مەنىڭ اتام دالەلحان سۇگىرباي ۇلى شىعىس تۇركىستان قازاقتارىنىڭ ۇلت-ازاتتىق قوزعالىسىن باسقارۋشىلاردىڭ ءبىرى رەتىندە تاريحتا قالعان تۇلعا. اتام 1949 جىلى بۇكىلقىتايلىق ءبىرىنشى قۇرىلتايعا بارا جاتقاندا قاسىنداعى سەرىكتەرى –اۆتونوميانىڭ باسشىلارى احمەتجان قاسىمي, ىسقاقبەك ءمۇمينوۆ, ابدىكارىم ابباسپەن ءبىرگە ۇشاق اپاتىنان قايتىس بولعان ەدى. ونىڭ ارتىندا ءپاتىحان, بوكەيحان, شىڭعىسحان, بىلىكحان, تابىسحان اتتى ۇلدارى قالدى. مەن بوكەيحاننىڭ قىزىمىن.
كىشكەنتايىمىزدان قىتاي جەرىندە اتا-انامىزدىڭ اتاجۇرتقا دەگەن ىنتىزارلىعىن, ولاردىڭ جۇرەك تۇبىندە شىمىرلاپ جاتقان ساعىنىشىن اڭعارىپ وسكەندىكتەن, ءبىزدىڭ دە ەسىل دەرتىمىز ۇنەمى قازاقستان بولاتىن. ال جالپى اتامەكەنگە دەگەن سۇيىسپەنشىلىك سەزىمى ەشقانداي دا اۋىزدىقتاۋعا كونبەيتىن ىڭكارلىكتەن – ءبىر كورسەم, توپىراعىن باسسام, اۋاسىن جۇتسام, سۋىن ىشسەم, ءدامىن تاتسام دەگەن تولىپ جاتقان ارمانداردان تۇرادى. سول ارمان جەتەلەپ, مەن دە 1998 جىلى وتانىما كەلدىم.
قىتايدا پەكين ۇلتتىق كونسەرۆاتورياسىن ءتامامداسام, ەلگە كەلگەسىن روزا جامانوۆا اپامىزدىڭ ايالى الاقانىنىڭ جىلۋىن سەزىندىم. اسپيرانتۋرادا وقىپ, ءبىلىمىمدى تولىقتىردىم. سەكەن تۇرىسبەكوۆ اعا ءوزى قۇرعان «اق جاۋىن» انسامبلىنە ءانشىلىككە شاقىردى. وسى انسامبلمەن استاناعا گاسترولگە كەلىپ, ودان استانادا قالۋعا مىرزاتاي جولداسبەكوۆ اعامىزدىڭ كومەگى ءتيىپ, ەلگە ونەرىمدى كورسەتۋگە مۇمكىندىك تۋدى. وسىنىڭ بارلىعى تاۋقىمەتتى جىلداردا جەر بەتىنە بىتىراپ كەتكەن باۋىرلارىن جيناي بىلگەن ەلباسىمىزدىڭ ارقاسى. شەت جەردە ءجۇرگەن قانشاما قازاق اتاجۇرتىنا ورالدى, قال-قادەرىنشە ەلىنە ەڭبەك ەتىپ, تاۋەلسىز وتانىمىزدىڭ ءبىر كادەسىنە جاراساق, سوعان جانىم ساداعا دەيدى. ەل بولۋ ءۇشىن وسىدان ارتىق نە كەرەك.
بىلتىرعى جىلى ەلىمىز ەۋروپاداعى قاۋىپسىزدىك جانە ىنتىماقتاستىق ۇيىمىنىڭ توراعاسى بولعانى وزىمىزگە بەلگىلى. سوندا ۆەنا قالاسىندا توراعالىقتى قورىتىندىلاۋ جينالىسىنىڭ اياسىندا وتكەن قازاقستان ونەر شەبەرلەرىنىڭ كونتسەرتىنە قاتىسۋعا بارعانبىز. وسى ساپاردا جۇرگەندە ماعان قازاقستاننىڭ ەڭبەك ءسىڭىرگەن قايراتكەرى اتاعى بەرىلگەنىن ەستىدىم. قالاي قۋانباسسىڭ. قاي ادام دا توككەن تەرى باعالانىپ جاتسا مارقايادى ەمەس پە, ال ونەر ادامى ءۇشىن ونىڭ ورنى تىپتەن بولەك. شابىتىڭ شالقىپ, شىعارماشىلىعىمدى ودان ءارى دامىتسام, حالقىما ونەرىمدى كورسەتسەم, شىڭدالا تۇسسەم دەيسىڭ.
مەن ءۇشىن ەڭ ءبىر مارتەبەلى نارسەنىڭ ءبىرى – شەت مەملەكەتتەرگە قازاقستان اتىنان بارىپ ءان ايتۋىم. ونەردىڭ ارقاسىندا الىس-جاقىن شەتەلدەردىڭ ءبىرازىن ارالادىم. ايتايىن دەگەنىم, وزگە ەلدىڭ ادامدارى قازاق ونەرىن تاماشالاپ, ءبىزدىڭ كەرەمەت ۇلتتىق كيىمدەرىمىزگە تاڭعالىپ, قازاق مۋزىكاسىنا قول سوعادى, جانىم سوندا قۋانىشقا ءبولەنەدى. شىنىندا ءبىزدىڭ ۇلتتىق كيىمدەرىمىزدەگى, اۋەن-سازىمىزداعى بوياۋلارىمىز ەشبىر كلاسسيكالىق تۋىندىدان كەم ەمەستىگىن ءوزىمىز دە بىلەمىز عوي, ال سونى وزگەلەر مويىنداپ, قولدارىن سوعىپ, كونتسەرتتەن كەيىن پىكىرلەرىن ايتىپ جاتقاندا, تۋعان حالقىڭ ءۇشىن مارقايىپ تۇراسىڭ.
شۇكىر, ءبىز اتاجۇرتىن اڭساپ, ساعىنىشىن جۇرەگىنىڭ ءتۇبىنە تۇيگەن اتالارىمىزدىڭ ارمانىن جۇزەگە اسىرىپ, بابالارىمىزدان ميراسقا قالعان قاسيەتتى جەرگە تابانى تيگەن, وسىندا كەلىپ, تاۋەلسىز ەلىم بار دەپ مارقايعان ۇرپاقپىز. قىتايدا جۇرگەندە ارمانىمنىڭ ەڭ بيىك اسقارى – ەلگە كەلىپ, قازاق جۇرتىن ءانىممەن سۋسىنداتۋ بولاتىن. ارمانىم ورىندالدى, ەلىمە جەتتىم, بيىك-بيىك ساحنالاردان ءان سالىپ ءجۇرمىن. مەن ءۇشىن ءانىمدى ءسۇيىپ تىڭداپ, قولداۋ كورسەتكەن تۋعان ەلىمە ونەرىممەن قىزمەت ەتۋدەن ارتىق باقىت جوق.
گۇلزيرا بوكەيحان, قازاقستاننىڭ ەڭبەك سىڭىرگەن قايراتكەرى.