قوستانايداعى دامەر اعامنىڭ ۇيىندە وتىرىپ, ول كىسىنىڭ:
– جەڭگەڭدى جەكەشەلەندىرىپ الدىم, – دەگەنىن ەستىپ, ءىشىپ وتىرعان تاماعىما قاقالىپ قالعانىم بار.
– ءبىر سەن ەمەس, العاش ەستىگەن جان اتاۋلى وسى كەيىپتى كيگەن, – دەپ كوكەم ءمان-جايدى تۇسىندىرگەن بولدى. – قولىمنان كەلگەنى سول... باجايلاپ قاراسام مىنا زامان تەك جەكەمەنشىكتەن تۇرادى ەكەن. ءوز باسىما جەكەشەلەندىرەتىن بىردە-ءبىر زات بۇيىرماپتى. ەڭ اياعى ءۇي, قورا-قوپسى, از-ماز مال اتاۋلىنى «تورىڭىزدەن كورىڭىز جاقىن» دەگەن ماندە ءسوز ايتقان سوڭ, قولداعى كەلىن-بالاعا باسىبايلى وتكىزىپ بەرگەنبىز. سودان «بۇيرەكتەن سيراق شىعارىپ», باسقا بىرەۋدىڭ مەنشىگىنە ءوتىپ كەتە مە دەگەن قاۋىپپەن مىنا قارا كەمپىردى جەكەشەلەندىرىپ الدىم, – دەپ قارقىلداپ كەپ ك ۇلىپ, ونىڭ ءمور باسىلعان, كۋالاندىرعان قاتىرما قاعازدارىن الدىما جايىپ سالدى.
كوزىم جۇمىلىپ, اۋزىم اڭقيعان ماعان: «باياعىدا-اق ءسويتۋىم كەرەك ەكەن» دەپ الىپ, جەكەشەلەنگەن جەڭگەمنىڭ جاي-جاپسارىن ايتقاندا كادىمگىدەي كوزىم اشىلىپ, بىردەن مەن دە نەگە عانا سويتپەسكە دەگەن وي كەلدى.
ءسويتتىم دە مەن كوكەمنىڭ ءجون-جوباسىن تاپتىشتەپ سۇراپ ءبىلىپ, بىردەن مەنشىكتەپ بەرەتىن مەكەمەگە تارتتىم.
ونداعىلار: «ەستىمەگەن ەلدە كوپ... دەگەن, قاتىنىن جەكەشەلەندىرۋگە كەلگەن ءسىزدى كوردىك» دەپ تاڭ-تاماشا بولىپ, رايىمنان قايتپاس مەنى بىلگەندىكتەن: «جەڭگەمىزدى جەكەشەلەندىرۋ ءۇشىن ول كىسىنى دۇنيەگە اكەلگەن اكە-شەشەسىنىڭ جازباشا كۋالاندىرعان رۇقساتى كەرەك» دەگەنى.
سالىپ ۇرىپ اتام مەن ەنەمە كەلىپ, ءمان-جايدى ايتىپ ەدىم, ەكەۋى دە «استاپىراللا!» دەپ جاعالارىن ۇستاپ, ماعان اسا ءمان بەرە باجايلاپ قاراپ, «اۋرۋ-سىرقاۋدان» ءدىن امان-ەسەن ەكەنىمدى ءبىلىپ, ەنەم كورشى بولمەنىڭ ەسىگىن جاۋىپ الىپ, قىزىمەن تەلەفوندا ءسال-ءپال كۇبىرلەسكەن بولىپ كەلىپ:
– ال بالام, جەكەشەلەندىرۋ ءۇشىن سەن بىزگە... – دەپ الىپ, كوكي-سوكيدى كوكتەتسىن كەلىپ. كوكي-سوكيدىڭ ۇلكەنى – مىنا وتىرعان ۇيلەرىنە كۇردەلى جوندەۋ وتكىزۋىم كەرەك ەكەن... كەنجە بالاسىنىڭ ۇيلەنۋ تويىن ءتۇپ-تۇگەل موينىما الۋىم كەرەك ەكەن...
...اشۋعا بۋلىعىپ ۇيگە كەلسەم قاتىن:
– نە, جولىڭ بولمادى ما؟ – دەپ ىرجيادى.
– اتاڭا نالەت سەن دە تابالاپ وتىرمىسىڭ! – دەپ الارا قاراپ ەدىم:
– وۋ, كوكىمە, كوزىڭدى اش. نە, جەكەشەلەندىرۋ وڭاي دەپ پە ەدىڭ؟ م ۇلىك, زات ەمەس, باقانداي ادامدى جەكەشەلەندىرمەك.تاعى دا اشۋلانادى, باقىرىپ-شاقىرادى. تاۋبەڭە كەل! مەنىڭ قۇنىمدى بىلەسىڭ بە ءوزىڭ؟ وتاسقان وتىز جىلداعى وتىڭمەن كىرىپ, ك ۇلىڭمەن شىققان ماڭداي تەرىمدى باعالا. ءبىر ەمەس, باقانداي بەس بالانى توعىز اي كوتەرىپ, تولعاتىپ, جەتكىزىپ, ەسەيتكەندەگى ەڭبەگىمدى ەسكەردىڭ بە؟.. – دەپ تەرەڭنەن تارتىپ تەبىرەنگەن كەمپىردى ازەر دەپ توقتاتتىم-اي.
– قويدىم كەمپىر! بۇيتكەن جەكەشەلەندىرۋ بار بولسىن, – دەپ سابىرعا شاقىرىپ ەدىم:
– قويمايمىن! وسىنى ءبىلىپ, دامەر قايىن اعادان ەستىپ, مەندە ارەكەت جاساپ... سەنى مەن جەكەشەلەندىرىپ العانمىن... اكە-شەشەڭدى ەرتەرەك جۇتىپ قويعان وزىڭنەن كور. ونداعىلار سەنىڭ اكە-شەشەڭنىڭ قايتىس بولعاندىعى جونىندەگى انىقتامانى تالاپ ەتىپ, اپارا قالىپ ەدىم, سەنى ماعان باسى ءبۇتىن جەكەشەلەندىرىپ بەردى... – دەيدى.
«ساسقان ۇيرەك ارتىمەن سۇنگيدى» دەۋشى ەدى:
– ءاپ, بارەكەلدى, وڭ بولعان. ءبىزدى بىرەۋلەر جەكەشەلەندىرىپ الماي تۇرعاندا مۇنىمىز ءجون بولعان, – دەپپىن.
بەرىك سادىر
