جەڭىستەن – جەڭىسكە!

سايلاۋ الدىنداعى كۇندەردە رەسپۋبليكامىزدىڭ وڭىرلەرىندە كوپتەگەن كەزدەسۋلەر وتكىزىلدى. تاۋ قوپارىپ, كەن قازعان قۇرىش بىلەكتى جۇمىسشىلار, جۇرەگىن جاس تولقىنعا جايىپ سالعان ۇستازدار, تالاي-تالاي ءومىردىڭ شىراعىن قايتا جاققان دارىگەرلەر, قار سۋىمەن تالاسا وسكەن جاۋقازىنداي قايسار دا قايراتتى جاستار, ابىز اقساقالدار سول جۇزدەسۋلەردە ءبىر عانا شەشىمگە بەرىك جۇگىنگەن ەدى. ول: «ءبىز – ەلباسىمەن بىرگەمىز! نۇرسۇلتان ءابىش ۇلىنا, ءححى عاسىردىڭ مىڭ قۇبىلعان ساياسي اعىمدارىنان قازاق ءۇشىن جايلى جول تاپقان قايراتكەرگە سەنەمىز!»  دەگەن. وسىلاي جىگەرلەنگەن. سولاي تولاعايلانعان. بۇل قۇلشىنىس, قالىڭ ەلدىڭ تۇڭعىش پرەزيدەنتىنە ارنالعان ءىلتيپاتى وسى تۇلعانىڭ قىرۋار ەڭبەگى ارقىلى كەلگەن ساياسي, ەكونو­ميكالىق, الەۋمەتتىك سالا­لارداعى زاڭعار جەڭىستەردىڭ سەرپىنى بولاتىن. «مەن حالىقتىڭ قانى مەن جانىنان جارالعان پەرزەنتپىن, سوندىقتان دا قيىن كەزەڭدە موينىما تۇسكەن اۋىر جۇكتى مويىماي كوتەرۋگە مىندەتتىمىن», دەپ وزىنە ۇلت الدىندا ۇلى مىندەت جۇكتەگەن ازاماتتىڭ سول سەرتىنە ساي بولعاندىعىنىڭ جارقىن كورىنىسى ەدى. «ءوز حالقىن سۇيگەن ادام عانا ونىڭ تاعدىرى ءۇشىن كۇيەدى», دەگەن, سولاي جاساعان جانعا ارنالعان ەل قۇرمەتىنىڭ جاڭعىرىعى ەدى. الاشتىڭ ايبىنىن اسىرعان تۇلعا عانا وسىنداي ەرەكشە سۇيىسپەنشىلىككە لايىق-تى. نۇرسۇلتان ءابىش ۇلىن استانا تۇرعىندارى ايرىقشا قولدادى. پرەزيدەنت ەلوردا ارقىلى قازاق­ستاندى الەممەن ۇلتتىق سايكەستىككە جاراستىرا العانىن بولە-جارا ايتۋمەن بولدى. جاڭا استانا يدەياسى حالىقتى الداعى بۇكىل رەسپۋبليكالىق جانە عالامدىق قۇلشىنىستارعا ءتاستۇيىن جۇمىلدىرعان ساياسي-رۋحاني قۋاتقا اينالدى. ەلوردا – ۇلتتىق بيىككە كوتەرىلگەن قايراتكەردىڭ مۇرات-مۇددەسى تابىسقان شاقتا تاريحي ەرلىككە كەزەك كەلەتىندىگىنىڭ عالامات ايعاعى. تاۋەلسىزدىك تالاپ ەتكەن تاۋەكەلگە حالىقتىڭ قاھارماندىق رۋحىن جۇرەگىندە تۋلاتقان داۋىرلىك تۇلعالار عانا بارا الاتىندىعىنىڭ انىق كورىنىسى. جاڭا استانا ارقىلى نۇرسۇلتان ءابىش ۇلى قازاق ۇلتىنىڭ بۇكىل رۋحاني الەمىن جاڭعىرتتى. حالىق تاريحي بيىگىنە كوتەرىلدى. ۇلتتىق سەرپىلىسپەن بىرگە ۇلتتىق سانا وياندى. «جاڭا استانامەن – جاڭا عاسىرعا!», دەپ قايراتتانعان ەلمەن بىرگە تۇلەدىك. پرەزيدەنت – ۇلتىنىڭ ۇلاعاتىن تۋ ەتكەن تۇلعا. قاراپايىم دا قاھارمان قازاعىن سۇيە دە بىلگەن, كەمشىلىگىنە كۇيە دە بىلگەن, سابىرمەن تىڭداي دا العان قايراتكەر. ونىڭ پاراسات-پايىمدارى ۇلت الدىن­داعى قارىز بەن پارىزعا تولى. «قازاق تاريحىندا قازاق ۇيالا­تىن ەشتەڭە جوق», دەپ وتكەن داۋىرلەردى ارايلاندىرىپ بەردى. «ۇلتتىق نامىس – ۇلى ۇعىم», دەپ ەل قايراتىن قايراپ بەردى. «قازاق دالاسى – ۇلى تۇركى ەلىنىڭ قاراشاڭىراعى»,  دەپ تاريحي مارتەبەلى ءتورىمىزدى ايقىنداپ بەردى. ۇلتىن سۇيە ءجۇرىپ سىناعان, سىناي ءجۇرىپ شىڭداعان, عاسىرلار ۇيىپ تاڭداعان ابىزداردى قازاق­تىڭ بۇگىنگى ۇشقىر زامانىمەن قايتا تابىستىردى. «اباي ءسوزى – قازاقتىڭ بويتۇمارى», دەدى. جۇرەكتەن شىعىپ, جۇرەككە جەتكەن ءسوزى مەن ءوزى دە ەلىنىڭ وي تۇمارىنا اينالدى. «ءبىز سوندىقتان دا ەلباسىن تاڭدايمىز. بۇل تاڭداۋ عاسىر تاڭداۋى, قازاقتىڭ بۇگىنى مەن كەلەشەگىنىڭ تاڭداۋى ەكەنىن پاش ەتەمىز!» دەگەن قازاق ەلىمەن بىرگە الداعى جارقىن جىلدارىمىزعا قادام باسىپ وتىرمىز. ساپارىمىز ءساتتى بولسىن! الدان سمايىل, پارلامەنت ءماجىلىسىنىڭ دەپۋتاتى.