توماعا-تۇيىق اۋىلداعى تىنىشتىقتىڭ شىلتەرىن بۇزاتىن جالعىز-اق وقيعا – ورىستەگى مال قوتانعا ورالاتىن ۋاقىت. كۇن ۇزاق جايىلىمدا كەنەزەسى كەۋىپ, ءشولى قانباي ورتا قۇرساق بولىپ ورالعان سيىر اتاۋى ۇيرەنگەن قورالارىنا لاپ بەرەدى. قوي-ەشكى دە سولاي. ۋاقىتىندا الدىنان شىقپاساڭ, تابانىڭنان تاۋسىلىپ ىزدەپ جۇرگەنىڭ. ناۋرىزباي ناعاشىم بالاسى ۇيىندە بولماسا دا, جەر-جەبىرىنە جەتىپ, سىرتتاي سىباعاسىن بەرىپ ۇرسىپ جاتىر ەكەن. تەلەديداردىڭ الدىندا بىلتىر تۇسكەن كەلىن وتىر.
– قاراقتارىم-اي, سىنىقمۇيىز قارا تورپاق بۇگىن تاعى دا ۇيگە كەلمەي قالادى-اۋ؟! – دەيدى كۇيىپ-پىسكەن مالساق اتام.
ءشوپ شابۋدا جۇرگەن, ۇيىنە ءالى ورالماعان بالا قايدان ەستىسىن. الگى وكپە-ناز بالادان گورى كەلىنگە باعىتتالعان ءتارىزدى. ۇقتىق. بىراق بىرەۋدىڭ ۇيىندەگى شارۋاعا ارالاسۋدىڭ رەتى جوق.
– بالىقتاي قارا توقتىم ۇشتى-كۇيلى جوعالىپ كەتتى. ءۇشىنشى كۇن. ەندىگى بىرەۋدىڭ قارا قازانىن مايلاپ جاتىر-اۋ, – دەيدى اقادال مالىنا ءىشى ۋداي اشىعان ناعاشى اتام.
دالاعا شىقساق, قورانىڭ جانىنداعى كەڭ شارباققا ناعاشىمنىڭ ادال ەڭبەگىمەن ماڭدايىنا بىتكەن ءۇش-ءتورت قاراسى مەن ءبىر قورا قويى وشارىلىپ جينالىپ قالىپتى. قازىرگىنىڭ كەسىرلەرىندەي ساۋساعىن شۇقشيتپاي, باياعىنىڭ ادامدارىنشا تۇستەپ, تۇگەندەيدى.
الدەن سوڭ قالتا تەلەفونى شىر ەتە تۇسكەن. قىسقا قايىردى. سودان سوڭ ءمان-جايدى ايتىپ جاتىر.
– قازىر اۋىلدىڭ ادامدارى تۇياعىن قيمىلداتۋعا ەرىنەدى. الاقانداي اۋىلدىڭ ءبىر شەتى مەن ءبىر شەتى قوزىكوش جەر عانا. سونىڭ وزىندە دە ۇيىنە كەلمەي قالعان مالىن تەلەفونمەن ىزدەۋگە كوشكەن, – دەيدى ول, – ەگەر مال ىشىندە بوتەنى بولسا, سۋرەتكە ءتۇسىرىپ, اۋىلداستاردىڭ چاتىنا سالىپ جىبەرەدى. ەرتەرەكتە قوراسىنا بوتەن قوي كىرسە, قايتىپ شىقپاي قالاتىن قولى سۋىقتار دا بولعان. قازىر بوتەن توقتى قوراڭدا تۇنەپ, تاڭەرتەڭ امان-ەسەن شىقسا, سۋرەتكە ءتۇسىرىپ الاسىڭ. ەرتەڭ مال يەسى ىزدەسە, بۇلتارتپاس دالەلىڭ.
ناعاشىمنىڭ قويىنىڭ ىشىندە دە ءتۇسى بوتەن ەكى-ءۇش ىسەك ءجۇر ەكەن. كەشكى سەريالدى ءتامامداپ كەلگەن كەلىن قاراعىم بوتەن ىسەكتەردى قالتا تەلەفونىمەن سۋرەتكە ءتۇسىرىپ جاتىر. ء«بىزدىڭ ۇيدە بوتەن مال بار» دەپ جازىپ جىبەرمەك.
ءبىزدىڭ قازاققا قالتا تەلەفونىنىڭ وسى ءبىر مۇمكىندىگى كەرەمەت كومەك ەكەن-اۋ.
كوكشەتاۋ
