ەسىمنەن ماڭگى كەتپەس كۇندەردىڭ ءبىرى – قىركۇيەك ايىنىڭ ون سەگىزىنشى جۇلدىزى. بۇل قازاق پوەزياسىنىڭ حاس جۇيرىگى, اقتاڭگەر اقىن جۇماتاي جاقىپباەۆتىڭ ومىردەن وزعان كۇنى, عارىش تورىنە جۇلدىز بولىپ قونعان كۇنى! دالىرەك ايتساق, جامباسى جەرگە تيگەن, جۇرەگى كۇندى سۇيگەن كۇنى! مەن جۇما اعام تۋرالى ويعا باتسام بولدى, ءاماندا, ەكى ءتۇرلى قالىپتا بولامىن. ءبىرىنشىسى – جەر ورتاسى جاسقا دا جەتپەي, بۇل جالعاننان ەرتەرەك كوشىپ كەتكەن ەرەن سەزىمدى, ەر جۇرەكتى اقىننىڭ كەرمەك تاتىعان كەلتە عۇمىرىنا دەگەن وكىنىشكە دە, وكپەگە دە ۇقسامايتىن, تىم سىزدى, تىم سازدى, اۋىر, بەيداۋا سەزىمگە بولەنەتىنىم. ال, ەكىنشىسى – كوزى تىرىسىندە-اق كوپشىلىك جۇرتتىڭ كوكەيىنە جىر-جاۋھارىن قوندىرىپ, «ناعىز اقىن» دەگەن سوزگە يە بولعانىنا جان جۇباتىپ, جاقسى ءبىر ويلارعا كەنەلەتىنىم. جۇماتاي اقىننىڭ ءتىرى كەزىندەگى اتاق-داڭقى رەسمي تۇردەگى كوتەرمەلەۋ كورمەسە دە, سول كەزدەگى سىنشىلار دا ونىڭ اقىندىق قۋاتىن بىلە تۇرا كوڭىل بولمەسە دە, جانى تازا, جۇرەگى پاك جاس اقىندار ونى «كوزى ءتىرى ۇلى اقىن» دەپ باعالادى. باس ءيدى. قوشەمەتتەدى. ولار وزدەرىنىڭ گۇلدەي نازىك, نۇرداي تازا ولەڭدەرىنەن ءورىپ, لاپىلداعان جۇرەك وتتارىنان ۇشقىن شاشىپ, لاعىل تاعىپ, ءتاج كيگىزدى, قايىڭنىڭ قاپتالىنداي قايسارلىقتارى مەن ەمەننىڭ ءيىر بۇتاعىنداي مارتتىكتەرىنەن ارناپ سوعىپ تاق مىنگىزدى. ال, جۇماتاي جاقىپباەۆتاي جامپوزعا ودان وتكەن باقىتتىڭ قاجەتى دە جوق بولاتىن. ءيا, ءبىر شوعىر دارا اقىن اعالارى وعان قامقورلىق كورسەتكەنىن, قاتارىنا الىپ جۇرگەنىن ەستەن شىعارۋعا بولمايدى. قازىر ويىما ەكەۋمىزدىڭ ارامىزداعى ءبىر ءسات ءتۇسىپ وتىر. جۇما اعام ءبىر قىسقا ولەڭىن وقىدى. «باسىندا – ءتاج, التىن قامقا كيگەنى, قانى – قارا, قاتال ەدى نە دەگەن! – ازيانى اقساق تەمىر بيلەدى, تىرىسىندە ەشكىم «اقساق» دەمەگەن. سارى شولدە, دالادا ءوتىپ سان كۇنى, عازال جازعان, جانى ءسىرى نە دەگەن! – ازيادا ساعدي ءشايىر قاڭعىدى, تىرىسىندە ەشكىم « ۇلى» دەمەگەن. جۇمىر جەرگە كىمدەر كەلىپ, قايتپاعان, ءسوزى جەتپەي قالعان جوق قوي, تەڭەسە. شىندىقتى جۇرت قورىققانىنان ايتپاعان, مۇلدە, ءتىپتى, بىلمەگەن سوڭ نەمەسە». ولەڭىن وقىپ بولىپ, اعامىز مەنىڭ بەتىمە سىناي قارادى. سونان سوڭ اڭگىمە بەتىن ءوز