ءبىز بايقاعان تۇستا ول كىسى قانداي جاعدايدا بولماسىن, باستاعان ءىسىن اياعىنا جەتكىزبەي ورتا جولدا قالدىرمايتىن, اسىعىستىق – اتا جاۋى, قاعازعا تۇسكەن ءاربىر ءسوز, ءاربىر سويلەمىنىڭ ساپاسى مەن سالماعىن ابدەن ءيىنى قانعانشا مىڭ قايتارا ەلەپ-ەكشەپ, سوسىن بارىپ جاريالاۋعا ۇسىناتىن. باسپادان شىعايىن دەپ جاتقان كىتابىن ءبىر قاراپ بەرەيىن دەپ قايتارىپ الىپ, سودان بىرنەشە جىل بويى قاشان كوڭىلىنەن شىققانشا قىرناپ-سۇرنەگەنى ەرتەگى سەكىلدى ەل-جۇرتتىڭ ءالى ەسىندە.
«قان مەن تەر» تريلوگياسىن, ياعني دۇنيەجۇزى ادەبيەتىنىڭ ءبىر ءىنجۋ-مارجانىنا اينالعان ءۇش كىتاپتى ءبىر جيناقتىڭ اياسىنا سىيعىزىپ, اياۋسىز قىسقارتىپ, ءوزىنىڭ جۇزگە جاقىنداعان جاسىنا قاراماي اق تەر-كوك تەر بوپ, ەلوردادا اۋرۋحانادا جاتىپ ارپالىسقان ساتىنە ازداپ كۋا بولعانىمىز بار ەدى. ءتىل ۇشىن ءتۇرتىپ تۇرعان باياعى جاتتاندى تىركەس: «ەلدىڭ الدەقاشان رۋحاني قازىناسىنا اينالىپ كەتكەن دۇنيەنى وڭدەي بەرىپ قايتەسىز؟!» قايتارىلعان جاۋاپ تا ءمىردىڭ وعىنداي: «سەندەر نە بىلەسىڭدەر, مەن ارتىما قاراماي ءولۋىم كەرەك قوي...»
ءيا, ارتىنا قاراماي, الاڭداماي تاسقا باسىلعان كىتاپتارىنىڭ ءبىر جەرىنەن تيتىمدەي كىنارات-كۇمان قالدىرماي, بويىنداعى كۇش-قۋاتى مەن ويىنداعىسىنىڭ ءبارىن قاعازعا ءتۇسىرىپ, ادەبيەتكە دەگەن سوڭعى پارىزىن ادال اتقارىپ, ومىردەن وتكەن قادىرلى قالامگەرلەرىمىزدىڭ ءبىرى ءھام بىرەگەيى دە ءسىرا, ابەكەڭ بولار-اۋ! «سوڭعى پارىزدى» دا سان مارتە جوندەدى, سان تىلگە سان مارتە اۋدارتىپ, اقىرى ءتۇز گرانيتىندەي مۇقالمايتىن ساپالى دۇنيە ەتىپ شىعاردى. قوس رومان انا جىلى اعىلشىن تىلىندە امەريكادا جارىق كوردى. كوزى تىرىسىندە مۇنداي قۇرمەتكە يە بولعاندار سيرەك, سول «سيرەكتىڭ» باس جاعىندا تاعى دا ابەكەڭنىڭ تۇرