ءسوز سويىل

ءازىل-وسپاق, سىن-سىقاق ءمۇيىستى جۇرگىزەتىن بەرىك سادىر بىردە... بىردە پارتيزان-جازۋشى قا­سىم قايسەنوۆ ءسابيت مۇ­قا­نوۆ­قا كەزىگىپ قالادى. ادەتتەگىدەي سابەڭ شۇرقىراي امانداسادى. – سابە, ۋكرايناعا با­رىپ قايت­تىم, – دەيدى قا­سىم قاي­سە­نوۆ. – دۇرىس. –فيلا­توۆتىڭ اۋرۋ­­حاناسىندا بولىپ قايتتىم. – دۇرىس ەكەن. – اۋرۋحانادا كوزىمە وپە­راتسيا جاساتىپ قايتتىم. – دۇرىس بولعان. – سابە-اۋ, مۇنىڭ نەسى دۇ­رىس, ساۋ كوزبەن بارىپ, شىنى كوز­بەن قايتتىم عوي! – ءا, وندا دۇرىس بولماعان ەكەن! – دەپتى سوندا سابەڭ. *** ءبىر ورتاڭقول اكتەر بەرنارد شوۋعا كەلىپ, تەاتر ديرە­ك­تو­رىنا ءوزى تۋرالى مىنەزدەمە جا­زىپ بەرۋدى سۇراپتى. شوۋ ءىلتي­پاتپەن, اسىقپاي وتىرىپ بىلاي دەپ جازىپتى: “اكتەردى جۇ­مىسقا الۋعا كەڭەس بەرەمىن. ول گاملەتتى, رومەونى, شەي­لوكتى سومدادى. كۇيساندىقتا, فلەيتادا, سوسىن بيليارد ويناي الادى. اسىرەسە ەڭ سوڭ­عىسىن وتە جاقسى وي­نايدى”. *** ءبىر ايەل تا­نىس جازۋ­شىدان فران­سۋازا سا­گان­نىڭ كىتابىن وقىعان-وقى­ما­عانىن سۇراپتى. – اسى­عى­ڭىز, وق­ىپ شىق­قا­نىڭىز ءجون, – دەپتى ايەل ونى ءالى وقى­ما­عا­نىن ەستىپ. – رو­مان­نىڭ شىققانىنا اتتاي ءۇش اي بولدى! – ال ءسىز دانتەنىڭ “قۇدىرەتتى كومەدياسىن” وقىدىڭىز با؟ – دەپ قارسى سۇراق قويىپتى جا­زۋشى. – “جوق” دەيسىز بە؟ اسىق­قانىڭىز ءجون. ول كىتاپتىڭ شىق­قانىنا 600 جىلدان اسىپ كەتتى... ب.ساعىرباي. استانا. قارا ولەڭنىڭ ىزىمەن “قازاقتىڭ قازىناسى قويدىڭ ءجۇنى”, ول تۋرالى جەتەدى ويدىڭ مۇڭى... تەرى يلەپ, ءجۇن تۇتەتىن كاسىبىڭدى – قازاعىم, قازىر نەگە قويدىڭ بۇنى؟ *** “جىگىتتەر, بار دا اسپاندا, جوق تا اسپاندا”, سوندىقتان قۇمارلار كوپ سول اسپانعا. زىمىراندار دامىلسىز زۋلاپ جاتىر, زالالىن سەزىنەر-اۋ شوق باسقاندا. *** “جۇك ارتسا جاراسادى قارا نارعا”, اۋىردى نەگە ارتامىز بالالارعا؟ بۇعاناسى بەكىمەي بازاردا ءجۇر, اللانىڭ سالعانىنا شارا بار ما. *** “جىلقى ىشىندە قارا كوك سىلاڭ قاققان”, بيكەشتەر بار بوكسەسى بۇلاڭ قاققان. جەلىككەن جەزوكشەگە تاپ بولعانشا, جىگىتتەر, ونان جاقسى “جىلان” باققان. *** “كىسى ەمەس كىسى ارتىنان جامانداعان”, قيىن-اي, كىسى كوڭىلىن تابا الماعان. كەيبىرەۋدە قۇپيا “كودەكس” بار, ول كادىمگى قاعيدا: “ساعان-ماعان”. *** حالقىم وتىر, قاراشى, حالقىم وتىر, اراسىندا بىرەۋلەر شالقىپ وتىر... ءومىر دەگەن وزەندە ەندى