العىس حات “ەگەمەن قازاقستان” رەسپۋبليكالىق گازەتى” اكتسيونەرلىك قوعامىنىڭ پرەزيدەنتى ساۋىتبەك ابدراحمانوۆقا

قاز-قالپىندا سىزگە سالەم جولدايمىن. مەنىڭ “زامانداسقا حات” دەگەن ماقالامدى گازەتتىڭ 22 ماۋسىم كۇنگى نومىرىندە جاريالاپ, مەنىڭ ءوز ويىمدى گازەت وقىرماندارىنا جەتكىزگەندىكتەرىڭىز ءۇشىن شىن جۇرەكتەن العىس ايتامىن. سول ماقالاعا بايلانىستى با­سىمنان كەشكەن ۇلكەن قۋانىشىمدى سىزدەرگە جانە حابارلايمىن. گازەت شىققان كۇنى كەشكى ساعات 19.20-دا پاتەرىمدەگى تەلەفون شىل­دىرلادى. ترۋبكانى كوتەرسەم – استانادان, پرەزيدەنت سارايىنان. – سىزبەن قازىر پرەزيدەنت سويلەسەدى,– دەدى پرەزيدەنتتىڭ كومەكشىسى نۇرلان دەگەن جىگىت. مەن نە دەرىمدى بىلمەي, ساسقا­لاق­تاپ قالدىم. پرەزيدەنت تەلەفون سو­عا­دى دەگەن ءۇش ۇيىقتاسام, ويىمدا جوق. لەزدە ترۋبكادان نۇرسۇلتان ءابىش­ ۇلىنىڭ تانىس داۋىسى ەستىلدى. سالەمدەستىك. – بۇگىنگى “ەگەمەن قازاقستان­نان” “زامانداسقا حات” دەگەن ماقا­لا­ڭىزدى باستان-اياق وقىپ شىقتىم. ءسىز حاتىڭىزدى زامانداستارىڭىزعا ارناعان ەكەنسىز. سول زامانداس­تا­رى­ڭىزدىڭ ءبىرى رەتىندە وزىڭىزگە تەلەفون سوعىپ, العىسىمدى بىلدىرەيىن دەپ وتىرمىن. سىزگە كوپ راحمەت. سودان كەيىن پرەزيدەنت كۇلدى. كۇلدى دە: – سىزگە بۇگىن بۇل ماقالاڭىزعا بايلانىستى نەشە ادام تەلەفون سوقتى؟ – دەپ سۇرادى. – ءتورت ادام. ءسىز بەسىنشىسىز, نۇرەكە, – دەدىم مەن. – ونى سۇراپ وتىرعانىم, ءسىز ماقالاڭىزدا بيىلعى 9 مامىر – جەڭىس كۇنى وزىڭىزگە 137 ادامنىڭ تەلەفون سوققانىن ايتىپ, ولاردىڭ ءبارىنىڭ اتى-ءجونىن كۇندەلىگىمە ءتۇرتىپ قويدىم دەپسىز. مەنىڭ دە اتىم ءسىز­دىڭ كۇندەلىگىڭىزگە كىرسىن دەپ تەلەفون سو­عىپ وتىرمىن, – دەدى نۇرەكەڭ ازىلدەپ. – راحمەت, نۇرەكە. وندا ءسىزدى دە جازىپ قويايىن, – دەدىم مەن پرە­زي­دەنت ازىلىنە ءازىل قوسىپ. سودان كەيىن ول كىسى ءسوزىن ءارى قاراي جالعادى. – ماقالاڭىزدىڭ باس جاعىندا ءسىز: “پرەزيدەنتتى ماقتاي بەرۋدىڭ كە­رە­گى جوق. ونىڭ ءىسىن جاقتاي ءبىلۋ كەرەك”, دەپسىز. ونىڭىز دۇرىس. مەن دە جىگىتتەرگە: “مەنى سوزبەن ەمەس, حا­لىق ءۇشىن ىستەگەن ىستەرىڭمەن ماقتاڭ­دار. مەملەكەتىمىزدىڭ نىعايۋى ءۇشىن ايانباي, ادال قىزمەت ىستەڭدەر. ماعان سەن­دەردىڭ مەنى مىڭ رەت ماقتاعان­دا­رى­ڭ­نان, ءبىر مەكتەپ سالعاندارىڭ نەمە­سە ءبىر كاسىپورىن اشقاندارىڭ قىمبات”, دەيمىن”, – دەدى پرەزيدەنت. ودان كەيىن اڭگىمەمىز باسقا تاقىرىپقا اۋىستى. – ماقالادا ايتىلعان  باتاڭىزعا جانە راحمەت. بۇكىل حالىقتىڭ قامىن ويلاعان ونداي الەۋمەتتىك باتانى ءومىر­دىڭ اۋىر وتكەلدەرىنەن وتكەن ءسىز­دەر سياقتى ارداقتى اعالار بەر­مە­گەندە, كىم بەرەدى؟! دۇرىس! جەر­گى­لىك­تى اكىمدەردىڭ كەمشىلىكتەرىن كور­سە­تىپ, ۇرىسقانىڭىز دا ءجون. سىزدەر تەز­گە سالماعاندا كىم تۇزەتەدى ولاردى؟ بۇدان سوڭ پرەزيدەنت مەنىڭ دەنساۋلىعىمدى سۇرادى. – شالدارشا شاپقىلاپ ءجۇرىپ جاتىرمىن, نۇرەكە, – دەدىم مەن. – سونىڭىز دۇرىس. قارتتار حا­لىق­­تىڭ قازىناسى عوي. وزدەرىڭىز سياق­تى اقىلشى اعالاردىڭ كوپ بولعانىنا نە جەتسىن! وسى شابىسىڭىزدان تانباڭىز, ەندەشە. امان بولىڭىز, ازەكە, – دەپ پرەزيدەنت ءسوزىن اياقتادى. ءبىر-بىرىمىزگە جاقسى تىلەۋ تىلەپ, قوش ايتىستىق. ويدا جوقتا بولعان پرەزي­دەنت­پەن بۇل اڭگىمەگە مەنىڭ دە,  بالا-شاعامنىڭ دا قۋانىشىندا شەك بولمادى. – سىزگە پرەزيدەنت راس تەلەفون سوقتى ما؟ ول كىسىنىڭ وزىمەن سويلەستىڭىز بە؟ – دەپ نەمەرەم ءاليا قايتا-قايتا سۇرادى. پرەزيدەنتپەن سويلەسۋ باقىت قوي. بىراق, اۋزىڭا كەرەكتى ءسوز تۇسپەي قالادى ەكەن. مەنىڭ تەلەفونىمدى تاۋىپ, پرەزيدەنتپەن جالعاستىرعان قاسىم­بەكوۆ ماحمۇتقا جانە راحمەت. مەنى وسىنداي زور قۋانىشقا جەت­كىزگەنى ءۇشىن “ەگەمەن قازاق­ستانعا” راحمەت ايتىپ, سىزگە العىس حات جولداپ وتىرمىن, ساۋىتبەك ءىنىم. ولاي دەيتىنىم – ماعان وسى ماقالانى جازۋعا تاپسىرىستى ءوزىڭىز بەرگەن ەدىڭىز عوي. سالەمەت بولىڭىز. اعالىق ىستىق ىقىلاسپەن, ءازىلحان نۇرشايىقوۆ, “ەگەمەن قازاقستان” گازەتىنىڭ قارت اۆتورى, بۇرىنعى قىزمەتكەرى. 23.06.2010 ج. الماتى.