ولەڭىنەن تەز بۇرىپ, ساعدي تۋرالى ايتىپ كەتتى. ونىڭ شەرگە تولى شەمەندى ءومىرىن, ەل كەزىپ, جوقشىلىق, قايىرشىلىق كورگەنىن, اقىرىندا ەلىنە ورالىپ, «بۋستان», «گۇلستان» اتتى ۇلكەن شىعارمالارىن جازعانىن, ءسويتىپ, ماڭگىلىك ۇلى اقىن بولىپ قالعانىن بيە ساۋىم ۋاقىت بايانداپ بەردى. مەنىڭ ءوزىم دە ساعدي تۋرالى ازىن-اۋلاق بولسا دا ءبىلۋشى ەدىم, ال جۇما اعامنىڭ اڭگىمەسىنەن كەيىن ۇلى اقىننىڭ قۇپيا جاتقان قىر-سىرلارىنا قانىعا تۇسكەندەي بولدىم. جاقسى ولەڭگە جانىمەن, جۇرەگىمەن قۋاناتىن اقىندار كوپ. جالپى, اقىندار دەگەن اقكوڭىل حالىق قوي. ال, جۇما اعامنىڭ ونداي ساتتەگى رايى, جوعارىدا ايتىپ وتكەنىمدەي, بەتى مەن كوزىنەن بىلىنەتىن. قاتتى ريزا بولعاندا, «چەكاننىي» دەپ, باس بارماعىن شوشايتاتىن. ءبىز, جاس اقىندار, سول ءبىر ويماقتاي عانا كىشكەنە اۋزىنان شىعاتىن «چەكاننىي» مەن شوشايعان باس بارماقتى كورۋ ءۇشىن جاقسى ولەڭ جازۋعا تىرىسۋشى ەدىك. «چەكاننىي» – اسەمدىك پەن ادەمىلىكتىڭ اتۋىرلەنگەن ءتۇرى, انىقتاپ ايتقاندا, «مىقتى ولەڭ» دەگەندى بىلدىرەتىن ءبىر ءتۇيىر التىن ءسوز بولعان سوڭ, قالاي ويتپەسكە؟!. جۇما اعامنىڭ جاس اقىندارعا ۇستازدىق ەتۋى, اقىل-كەڭەس بەرۋى, ءجۇرىس-تۇرىس, كيىم-كيىس مادەنيەتىنە داعدىلاندىرۋ ءۇردىسى باسقالاردان مۇلدە بولەك ەدى. ماسەلەن, جاڭا ولەڭىڭدى وقىپ بەرسەڭ, ول ولەڭ وزىنە ونشا ۇناماسا دا, سونىڭ ىشىنەن ءبىر «جىلتىراعىن» ءدوپ باسىپ تاۋىپ الادى دا, ايتار پىكىرىن سودان باستاپ, كوڭىلىڭدى كوتەرىپ تاستايدى, سودان كەيىن عانا الگى «جىلتىراقتى» قالاي شەكىپ, قالاي شەتىپ اسەمدەپ شىعۋ كەرەك ەكەنىنە ەرىنبەي, جالىقپاي توقتالادى. سول كەزدە عانا بۇل ولەڭىڭنىڭ بولاشاعى بۇلدىر ەكەنىن ءتۇسىنىپ, ىشتەي كۇرسىنىپ, ەرنىڭدى تىستەپ وتىراسىڭ. «چەكاننىي» بولماعانىن بىلەسىڭ. جۇماتايداي ولەڭ كوركەمدىگىنە تىم قاتتى نازار اۋداراتىن اقىن كەم دە كەم. ول ولەڭىنىڭ سىرتقى پىشىمىنە عانا ەمەس, ىشكى ۇيلەسىم مەن تەرەڭ تەبىرەنىستىڭ كوركەم كورىنىسىنە دە قاتتى نازار اۋداراتىن. ۇلى اباي: «ولەڭگە اركىمنىڭ-اق بار تالاسى, سوندا دا سولاردىڭ بار تاڭداماسى. ءىشى – التىن, سىرتى كۇمىس ءسوز جاقسىسىن, قازاقتىڭ كەلىستىرەر قاي بالاسى؟» – دەمەپ پە ەدى. وسى ءبىر اڭساۋلى دا, شارشاۋلى, سالماقتى دا ساليقالى ساۋالعا كەلىپ تىرەلگەندە, قالام