ءتۇس اۋا دوسىنا تەلەفون سوعىپ ەدى.
– وي, اياق استىنان اۋىلعا باراتىن بوپ, جولعا جينالىپ جاتىرمىن, – دەدى ول اپتىعىپ.
– ءيا... نە بوپ قالدى؟
– قاپ! «سەن سۇراما, مەن ايتپاي-اق قويايىن» دەپ تۇرعام. امال قانشا. ايتام عوي ەندى, ايتام. مىنا بالانى كەشە كەشكىلىك بالاباقشادان الىپ كەلە جاتقام. كەنەت ءبىزدىڭ جاقتاعى ىعى-جىعى كوشەلەردىڭ بىرىنەن ء«ما-ءا-ءا» دەپ, قوي ماڭىراپ قويا بەردى. ءسىرا, ءبىر ءۇي اۋىزاشارعا سويامىز دەپ اكەلسە كەرەك. ءبىزدىڭ بالا: «پاپا, ول نە؟ تاۋىق پا؟..», دەپ قارا-ا-اپ تۇر. و, كۇشىك!.. ءالى كۇنگە دەيىن قوي, قوزىنى كورمەگەن عوي. وزىمنەن دە بار... سوعان ەندى, ءتورت ت ۇلىكتى كورسەتەيىن دەپ, اۋىلعا اپارعالى جاتىرمىن.
«بارەكەلدى-ءى!», دەدى بۇل العاشقىدا.
ال سودان سوڭ: «اۋىل – زووپارك ەمەس قوي», دەگەن ءبىر قىرسىق وي كەلدى باسىنا.