رۋحىڭ بيىك, ابات قالام!

استانانىڭ قازىرگى كۇن ساناپ بيىكتەي تۇسكەن ەڭسەسىنەن تاۋەلسىزدىگىمىزدىڭ تەگەۋ­رىنىن, ەلىمىزدىڭ ەلدىك قاسيەتىن, جاسام­پازدىقتىڭ جاڭعىرىعىن ايقىن بايقا­عاندايسىڭ. ەركە ەسىلدىڭ جاعاسىندا جاڭا­شا ساۋلەتتىك ناقىشپەن بوي تۇزەپ جاتقان اسەم قالانىڭ سۇلۋ بەينەسى الىس­تان كوز تارتىپ, كوڭىل باۋرايدى. سوندىقتان, ونىڭ ەرتەڭىنە دە بارلىق قازاقستاندىقتار ۇلكەن ۇمىتپەن قاراپ, بۇكىل الەم قىزىعا كوز تىگۋدە. ەلدىڭ ەلدىگىن, مەملەكەتتىڭ مارتەبەسىن ايقىندايتىن قۇن­دىلىقتار مەن ۇستانىم­دار تاريح تولقىنىندا شىڭدالىپ, ۋاقىتقا توتەپ بەرەتىن دارەجەگە جەتتى. وسى ورايدا, باعا جەتپەس قۇندىلىعىمىزدىڭ ءبىرى – ەلى­مىزدىڭ استاناسى. استانا – حالقىمىزدىڭ ايالى الاقانى مەن ىستىق مەيىرىمىمەن تۇرعىزىلعان اياۋلى قالا. استانا – قازاق­ستان حالقىنىڭ ورىندالعان ءۇمىتى مەن ارمانىنىڭ كورىنىسى. مەن دە ەلىمنىڭ جۇرەگى, ەلباسىنىڭ تىلەگى, تۋعان جەردىڭ تىرەگى بولعان اسەم استاناعا دەگەن سۇيىسپەنشىلىگىمدى جۇرەك­جار­دى سوزبەن جەتكىزگىم كەلەدى. مەن استا­ناممەن ماقتانامىن, وعان بارۋعا اسى­عامىن. بولاشاق ەلىمنىڭ جاندانىپ, جاھان­دانۋىنا مەنىڭ دە ۇلەسىم بولسا دەيمىن. مە­رەكە قارساڭىندا بار­شاڭىزدى «استانا كۇنى­مەن» قۇت­تىقتايمىن! ەلىمىزدىڭ ارۋىسىڭ – استانا! بيىك, كوركەم ۇيلەرىڭ بار, جاس قالا. حالقىمىزدىڭ بەيبىتشىلىك الەمى, ارۋ قالا, ارمان قالا, باس قالا! كوركەيەسىڭ كۇننەن-كۇنگە, استانا! ءزاۋلىم ۇيلەر بوي كوتەرگەن اسپانعا, داڭقىڭ ءوسىپ, تانىلا بەر الەمگە, رۋحىڭ بيىك, ابات قالام, استانا! الميرا ورازباي, شيەلى كەنتى ورتا مەكتەبىنىڭ تۇلەگى. قىزىلوردا وبلىسى.