ۇستاعان قاي اقىن بولسا دا, توقتالىپ-اق قالادى. ال, مەنىڭشە, ء«ىشى – التىن, سىرتى كۇمىس ءسوز جاقسىسىن» – ناعىز ولەڭدى كەلىستىرە بىلگەن از عانا اقىننىڭ ءبىرى – جۇماتاي جاقىپباەۆ! ولەڭ ورنەگىن ايشىقتاۋ كىلەم توقۋدان كوپ قيىن بولار, ءسىرا. ارينە, مەن بۇل جەردە ولەڭنىڭ دە ولەڭى, كىلەمنىڭ دە كىلەمى بار ەكەندىگىن ەسكەرمەي وتىرعان جوقپىن, شەبەر, ەپتى ساۋساقتاردىڭ قۇدىرەتىمەن توقىلعان كىلەم تىنىنەن گورى جان جىلۋىنان, جۇرەك لۇپىلىنەن جارالعان ولەڭ ورنەكتەرى اسەم دە, ومىرشەڭ بولاتىنىن ەسكەرتكىم كەلىپ وتىر. ولمەيتىن ماڭگىلىك ولەڭ – تۋما تالانتتىڭ عانا تۋىندىسى. جۇماتاي جاقىپباەۆ – سونداي تالانت. ولاي دەيتىن سەبەبىمىز, بۇل اقىندا, بۇل اقىننىڭ شىعارماشىلىق ۇردىسىندە ولەڭگە كەلۋ, ماشىقتانۋ, دامۋ, تولىسۋ, ءوز شىڭىنا جەتۋ دەگەن سياقتى باسپالداقتار, اسۋ بەل-بەلەستەر دەگەن مۇلدە جوق. بەينەبىر عاجاپ اقىن بولىپ, سول كۇيىندە تۋىلا سالعانداي. اقىننىڭ ءوزى دە ءدال وسىنى سەزىنگەندەي, لايلاعا ارناعان العاشقى ءبىر ولەڭىندە بىلاي دەيدى: «قۋانىشتان ك ۇلىپ, ويىم بار شالقىپ, بيلەمەك, كەتتىم مەن سونسوڭ كۇناسىز ارمان سۇيرەلەپ. قاپ-قارا شاشتى بالا اقىن بولىپ تۇر ەكەم, قابىرعاداعى اينانى كورسەم ۇيگە كەپ». وسى ءبىر شۋماقتىڭ وزىندە عانا اقىننىڭ پەرىشتە سەزىمىنىڭ تاساسىندا اۋليەلىگى تۇرعانداي. اتتەڭ, سول «قاپ-قارا شاشتى بالا اقىن» كەيىننەن «شاشىم دا شالكەز تاعدىرمەن شاتىراش ويناپ, اعاردى» دەپ جازۋعا ءماجبۇر بولدى. ونىڭ عارىش جاققا ەرتەرەك كەتۋىنە دە قوعامنىڭ, ادامنىڭ, زاماننىڭ, ءومىردىڭ, ءتىپتى, ولەڭنىڭ ىستىق وتى ورايىنان ءوتىپ, وزەگىن ورتەپ, جۇرەگىنە ءتۇسىپ كەتكەنى سەبەپ بولعان شىعار. ەگەر ول جاعالىعا جاعىنىپ, تالايلىعا تابىنىپ جۇرەر بولسا, ومىردەن تىم ەرتە كەتپەس پە ەدى دەپ تە ويلايمىن. بۇلاي دەپ بولجام جاساۋىما, ەڭ ءبىرىنشى, اقىن اعامنىڭ تاستاي اۋىر مىنەزى مەن گۇلدەي نازىك جۇرەگىن تۇسىنگەندىگىمنەن, ەكىنشىدەن, ونىڭ ىشكە جاسىرعان كوپ مۇڭى مەن قاسىرەتىن «ولەڭ دەگەن وسەكشىگە» ايتىپ قويىپ, جۇرتقا جايىلىپ كەتكەندىگىنەن بولار دەگەن ويىم جەتەلەيدى. وسى ءبىر تۇستا اقىننىڭ مىناۋ ءبىر ولەڭ شۋماقتارىنا نازار اۋدارماسا بولمايدى: «جاندارعا دوس تا, دۇشپان دا بولعان, قۇمار دا بولعان, قۇشتار دا بولعان, كوزىمنەن بۇلبۇل ۇشقاندا ارمان, يتتەن دە قالعان, قۇستان دا قالعان, كوڭىلىم مەنىڭ, كوڭىلىم! كەتسەم دە كەيدە كۇيىكتەن قاڭعىپ, ۇمىتكەر ەدىڭ بيىكتەن بارلىق. جاقسىلىق ايتار ادامعا قۇربان, جومارت تا قىلعان, ساراڭ دا قىلعان, كوڭىلىم مەنىڭ, كوڭىلىم». * * * «عاشىقتىق ءتامام بولدى ما, ەركەلىك ءتامام؟ قارارداي الەم, سەن قۇساپ جەركەنىپ ماعان. نامىس پەن مۇڭنان مىسىرعا حاليفا بولعان ۇباق قىپشاقتاي ىزادان ورتەنىپ بارام. تاعدىرعا مىناۋ تاۋسىلدى اقىلىم, دەمىم, اقىرىم قورلىق بولدى ما, اقىرىم ءولىم؟ تاۋىپتەي ەمدەپ, تاڭىردەي جارىلقا مەنى, ارۋ اق كۇنىم, جۇلدىزداي جاقىنىم مەنىڭ!» * * * «قايدا اقىلىم, قايدا كۇشىم, جەپ ءبىتىپتى قيال-مۇڭىم. سەن جۇپارداي پايدالىسىڭ, مەن اراقتاي زياندىمىن. «عاشىقتاردىڭ» وتكىرى مەن – دەۋشى ەم بۇرىن بۇلا ونەرلى. ماجنۇنگە كوپ ك ۇلىپ ەم, ول مەنى اياپ جىلار ەندى. كوردى تالاي كۇيىپ تە ءىشىم, كۇيگەن ءىشىم: «ەزبىن!» دەيدى. سەن – الەمگە سۇيىكتىسىڭ, ال مەنى يت تە كوزگە ىلمەيدى». اقىننىڭ وسى ىسپەتتەس ولەڭدەرىن وقىپ وتىرعانىمدا, الاعاي دا بۇلاعاي سەزىمدەردىڭ سەلىنە كومىلىپ, جان-جۇرەگىمنىڭ ەگىلىپ كەتەتىنى بار... ءوز ارامىزدا ءجيى بولعان سوڭ, جۇما اعامنىڭ كىسى كۇلەرلىك قىزىق قىلىقتارىنا دا سان رەت كۋا بولدىق. كەي كەزدە جاس بالاعا ۇقساپ كەتەتىن. تۇككە تۇرمايتىن نارسەگە ءماز بولىپ قۋانىپ, كىسى رەنجىمەيتىن نارسەگە اشۋلانىپ تا قالاتىن. بىردە ءبىز, ءبىر توپ جاس اقىن, ول كىسىنىڭ ۇيىندە وتىرعانىمىزدا, زايدا جەڭەشەمىز اقىن اعامىزدىڭ وزىنە ارناپ جازۋ ۇستەلىن ساتىپ اكەلدى. ءبارىمىز قول سوعىپ قۋانىسىپ جاتىرمىز. سوندا ەڭ قاتتى شاتتانعان ءۇي يەسىنىڭ ءوزى بولدى. الگى ۇستەلدى سۇيرەلەپ, انا بۇرىشقا دا, مىنا بۇرىشقا دا قويدىق. ەڭ اقىرىندا اعانىڭ بۇيرىعىمەن الگى ۇستەل بولمەنىڭ ورتا شەنىنە تامان ورنالاستى. – وسىلاي تۇرعانى تاماشا ەمەس پە؟ – دەدى وتاعاسى مۇرتىنان ك ۇلىپ. شىن ماسايراپ تۇر. – ءوزىنىڭ «فيگۋراسى» جاقسى ەكەن, – دەدىم مەن. راسىندا دا وزىندىك ءبىر ەرەكشەلىكتەرى بار ۇستەل ەدى. – ءيا, زايدانىڭ فيگۋراسى سياقتى, – دەپ جۇما اعام دا بايبىشەسىنە «رەپليكا» لاقتىردى. اقىننىڭ سول ءبىر ساتتىك قانا قۋانىشى ءتۇن ورتاسىنا دەيىن سوزىلعان دۋمانعا اينالىپ, كەرەمەت ءبىر كەش رەتىندە ماڭگى ەسىمىزدە قالىپ قويدى. بىردە مەيىرحان