اۋىلدى ايتاسىز, الاقانداي قالانىڭ وزىندە جاۋىن الا-قۇلا جاۋاتىنىن كوزىمىز كورىپ ءجۇر. ورتالىقتا بيەساۋىم ۋاقىت قورعاسىن بۇلت تۇيدەكتەلە تۇنەرىپ كەلىپ, شەلەكتەپ توگە سالعاندا, شەتتەگى شاعىن اۋدانعا تامشى دا تامبايدى. كەلەسى كۇنى ءدال سونداي كورىنىس. بىراق كەرىسىنشە, شەتكى اۋدان باتپاققا باتىپ جاتسا, ورتالىق قۇپ-قۇرعاق. ەلدەگى كورىنىس تە قۇددى وسى سياقتى. ايتسە دە اقساقالدار سەبەبىن ىزدەپ, اۋرە-سارساڭعا ءتۇسىپ وتىر. كەيبىرەۋلەرىنىڭ ايتۋىنا قاراعاندا, اقتاستىڭ ەتەگىندەگى باياعى جوڭعار شاپقىنشىلىعىنان قالعان كونە زيراتتىڭ كەيبىر قابىرى اشىلىپ, سۇيەكتەرى سىرتقا شىعىپ قالسا كەرەك. انە ءبىر جىلدارى ەل ادامدارى اقتاستىڭ ەتەگىنەن ىرگەتاس قۇياتىن تاس الامىز دەپ ەداۋىر جەرىن قازىپ تاستاپ ەدى. قابىرلەردىڭ اشىلىپ قالۋ سەبەبى دە سول. ءار نارسەگە مۇقيات اقساقالدار جاۋىننىڭ جاۋماۋى سودان دەسەدى.
– ءشومىش قاعىپ كورەيىك, – دەدى ەسەنباي اقساقال.
– اعا, ول قانداي ىرىم؟ – دەدى القاقوتان وتىرعان جۇرتتىڭ ەتەگىن باسا وتىرعان ايداربەك. ەل نازارى وزىنە اۋعان سوڭ, ەسەنباي اقساقال بار بىلگەنىن قوتارىپ سالعان.
– ەرتەدەگى قازاق ءداستۇرى, – دەدى ەسەنباي اقساقال, – كوكتەم كەلىپ, جەر-انا بۋسانىپ, بايشەشەك گۇلدەپ جاتقان ۋاقىتتا جىپ-جىلى جاۋىننىڭ ءبىر قۇيىپ بەرەتىنى بار. ءشوپ پەن ەگىنگە ناعىز كەرەك ىلعال. ەگىن ەگىلىپ بولعان, ەندىگىسى ءشوپتىڭ جايى. جاۋىن جاۋماسا, ۇلكەندەر «كۇن كۇركىرەسىن, كوك دۇركىرەسىن» دەپ تىلەك تىلەگەن. قولدارىنا اعاش ساپتى وجاۋ الىپ, ماڭدايشاعا تيگىزىپ, «اعارعان مول بولسىن» دەگەن ىزگى نيەتتەرىن جاراتقانعا جەتكىزىپ جالبارىنعان.
جاراتقان ءوز پەندەسىن تارشىلىقتا سىنامايدى. كوپ نيەتى قابىل بولىپ, ارقانىڭ اق جاۋىنى اپتالاپ قۇيىپ بەرەتىن وقيعالار كوپ كەزدەسكەن. كوپتى كورگەن كونەكوزدىڭ ۇسىنىسىن قابىل العان جۇرت باعزى زامانداعى ىرىمدى ورىنداۋعا كىرىستى.
ءبىز اۋىلدان اتتانىپ بارا جاتقاندا, تەرىسكەيدەن جىلجىعان شوكىمدەي بۇلت اۋەدە جىبەك ورامالداي جايىلىپ, باداناداي-باداناداي جاۋىن شولىركەگەن دالانىڭ توسىنە قۇيىلا باستادى. وسى ءبىر عالامات كورىنىسكە تاڭعالعانىمىز بار. ەسكىنىڭ ەستى ىرىمىن ساقتاساق, ەل ىرىسى دا مول بولادى ەكەن-اۋ.
كوكشەتاۋ