بىرەۋ, ەسكەگى جوق قايىقتا قالقىپ وتىر. *** كەزدەسپە ءبىزدىڭ جاقتىڭ كەلتەگىنە, توبەلەس ىزدەپ جۇرگەن تەنتەگىنە. كەزدەسسەڭ ءبىزدىڭ جاقتىڭ كەلتەگىنە... ەسىڭدى جيناۋ قيىن ەرتەڭىنە. *** اق قالادى, قالاي دا اق قالادى, اق ادامنىڭ ارتىندا ات قالادى. بىراق اققا سۇيكەلسە قارا كۇيە, قانشاما جۋعانىڭمەن داق قالادى. *** “قارا سۋ, ەسىك الدى جۋسان با ەكەن”, بەلىمدى ەندى بەكەم بۋسام با ەكەن. تەزىرەك “مەرسەدەسكە” ءمىنىپ الىپ, بايلىقتىڭ ارتىنان كەپ قۋسام با ەكەن. *** “اۋىلىم كوشىپ بارادى ىلاي كولگە”, بيۋدجەتتىڭ بەلىن وتە قىناي بەرمە! بيۋدجەتتىڭ بەلىن وتە قىناي بەرسەڭ, “جوق-جوق!” دەپ كوكەجان-اۋ “جىلاي” بەرمە! *** “بايقايمىن وتكەن كۇننىڭ بەلگىسى جوق”, بەلگىسى بولماعان سوڭ... بەرگىسى جوق. كەشەگى كوسەپ-كوسەپ “كوشىپ” كەتكەن, قۋلاردىڭ قايتىپ ەلگە كەلگىسى جوق. *** “انىعىن اڭعارماعان ايىپتى ەتەر”, كەلىمسەك كەلسە بىزگە بايىپ كەتەر. “ۇزارتىپ-قىسقارتۋمەن” قارجى ۇنەمدەپ, قالتاسى تولعاننان سوڭ تايىپ كەتەر. قازىبەك اشىربەك ۇلى. قىزىلوردا. پارا المايتىن ادام اقالاق اقىلعا كەلىپ, بيزنەستى بەزبەندەپ كورمەك بولىپ, دۇكەن اشۋ ءۇشىن مۇرسات بەرەتىن بىردەن-ءبىر ءدويدىڭ ءبول­مەسىنە كىرىپ, الدىنا جايعاستى. جىلى جۇزبەن جايدارى قابىلداعان شەنەۋنىككە ءىس-شاراسىنىڭ جاي-جاپسارىن جايىپ سالىپ, ء“سىز-بىزدەن – شىج-بىج ارتىق” ەكەنىن بىلە­تىن­دىك­تەن ۇستەل ۇستىنە بەلى بۋىلعان ءبىر بۋما تەڭگەنى قويعان. شەنەۋنىك مۇنىڭ بۇل قىلىعىنا: – پارا بەرىپ ساتىپ الماق­شىسىڭ ءا! ءبارىن اقشا شەشەدى دەپ ويلايسىڭدار! جەمقورلىق, كوررۋپتسيا جايلاعان زامان! – دەپ كوزى شاتىناپ زىلدەنە سويلەگەندە, اقالاق: ­ ء“اي بىتكەن جەرىم وسى ەكەن” دەپ بۇگەجەكتەپ قالعان. شەنەۋنىك قاسىنا تاقاپ كەلگەندە تىزەسى دىرىلدەي ورنىنان تۇرا الماي قالدى... جو-جوق, جىپىلىقتاي شەنەۋنىككە مويىن بۇرىپ ەدى, كوكەسى ك ۇلىمدەپ بۇنىڭ ارقا­سىنان قاعىپ, مەيىرلى جۇزبەن قولىن قىستى... ۇسىنىلعان جۇمساق الاقان مەن ك ۇلىمكوز جاناردان اقا­لاقتىڭ تىزە ءدىرىلى ساپ تىيىلىپ ەدى, شەنەۋنىك تۇرەگەلگەن قالپى: – تۇبىمىزگە وسى جەتىپ بىتىرەدى! – دەپ باستادى دا, ودان ءارى پارانىڭ كەسىر-كەساپاتى جونىندە تاۋسىلا ايتىپ, بۇلقان- تالقان بۋسانسىن كەپ... ءسويتتى دە, بۇگەجەكتەي ءبۇرىسىپ قالعان بۇنىڭ ەڭسەسىن تىكتەپ قۇشاعىنا قىستى... كەڭ دە كەرىم قۇشاقتان بوسانىپ كورىم بولىپ تۇر ەدى, ەسىك اشىلىپ ەكى ەڭگەزەردەي جىگىت كىرىپ بوساعاعا تالتايىپ تۇرا قالسىن... اقالاق الاقتاپ ورنىنا بارىپ جايعاسقان كوكەسىنە قاراپ ەدى, ول قاھارلى قالپى: – پارا الۋشىدان بۇرىن پارا بەرۋشىنى تۇنشىقتىرعان ءجون! – دەپ وسى توڭىرەكتە ءسوزىن تۇيدەك-تۇيدەك توگىلتىپ بارىپ ەسىكتەگى ەكەۋگە ىمداپ ەدى, ولار ءوز ادامدارى ەكەن, بىردەن ءلام-ءليمسىز شەنەۋنىك نۇسقاعان, مانا اقالاق ۇسىنعان بۋما پاكەتتى لىپ ەتكىزىپ الىپ شىعا جونەلدى. بۇل ساتتە اقالاق ء“بىراز جەرگە” بارىپ كەلگەن... كوز الدى بۇل­دىراپ, الدىنا تەمىر تور ەلەستەپ, بىتكەن جەرىم وسى دەپ وپىرىلىپ قالعان ونى كوكەسى قولتىقتاپ تۇرعىزىپ, قولىنا ءىس-قاعازدارىن بەرىپ ەسىككە دەيىن شىعارىپ سالدى. ءبىر ءسات اقالاق ءوز-وزىنە كەلىپ, قولىنداعى قاعازدارىنا كوز جۇگرتىپ ەدى, قول دا قويىلعان, ءمور دە باسىلعان ەكەن... كەنجە ەركىن. الماتى. ەستىمەگەن ەلدە كوپ... بىزدەر قوناق كۇتكەندە – ۇيىعىشپىز-اۋ سۇتتەن دە. قوناقتى كۇتىپ اس بەرەمىز, جاسى ۇلكەنىنە باس بەرەمىز, ەتتى تۋرايمىز قيالاپ ومىرتقا, جامباس, توستەردەن... ءاربىر قوناق سىي الادى, جاسى ۇلكەنى تۇرعاندا تاباققا ءبىرىنشى قول سالۋعا جاستار جاعى ۇيالادى, سابىرسىزدىق تانىتۋ سالت-داستۇرىمىزگە قيانات. ال ءبىر ەلدى مەكەندە – مىنا كوز كوردى-اۋ ماسقارا... ەتتى جۇلمالاپ سورپاسىمەن, سارى مايدى تورتاسىمەن, باستى تۇتاستاي تاناۋىمەن داستارحانداعىنى سىپىرىپ سالادى ەكەن “پاكەتكە” ايتپايدى ەشكىم: “اكەتپە”. * * * تاباقتىڭ ەتسىز نانى قالدى, ءشاي داستارقانىنىڭ شاڭى قالدى. اۋىزىن اشقان قوناقتىڭ ايتشى قانداي ءسانى قالدى؟ باكەش ايسين. قوستاناي. تىكەنەك ءسوز سيىردى سيپاساڭ سۇزەدى, جامان ادامدى سىيلاساڭ اينالىپ كەلىپ موينىڭدى ۇزەدى. *** ادامدار جونىندە ناشار پىكىر ايتىپ, كوپكە توپىراق شاشۋعا استە بولمايدى, دەگەنمەن ءومىر بويى ۇندەمەي جۇرە بەرۋگە تاعى دا بولمايدى! *** شايتاننىڭ سۋرەتىن سالۋ قورازدىڭ سۋرەتىن سالۋدان وڭاي, ويتكەنى شايتاندى ەشكىم كورگەن ەمەس, سوندىقتان ۇقسامايدى دەپ ەشكىم ايتا المايدى. *** ساباقتا: “بىلمەيسىڭ بە, تىنىش وتىر!” جۇمىستا: “بىلەسىڭ بە, بىلسەڭ دە ارالاسپا!” *** اراق – اس بولماس, ديپلوم – باس بولماس. اۋىلدىڭ ايتقىشتارى تەز كەتە گور قوناقتاردىڭ ورتاسىنا تاباق تارتىلىپ, ەت تۋرالىپ جاتىر. ءسويتىپ وتىرعاندا ءبىر كىسى ەسىكتەن قاراپتى. ونى ۇيدەگىلەر “كەل, كەل” دەسىپ, اسقا