرمەگەن جاپ-جاڭا جىر جولدارى ەمەس پە.
پاھ, شىركىن, پوەزيا! اعىل-تەگىل قۇيىپ وتكەن اق نوسەردىڭ ميللياردتاعان تامشىلارىمەن بىرگە اعىپ تۇسكەن ءبىر ءتۇيىر مارجانداي جارقىرايدى ەكەنسىڭ-اۋ.
نۇرعالي وراز,
«ەگەمەن قازاقستان»