ارالار كۇن ۇزاق گۇلدەن شىرىن جيناپ, تىنىمسىز ەڭبەكتەنەدى. بىراق كەيدە ولار اشىعان بال شىرىنعا تاپ بولادى. بۇل – ارا ءۇشىن ناعىز قاسىرەت. ويتكەنى اشىپ كەتكەن بال شىرىننىڭ قۇرامىندا سپيرت بار. ال الگى شىرىندى بايقاۋسىزدا ىشكەن ارا تەپە-تەڭدىگىن جوعالتىپ, قۇلاپ-ءسۇرىنىپ, ۇشا الماي قالادى. ەگەر ول ۇياعا دەيىن امان-ەسەن جەتسە, ەڭ قورقىنىشتىسى – سول. سەبەبى ارانىڭ ماس كۇيىندە كەلۋى – كەشىرىلمەس قىلمىس. ۇيانىڭ قاقپاسىن كۇزەتىپ تۇرعان قىراعى ساقشىلار ء«ىشىپ كەلگەن» ۇيالاسىن بىردەن تانيدى. ەسىكتىڭ الدىندا تەڭسەلىپ, باعىتىنان جاڭىلعان ماس ارانى كىرگىزبەك تۇگىلى, باسقالارعا ساباق بولسىن دەپ اياۋسىز جازالايدى. كۇزەتشىلەر ماس ارانىڭ اياعىن, قاناتىن جۇلىپ, ۇيادان الاستايدى. بۇل – ولاردىڭ وزگەرمەيتىن زاڭى. قاناتتارى ءبۇتىن بولعانىمەن, اياقسىز قالعان ارا ۇزاققا ۇشىپ كەتە المايدى. ول ۇيادان شەتتەپ, جالعىز قالىپ, كوپ ۇزاماي ءولىم قۇشادى.