شاقىرادى. ول كىسى: “وتىرۋعا ۋاقىتىم جوق, كەتىپ بارا جاتىرمىن, تەك “اۋىز تيەيىن” – دەپ تاباققا كەلىپتى دە, ءبىر بىلەم مايدى سىلق ەتكىزىپ جۇتىپ جىبەرىپتى. سوندا قوناقتاردىڭ ءبىرى: – وي, شىركىن-اي, اۋىز تيگەنىڭ مىناداي بولسا, وتىرىپ جەگەندە ءبىزدى اش قالدىراتىن ەكەنسىڭ. باراتىن جەرىڭە تەز كەتە گور, – دەپتى. تىنىشتىعىڭدى بەر قوناقجاي ءۇي ءبىر كەلگەن كىسىنى جاقسى سىيلاپتى. شايعا قان­دى­رىپ, مايلى ەتكە تويدىرعان. سو­ڭىندا جايلى توسەك سالىپ بەرىپ, ۇيىقتاۋعا  جاتقاندا الگى قوناق: – ءا, قۇداي, ەندى تىنىش­تى­عىڭدى بەرە گور, – دەپتى. سوندا ءۇي يەسى ك ۇلىپ: – ءوي, وڭباعان, ساعان بارلىق جاع­دايدى جاسادىق, ەندى تىنىش­تىق كەرەك بولدى ما؟ – دەپتى. سويتسە, ءۇي يەسىنىڭ ايەلىنىڭ اتى تىنىشتىق ەكەن. سەرجان شاكىرات. اقتاۋ. قايتسەم ەكەن, ءا؟ ۋا, حالايىق, سوڭعى كەزدەرى ءمانىسىم بولماي ءجۇر وسى. ويتكەنى, قالتاما ونى-مۇنى تابىس تۇسپەگەلى ءبىراز بولدى. تابىس بولعاندا ايلىقتى ايتىپ وتىرعان جوقپىن, ەلگە بەرمەسەك تە, ءوزىمىز ءويتىپ-ءبۇيتىپ الىپ جاتىرمىز عوي. بۇل قۇرعىر ۇيرەنىپ قالعان سوڭ قيىن ەكەن. الاقانىم دۋىلداپ قىشيدى دا تۇرادى. ءبى­راق ءتۇسىپ جاتقان “تا­بىس” جوق. الا­قا­نىم قىشۋىن قويار ەمەس. باسىندا ۇيرەتىپ العان وزدەرى. مەن وسى شارۋا­شىلىققا دي­رەكتور بولىپ كەلگەندە ءبارى الدىمدا قۇرداي جورعالايتىن. ءوزىمنىڭ دە ءتۇرىم سۇستى عوي. سونان جۇمىس ءجۇرىپ بەرسىن. مەن ءوزى ۇيقى دەگەندى بىلمەيتىن اداممىن, وزگەلەردىڭ دە ۇيقىسىن قا­شىر­دىم. مامان­داردى قۇل­­قىن سارىدەن ەگىس­تىككە, فەرماعا قۋا­مىن. كەشكە ءبىر ارا­لاپ تەكسەرىپ قويامىن. “باستىق كەشكە كەلە قويماس”, – دەپ جۇ­مىس­تىڭ اياعىنا قاراي جۇتىپ العان ءبىر-ەكى ەركىنسىگەن ماماننىڭ قۇ­يرىعىنا شالا باي­لاپ قويدىم. ءبىر-ەكەۋى جۇمىستان كەتتى. ءسوي­تىپ, نە كەرەك, تەمىردەي ءتارتىپ ورناعان. كوپ ۇزاماي بىرەۋدەن بوساعان ەكى بولمەلى قورجىن­تامعا ەكى كورپە, ەكى جاستى­عىمىزدى, ازداعان ىدىس-اياعىمىزدى الىپ, ەركەتاي جەڭگە­لە­رىڭىز ەكەۋمىز كوشىپ كەلدىك. قانشا دەگەنمەن قازاق ەمەسپىز بە, كوشىپ كەلىسىمەن ەرۋلىككە شاقىرۋ باستال­دى. العاش ەسىك اشقىزعان ءوزىمنىڭ ءوندىرىس جونىندەگى ورىنباسارىم بولدى. داستارحاندا قۇستىڭ سۇتىنەن باسقانىڭ ءبارى بار. ءۇيى كىرسەڭ – شىققىسىز. سابازىڭ مۇنشا دۇنيە-م ۇلىكتى قاشان جيناپ ۇلگەردى ەكەن! ءىشىپ-جەپ, دەمالىپ قايتتىق. كەتەراياق توستىڭ سويلەر الدىندا ورىنباسارىم ماعان ءبىر جىلقى اتا­دى, ايەلىمە ءپ ۇلىش كامزول كيگىزدى. ءومىرى ەشكىمنەن ەشتەڭە الىپ, نە بەرىپ كورمەگەن, ىشكەن-جەگەنگە ءماز باسىم اڭ-تاڭمىن. سىپايىلاپ راحمەتىمدى ايتىپ, باس تارتقان بو­لىپ ەدىم, قازاقتىڭ جول-جورا­ل­عىسىن ايتىپ مەنى “يلىك­تىردى”. ونىڭ ۇستىنە ايەلىم قارا ساننان شىم­شىپ العان. قۇداي بىلەدى بار عوي, ءبىر ءتۇيىر ەتىن ج ۇلىپ العانداي اشىدى. قويشى نە كەرەك, الدىق قوي. وسىنداي ۇردىسپەن اراعا اپتا ارالاتىپ باسبۋحتىڭ, باس ينجە­نەردىڭ, باس ەكونوميستىڭ, باس اگرونومنىڭ, زاۆفەرمەنىڭ, بري­گا­ديردىڭ... ۇيلەرىندە قوناقتا بولىپ قايتتىق. ءبارى دە قۇر قايتارعان جوق. ءبىرى ات, ءبىرى سيىر, ءبىرى سوعىم, ءبىرى تاعى بىردەڭە اتاپ جاتتى. ەڭ تومەنى – قوي. ارقايسىسىنىڭ كاستوم-شالبارى تاعى بار. ايەلىمە كيگىزگەن بەشپەنت, كويلەكتەر مەن ورامالعا شيفونەر تولدى. قازاقپىز عوي, ءبىر اينالىم شاقىرىس بىتكەننەن سوڭ, “سىيعا –سىي, سىراعا – بال, ءارى ەسىك كورسەتەيىك” دەپ ءبىز دە شا­قىر­دىق. ارقايسىسىن جەكەلەپ ءبولىپ جات­پادىق, تۇگەل شا­قىر­دىق. ەكى بولمەلى ءۇيىمىز قوناققا تولى. ءبىز دە سولاردان كور­گە­نى­مىزدى ىستەپ, داستارحاندى قاي­قايتتىق. ءىشىپ-جەم مول. ءبارى شەتىنەن سويلەپ جاتىر. ارقاي­سىسى ءسوزىنىڭ اياعىندا قونىس جايلى بولسىن ايتىپ, “مىناۋ گارنيتۋر, مىناۋ شي­فو­نەر, مىناۋ, مىناۋ...” دەپ بىردەڭە ۇسىنادى. المايىن دەسەڭ ۇيات, ازسىندى دەپ وكپەلەپ قالۋى ءمۇم­كىن. كونۆەرتتەردى قالتاما توعىتا بەردىم. ودان بولەك كىلەم, پالاس, ىدىس-اياق دەگەن قانشاما! قويشى نە كەرەك, ءۇي دۇنيەگە تولدى. وسىنشا دۇنيە-م ۇلىك قۇرقىلتايدىڭ ۇياسىنداي ەكى بولمەگە قايدان سىيسىن, “امال جوق” جازعا قاراي جاڭا ءۇي سالعىزۋعا تۋرا كەلگەنى. وندا دا اقىلشىلاردىڭ “باستىقتىڭ ءۇيى اۋىلداعى ەڭ ەڭسەلى ءۇي بولۋى كەرەك” دەگەن اقىلىمەن كىشىگىرىم كەڭسەدەي ءزاۋلىم ساراي سالىنعان. ونىڭ قونىس­تويىندا تۇسكەن جيھاز, دۇنيە-م ۇلىكتى اتاما, سۇم­دىق! قالتا تاعى كونۆەرتكە تولدى. قويشى نە كەرەك, قازىر سول حان سارايىندا تۇرىپ جا­تىر­مىز. بىراق سوڭ­عى كەزدەرى جۇمىس قو­جى­راپ كەتتى. ماماندار قي­قاڭداپ ەركىنسيتىن سياقتى. ۇر­سايىن دەسەڭ, العانىڭ ەسىڭە تۇسەدى. سونسوڭ ەسكەرتۋمەن شەك­تەلەسىڭ. سوڭعى كەزدەرى ءسابسىم بولماي بارادى. ءبارى بەتىمەن كەتكەن. كورسەتكىش