شىندىق ارقاشاندا جەڭەدى

بيىلعى سايلاۋدا كەلەشەكتەن, جاقسىلىقتان ءۇمىتى بار كەز كەلگەن ازامات ەلىمىزدى, قازاق جۇرتىن تورتكۇل دۇنيەگە تانىتىپ, جيىرما جىلدان اسا ءوزىنىڭ باسقارۋ جۇيەسىمەن, باسقارۋ تالانتىمەن مويىندالعان ءوز پرەزيدەنتى نۇرسۇلتان ءابىش ۇلىن تاڭدادى دەپ ويلايمىن. سوندىقتان دا نۇرسۇلتان نازارباەۆقا وتباسىمىزبەن داۋىس بەردىك. مەن ول كىسىنى الەمدىك دەڭ­گەيدەگى باسشى دەپ ەسەپتەيمىن. ەگەر ءبىزدىڭ ەلىمىز وسى جولمەن, وسى باعىتپەن كەتە بەرسە, قاي جاعىنان دا جامان بولماسپىز. اسىرەسە, ەلدەگى تىنىشتىقتى ايتساڭىزشى. ءتىپتى, جاي عانا وتباسىڭدا تى­نىشتىق بولماسا, بەرەكەڭ كەتپەي مە. ال بۇكىل ءبىر ەلدىڭ تى­نىش­تىعىن, بەرەكە-بىرلىگىن ساقتاۋ – ول سول ەلدى باسقارىپ وتىرعان باسشىسىنىڭ جۇرگىزەتىن ساياساتىنا تىكەلەي بايلانىس­تى. وسى رەتتەن كەلگەندە ءبىزدىڭ ەلى­مىزدىڭ باعى جاندى. نۇرەكەڭ ءبىر ۇلتتىڭ قاباعىنا كولەڭكە تۇسىرمەي, ءبىر ۇلىستى بوتەن كورمەي ءوز حالقىمەن بىردەي تەڭ ۇستاپ وتىر. بۇل كورەگەندىگى, كوشەلىلىگى, اقىل-پاراساتتىلىعى. قاراڭىزشى, بۇگىنگى كۇننىڭ رايى, حالىقتىڭ كوڭىل-كۇيى قانداي كوتەرىڭكى. كوشەدە ءوتىپ جاتقان مەرەكەلىك ءىس-شارالار – ءبارى حالىققا كەرەك. اسىرەسە, شىعارماشىلىق ادامدارىنا شابىت بەرەتىن جاقتارى كوپ. ويتكەنى, ادام كوپ نارسەنى كوڭىل-كۇيگە بايلانىستى جاسايدى. ونى ءوزىم اڭعارامىن. كەيدە سپەكتاكلگە ويناۋعا بارعاندا كوڭىل-كۇيىڭ بۇزىلىپ بارساڭ, ءبارىبىر سىر بەرەسىڭ. ال كوڭىل-كۇيىڭ كوتەرىڭكى بولسا, تاۋدى اۋدارىپ تاستاۋعا دەيىن شاماڭ بولادى. ءبىر بولعان وقيعا بار دەيدى. بەس جاسار قىز ۇلكەن اۋىر جۇك كولىگىنىڭ استىنا ءتۇسىپ قالىپ, «ماما!» دەپ ايعايلاعاندا, اناسى سونداي ءبىر كۇشپەن كولىكتى اۋدارىپ جىبەرگەن عوي. سيقىرلى كۇش دەگەنىمىز وسى شىعار. بۇل راس بولۋى كەرەك. مەن وعان سەنەمىن. ءبىز – شابىتتىڭ ادامىمىز. ادامنىڭ شاماسىنان تىس كۇشى بار. سول كۇش نۇرسۇلتان ىنىمدە پايدا بولسىن. سونداي كۇشپەن جۇمىس ىستەيدى دەپ سەنگەندىكتەن وعان داۋىس بەردىم. بۇل – مەنىڭ شىن جۇرەكتەن شىققان ءسوزىم. شىنىمدى ايتىپ وتىرمىن. ويتكەنى, شىندىق جەڭەدى. ءاسانالى ءاشىموۆ, قازاقستاننىڭ حالىق ءارتىسى.