مەن ۇلى وتان سوعىسى باستالعاندا نەبارى ءتورت جاستا عانا ەكەنمىن. سونداعى اۋىل كورىنىسى ەمىس-ەمىس قانا ەسىمدە قالىپتى. مال باققان اۋىل سىرداريانىڭ تارتوعاي جايىلىمىندا, ال كولحوز ورتالىعى ەسكى ساۋران مەن مىرتوبەنىڭ قاراتاۋ جاق بەتكەيىندە ەدى دەيدى ۇلكەندەر. ەرەسەكتەر ابىرجۋلى, جىلاپ-سىقتاپ ءجۇر. سالدەن سوڭ ەرتتەۋلى ەكى اتقا اكەم مەن ارىن كوكەم ءمىنىپ, اۋىلدان ۇزاي بەردى. اتالارىمىز بەن انالارىمىز وكسىكتەرىن باسا الماي, بەيمازا كۇي كەشۋدە. كەيىن ماعان انامنىڭ تۇسىندىرۋىنشە اتتانعان ەكەۋ اسكەري كوميسسارياتتىڭ شاقىرۋىمەن اۋدان ورتالىعى فرۋنزە سەلوسىن (قازىرگى شورناق) بەتكە العان ەكەن.
مۇندا قالعان ەلدىڭ دە جاعدايى ءماز بولمادى. كۇندىز-ءتۇنى جۇمىس بولدى. ول كەزدە كولحوزدا بيداي, جۇگەرى, ماقتا داقىلدارىن ەگەتىن. مەكتەپكە ءسال كەشتەۋ بارعاندىقتان, ونىڭ الدىندا بىزدەر جۇماحان, مىرزاحمەت, ءالجان, جالەكە, ءومىرحان سىندى وزگە دە بىرقاتار اۋىل بالالارى انالارىمىزبەن بىرگە ماساق جيناپ, ماقتا تەردىك. سونداي-اق, قارتتارعا دا قولعابىس جاسايتىنبىز. ءالى ەسىمدە, قىرمانشى مومبەك اتا ەكى بالانى وگىزگە مىنگىزىپ, بيداي باستىراتىن. ەڭبەكاقىمىزعا قوس ۋىس بيداي بەرىپ قۋانتاتىن-دى.
ەڭبەككە ەتەنە ارالاسىپ ءجۇرىپ, مەكتەپ تابالدىرىعىن دا اتتادىق. سول جىلدارداعى العاشقى ۇستازىم, اياۋلى اعام دالەن يسابەكوۆ ەدى. مەكتەپكە قارا سۋىققا دومبىعىپ, توڭىپ-جاۋراپ جەتكەندە ۇستازىمىز وت جاعىپ قويادى. مەنى كەلگەن بەتتە-اق الدىنا الىپ, مۇزداپ قالعان اياعىمدى جىلى الاقانىمەن ۋقالاپ, وشاق وتىنا جىلىتاتىن. نە دەگەن مەيىرىم دەسەڭشى!
وقۋ جىلىن اياقتاپ, ازداپ ساۋات اشىپ قالعان كۇندەردىڭ بىرىندە ۇستازىم دالەن اعاي باسىمنان سيپاپ تۇرىپ: «كوكەڭدى ساعىندىڭ با؟» دەمەسى بارما. بۇل ءسوز ونسىز دا ساعىنىشتان سىزداپ, تىعىلىپ جۇرگەن كوڭىلىمدى قاتتى بوساتىپ جىبەرگەنى سونشالىق, اعايدىڭ ءوزى مەنى زورعا توقتاتتى. جۇباتىپ بولعان سوڭ, اعاي: «ساعىنساڭ حات جازا عوي, سالىپ جىبەرەمىن كوكەڭە», دەدى. سوندا مەن جاڭاعى جىلاعانىمدى ءاپ-ساتتە ۇمىتىپ, قاعاز بەتىنە ەكى ءسوزدى شيمايلاپ پاراق تولعانشا قايتالاپ جازا بەرىپپىن, جازا بەرىپپىن. سونداعى جازعانىم: «قاشان كەلەسىڭ؟» دەگەن ءسوز بولىپتى.
كوپتەن كۇتكەن جەڭىس كۇنى دە كەلىپ, اكەم ەلگە ەسەن-ساۋ ورالدى. مەنىڭ قۋانىشىمدا شەك بولمادى. حاتىڭدى الدىم دەپ اكەم مەنى باۋىرىنا الدى. وكىنىشتىسى سول, مايدانعا اكەممەن بىرگە اتتانعان ساۋلەن مەن ايداردىڭ اكەسى ارىن كوكەم سول كەتكەننەن ورالمادى.
بۇگىنگى بەيبىت ءومىردىڭ قادىرىن سەزىنىپ, باعالاي بىلەيىك الەۋمەت. كەلەر ۇرپاق سوعىس اتاۋلىنى بىلمەي وسسە ەكەن دەگەن تىلەگىمدى ايتۋدان مەن استە جالىقپايمىن.
كەڭەسباي قۋاندىقوۆ,
تىل ارداگەرى.
تۇركىستان.
.
