مەملەكەت باسشىسىنىڭ وسى پايىمى بيىل بىرقاتار وڭىردە بولعان الاپات سۋ تاسقىنى كەزىندە بەلگىلى جۋرناليست-جازۋشى, قوعام قايراتكەرى, سولتۇستىك قازاقستان وبلىسى قوعامدىق كەڭەسىنىڭ توراعاسى, پەتروپاۆل قالاسىنىڭ تۇرعىنى جاراسباي سۇلەيمەنوۆتىڭ الەۋمەتتىك جەلىدە ء«ىرى بولايىق!» دەگەن تاقىرىپپەن جاريالاعان شاعىن جازباسىن وقىعاندا ويىما ورالدى.
«مىنە, بىرنەشە كۇن بولدى, جولداسىم ەكەۋمىز ءوز قولىمىزبەن سالعان باسپانامىزعا جەتە الماي, اعايىنداردى جاعالاپ ءجۇرمىز. ءبىز تۇراتىن تەپليچنىي اۋىلى دا, ءۇيىمىز دە سۋدىڭ استىندا قالدى. الەۋمەتتىك جەلىدەگى دوستارىما وسىنداي جازبا ۇسىنامىن دەگەن ويىم جوق ەدى. بىراق جەلىنى قاراپ وتىرسام, نەشە ءتۇرلى سوزدەر ايتىلىپ جاتىر. كىنالىنى ىزدەۋشىلەر قاپتاپ كەتىپتى. ۇلكەنى دە, كىشىسى دە, ايەلى دە, ەرى دە بيلىكتى جەردەن الىپ, جەرگە سالىپ جاتىر. وزىمشە سولارعا باسۋ ايتپاق ويمەن ءبىر-ەكى اۋىز ءسوز قالدىرىپ ەدىم, كەيبىرەۋلەردىڭ مەنى دە ءبىراز جەرگە اپارىپ تاستاعىسى كەلەتىنىن بايقادىم. مەندە بىرەۋدى اقتايىن, بولماسا جوعارىداعىلارعا جاعىنايىن دەگەن وي جوق. باسقا تۇسكەن اۋىرتپالىقتى ەل بولىپ كوتەرەيىك, شىدايىق, وسالدىعىمىزدى باسقالارعا سەزدىرمەيىك دەدىم. تىلدە سۇيەك جوق ەكەن دەپ, بەتىمەن وڭدى-سولدى بەزەي بەرۋگە بولمايدى عوي. تاسقىنعا قارسى قانداي جۇمىستار اتقارىلعانىن, وسى ىسكە جۇمىلدىرىلعانداردىڭ كۇنى-ءتۇنى تىزە بۇكپەگەنىن بىلەمىن. ءوزىم دە ىشىندە ءجۇردىم. بىراق ەسىل ەڭبەك زايا كەتتى. تاسقىن سۋ بۇرىن-سوڭدى بولماعان دەڭگەيگە كوتەرىلدى, ەكپىنى دە ادام ايتقىسىز بولدى. ناعىز اپات! ەشكىمدى اياعان جوق. شىداماعاندا قايدا بارامىز؟!
بۇل رەتتە جاپونداردان ۇلگى الۋىمىز كەرەك دەپ ويلايمىن. ولار جەر سىلكىنىسىنەن كەلگەن زارداپتى تىستەنىپ ءجۇرىپ, بىرلىگىمەن, مۇقالماس ەرىك-جىگەرىمەن جەڭدى عوي. ۇلتتىڭ ىرىلىگى دە, ۇساقتىعى دا وسىنداي سىن ساعاتتا كورىنەدى. ءىرى بولايىق! قانشا قيىن بولسا دا, شىداۋ كەرەك. مۇنداي سىن-قاتەرلەرگە تالاي ەل تاپ بولىپ جاتىر عوي. سابىر ساقتايىق. ەڭ باستىسى – ەلىمىز امان بولسىن! ەندى قيىندىقتان شىعۋدىڭ جولىن ىزدەگەننەن باسقا تاڭداۋ جوق بىزدە», دەدى ول.