قۇلدىرادى. اۋدان­نان كۇندە ەستيتىنىم – ۇرىس. ءبىر-ەكى رەت تە سوگىس ال­دىم. سودان ءبىر جينالىستا قا­ھار­ىما ءمىنىپ ءبىرازىن ءسىل­كىلەپ الماقشى بولعانمىن. ءسويت­سەم, ءاۋ باستا قۇرداي جور­عا­لاعانداردىڭ مىنەزدەرى وزگەرگەن. ءسال داۋىس كوتەرە باس­تاساڭ بولدى, بىرەۋلەرى جىل­قىشا كىسىنەپ, بىرەۋلەرى سيىرشا موڭىرەپ, بىرەۋلەرى قويشا ماڭىراپ شىعا كەلەدى. مۇنىسى بەرگەندەرىن ەسكەرتكەنى ەكەن عوي. ۇندەي الماي قالام. وزدەرى بۇرىنعىداي ونى-مۇنى “سىي­لىق” ۇسىنۋدى دا قويعان قازىر. ەندى ويلانىپ وتىرمىن: “قايتسەم ەكەن, ءا؟” قازىر اركىم ءوز كومانداسىن قۇرىپ جاتىر. مەن دە قايتادان ءوز كومان­دام­دى قۇرىپ, مامانداردى جاڭالاپ السام با ەكەن؟ سوندا قىزمەتكە جاڭادان كەلگەندەر نەمەسە بۇرىنعىلاردىڭ ىشىندە ورنىندا قالعاندار قاراپ قال­ماس. مىنا الاقاننىڭ قىشۋى بەكەر ەمەس. قوي, تەز ىسكە كىرى­سەيىن. سويتەيىن دە الا­قاننىڭ قىشۋىن قان­دى­رايىن! ايتپەسە قاسي-قاسي قو­تىر بولىپ كەتەر. وسىم دۇرىس شىعار, ءا؟!” بولات جاپپار ۇلى. تاراز. دارىگەرلىك تۇشپارا “جەدەل جاردەم” دارىگەرى شا­قى­رۋ­مەن كەلىپ, ازاماتتى قاراپ بولىپ: – اكەي, جاع­داي­ى­ڭىز قيىن... –  دەپ قالادى. – قالاي, قيىن بول­­عاندا جۇماققا ات­تا­نا­مىن با؟ – دەپ ناۋ­قاس تا مىسقىل­داي­دى. – ءاي قايدام... – نە, توزاقتان ءبىر-اق شىعامىن با؟.. – ودان دا ءارى... – سوندا قايسىسى؟! – ءسىزدى تۋرا قازىر تەگىن ەم­دەي­تىن اۋرۋحاناعا اپارىپ وتكىزەمىز... * * * كوز دارىگەرى قابىلداۋىنداعى كىسىگە: – ءسىز جاقىندا كوزاينەكسىز وقيتىن بولاسىز, – دەيدى. – شىنىمەن بە؟! بۇنىڭىز عاجاپ بولدى! كوزاينەكپەن ارەڭ-پارەڭ وقۋشى ەدىم, كوزاينەكتى ەندى كيمەيمىن بە؟ – كيمەيسىز. تەك وقۋدى ساۋ­ساقپەن عانا وقيسىز... *** – ءتىسىڭىزدى جۇلعانىم ءۇشىن 3000 تەڭگە ءتو­لەيسىز, – دەي­دى ءتىس ءدا­رىگەرى قابىل­­دا­ۋىن­داعى  كىسىگە. – كە­شى­رى­ڭىز, ءبى­راق بۇعان دەيىن ءسىز ءار تىسكە ۇنەمى 1000 تەڭگەدەن الۋشى ەدىڭىز عوي! – سولايى سولاي, بىراق ءسىزدىڭ جاڭاعى جان تۇرشىگەر ايعايىڭىزدىڭ كەسىرىنەن ەسىك الدىنداعى ەكى كليەنتىمنەن ايىرىلىپ قالدىم. *** دارىگەر ناۋقاسقا: – كيىمدەرىڭىزدى الىپ, ۇيگە قايتۋعا جينالا بەرىڭىز, ءسىز بۇگىن اۋرۋحانادان شىعاسىز. اتاڭىز بەن اجەڭىزگە سالەم ايتارسىز. – نە ايتىپ تۇرسىز؟ ولار باياعىدا-اق و دۇنيەلىك بولعان! – سونى ايتىپ تۇرمىن عوي, سالەم ايتىڭىز دەپ...