كوكەم (اقداۋلەتوۆ) ەكەۋمىز ۇيىنە بارا قالساق, اعا كەۋدەسىن جالاڭاشتاپ تاستاپ, ءتورت قاباتتى سارى رەزەڭكەنى سوزعىلاپ جاتىر ەكەن. ءسىرا, دەنە شىنىقتىرىپ, بۇلشىق ەتىن شيراتۋعا كىرىسىپ كەتكەن سياقتى. مەيىرحان: – ۇلكەن باسىڭىزبەن قايداعى ءبىر جامان رەزەڭكەنى سوزعىلاپ جاتقانىڭىز نە؟! – دەپ قالجىڭداپ ەدى, مەن دە قاراپ تۇرماي: – پرۋجينا بولسا ءبىر ءسارى, – دەدىم. اعامىز باسىن كوتەرىپ, بىزگە ونشا جاقتىرماي قارادى. ادەتتە, مەيىرحان ەكەۋمىزدى بىرگە كورسە, «ەكى يلحاننىڭ بىرگە جۇرگەنى قانداي جاراسىمدى!» دەپ ءماز بولىپ قالاتىن. (ول ءبىزدى «ەكى يلحانىم – وڭ قولىم, سول قولىم» دەيتىن). مەيىرحان كوكەمدى شايتان ءتۇرتتى مە, بىلمەيمىن: – اكەلىڭىزشى بەرى, كورەيىن, – دەپ رەزەڭكەسىن سۇراپ الدى. الدى دا, ورتا تۇستان قوس قولداپ ۇستاپ, بار كۇشىمەن تارتىپ كەپ قالدى. رەزەڭكە «بىرت» ەتىپ ءۇزىلىپ كەتتى دە, ءتىپتى, تۇككە جارامسىز بولىپ قالدى. جۇما اعامنىڭ سونداعى اشۋلانعانى دا ەسىمىزدەن كەتپەيدى. بالاشا بۇرتيىپ, ءبىراز سوزدەردى دە ايتىپ تاستادى. ءبىز «بۇدان دا كەرەمەتىن اكەلىپ بەرەمىز», دەپ زورعا قۇتىلدىق. بىراق سوزىمىزدە تۇرماي كەتتىك. اعامىز دا سودان كەيىن «سپورتپەن اينالىسۋىن» دوعاردى-اۋ دەيمىن. ول كىسىنىڭ كەي-كەيدە كوتەرگىشتەپ قوياتىن گيرلەرى دە بار ەدى... ۇمىتىلماس تاعى دا تاماشا ءساتىم – جۇماتاي اعامدى ەڭ سوڭعى رەت كورگەن كۇنىم. مەن وندا اۋىرىڭقىراپ قالىپ, اۋرۋحانادا جاتقانمىن. ءبىر كۇنى كوڭىلىمدى سۇراي جۇما اعام مەن مەيىرحان كوكەم كەلدى. ۇشەۋمىز سىرتقا شىعىپ, اۋرۋحانا باعىنىڭ ءىشىن ارالادىق, ءبىر جەردە جىلعالانىپ سۋ اعىپ جاتىر ەكەن. جۇما اعام توپىليىن شەشىپ, الگى سۋعا اياعىن مالىپ وتىرا قالدى. ءبىز دە سويتتىك. قازان ايى ورتالاپ قالعان كەز, سۋ سالقىن ەكەن. – كۇز – ەڭ قاسيەتتى مەزگىل. بۇل كەزدە سۋدىڭ دا شاراپاتى مولايادى, – دەدى ول. سۋدى اياعىمەن سىلدىرلاتىپ قويادى. سونان سوڭ ماعان قاراپ: – ءابىش, اۋىرماۋ كەرەك. اۋىرماۋ ءۇشىن وسىنداي تابيعي ەمدەردى ءبىلۋ كەرەك, – دەدى. ماڭايىمىز سىڭسىعان سارى جاپىراق. سول جاپىراقتارعا قاراپ وتىرىپ, جۇما اعامنىڭ «كۇزگى باق. تەمىر شارباق.» دەگەن ولەڭىن ەسىمىزگە الدىق. «قاراشا ايى. اقشام. اسپاندا اي. التىن مەن كوككە جاقشانى اشقانداي. شىتىرلايدى باق ءسال اياڭداساڭ, اياقپەن بوپىر اقشانى باسقانداي» – دەگەن شۋماعىن وقىپ, «وسى جاپىراقتار بوپىر اقشا بولىپ كەتسە, بايىپ كەتكەندەي ەكەنبىز», دەپ ك ۇلىستىك. مەن: – وسى ءبىز كۇز تۋرالى كەرەمەت ءبىر ولەڭ نەگە جازبايمىز؟ اعامىزدىڭ «كۇزگى اۋىلدا» دەگەن ۇزاق ولەڭى بار. ال مەنىڭ ءوزىمنىڭ مۇقاعاليعا ارناعان «كۇز دە كەلدى-اۋ...» دەگەن ولەڭىم بىلاي باستالادى: كۇز دە كەلدى-اۋ كۇلبەتتەنىپ, قارىسىپ, قار دا جاۋار جاڭبىرمەنەن جارىسىپ. قايتقان قازداي تىزبەكتەلگەن بۇل كۇندەر, جاتار ءالى جاس كوكتەممەن تابىسىپ, سول ءۇشىن, دوس, جىبەرەيىك تاعى ءىشىپ! – دەدىم. – سەن كۇز تۋرالى جازشى. وسى بۇگىن-اق جاز. جاقسى شىعادى, – دەدى مەيىرحان... وسىدان بەس-التى كۇن وتكەننەن كەيىن-اۋ دەيمىن, اۋرۋحانا فويەسىندە تەلەديدار كورىپ وتىر ەدىم. ۇستىندەگى اق حالاتى جەلبىرەپ, باۋىرجان باۋىرىم (جاقىپوۆ) مەنىڭ پالاتاما قاراي تەز-تەز باسىپ وتە شىقتى. ءوڭى سۇپ-سۇر. جۇرەگىم ءبىر جاماندىقتى سەزگەندەي قوبالجىپ, ورنىمنان تۇردىم. اكە-شەشەم قارت ەدى. سولارعا بىردەڭە بولىپ قالدى ما دەيمىن. باۋىرجان مەنى دالاعا ەرتىپ شىعىپ, وڭاشاعا اپاردى دا, باس سالىپ قۇشاقتاپ: «جۇما اعاڭنان ايىرىلىپ قالدىق», دەدى ەڭىرەپ. توبەمنەن جاي تۇسكەندەي بولدى. مەن جاعدايدى ايتىپ, اۋرۋحانادان سۇرانىپ شىقتىم. جۇماتاي اعامنىڭ رۋحىنا ارناپ «سەن – رۋحسىڭ, سەن – ارسىڭ» دەگەن ولەڭ جازىپ, ونى زيرات باسىندا, قابىر قاسىندا وقىدىم. ول ولەڭ بىلاي اياقتالادى: ارامىزدا سەن – رۋحسىڭ, سەن – ارسىڭ. ۇيىقتاعاندا تۇسىمىزدە بولارسىڭ. كوزىمىزگە جاس تا بولىپ تولارسىڭ. كەۋدەمىزگە قۇس تا بولىپ قونارسىڭ. توپىراعىڭ تورقا بولسىن, قىمتانشى, كۇز كەلدى عوي, قىس تا كەلەر... توڭارسىڭ. «سەن كۇز تۋرالى جازشى», دەپ ەدى مەيىرحان كوكەم. مەنىڭ سول كۇزدە جازعان ولەڭىم وسى بولدى... ءوزىمنىڭ كەۋدەمدە جارقىراي جانىپ, سونبەستەي ساۋلەلەنىپ تۇرعان ەرەكشە ءبىر شىراعىم بار ەدى. سول شىراق لىپ ەتىپ ءسوندى. كەۋدەمنىڭ ءىشى قاپ-قاراڭعى تۇنەككە اينالدى. باعىما قاراي, الگى شىراق ۇرلەپ جاندىرعان قولامتاداي قايتا تۇتاندى. بۇل شىراق بۇرىنعىسىنان دا ساۋلەلى, بۇرىنعىسىنان دا نۇرلى. ويتكەنى, ول شىراق – جۇماتاي اقىننىڭ ولمەس ولەڭى مەن سونبەس نۇرى, رۋحى عوي...
ابۋباكىر قايران, اقىن, حالىقارالىق «الاش» سىيلىعىنىڭ لاۋرەاتى.
الماتى.