باسىنا تۇسكەن قيىندىقتى قايىسپاي كوتەرە بىلگەن قارا نار – ەل اعاسىنىڭ ءسوزى بۇل. وتكەن عاسىردىڭ توقسانىنشى جىلدارىندا, قاراپايىم جۋرناليست كەزىندە شىنايى باسەكەلى سايلاۋدا جەڭىسكە جەتىپ, وبلىستىق ءماسليحاتتىڭ دەپۋتاتى بولىپ سايلانعان سوڭ سەسسيالاردا تالاي رەت قىزىلجار ءوڭىرىنىڭ كوكەيكەستى ماسەلەلەرىن كوتەرىپ, وبلىس باسشىلارىن بەت-جۇزىنە قاراماي قاتتى سىناعان, كەيىن پارلامەنت ءماجىلىسىنىڭ دەپۋتاتى بولعانىندا دا حالىقتىڭ مۇڭىن مۇڭداپ, جوعىن جوقتاعان جاراسباي اعامىزدىڭ ەتىگىمەن سۋ كەشىپ جۇرگەن ساتىندە دە ازاماتتىق ۇستانىمىنان اينىماي ايتقان سىندارلى پىكىرىنە ريزا بولدىق.
حالقىمىزدىڭ داڭقتى ۇلى باۋىرجان مومىش ۇلى قارت ادامداردى تورتكە ءبولىپ, ءتۇتىن اڭدىپ, ءۇي ارالاپ, وسەك ايتاتىنداردى شال دەپ, ءوز اۋلەتىن ۋىسىندا ۇستاپ, بيلىك جۇرگىزەتىندەردى قاريا دەپ, تۇتاس ءبىر اۋىلدىڭ قامىن جەپ, ازاماتىن اتقا مىنگىزىپ, ايدىنىن اسىراتىنداردى اقساقال دەپ, ال بۇكىل ەلدىڭ ءسوزىن سويلەپ, نامىسىن جىرتىپ, داۋ-دامايىن شەشىپ, ارعى-بەرگى تاريحتان اڭگىمە قوزعاپ, تۇلا بويىنا ۇلتتىق رۋح, ىزگى قاسيەتتەردى مولىنان سىڭىرگەندەردى ابىز دەپ اتاعان ەكەن. بۇگىندە جەتپىستىڭ بەل ورتاسىنا جاقىنداپ قالعان جاراسباي اعامىزدى سونداي ابىز ادام دەسەك, اسىرا ايتقاندىق بولماس.
شىنتۋايتىندا, قازىر ەل ىشىندە شال كوپ, قاريا ساۋساقپەن سانارلىق, ال اقساقال تىم از, ابىز ءتىپتى سيرەك سياقتى. ماسەلەن, بۇدان ءبىراز جىل بۇرىن ءبىر وبلىستا جوعارى لاۋازىمدى قىزمەت اتقارىپ جۇرگەن, جاسى الپىستى القىمداعان اعايىنعا: «وسى ءوڭىردىڭ ءتۇيىنى تارقاتىلماعان تۇيتكىلدەرىن ءبىر ادامداي بىلەسىز, سولار جايلى وبلىس اكىمىنە نەگە ايتىپ وتىرمايسىز؟» دەگەنىمىز بار. سوندا ول قاباعىن تۇكسيتىپ: «ىنىشەك, ماعان اقىل ايتپاي-اق قوي. مەن ءوز ءجونىمدى بىلەمىن. اكىم: «ات!» دەسە – اتامىن, «جات!» دەسە – جاتامىن», دەپ جاۋاپ بەرگەن ەدى. وكىنىشكە قاراي, سول شەنەۋنىك سياقتى, اكىمقارالارعا تەك ماداق ءسوز ايتىپ, جاعىنىپ-جاعىمپازدانىپ, ء«لاپباي, تاقسىر!» دەپ قۇلدىق ۇرىپ, قۇلقىنىنىڭ ق ۇلى بولىپ جۇرگەن قارتتار كوپ قازىر. باۋىرجان اعامىز ايتقان «شالدىڭ» ءبىر سۇرپى سولار بولار...
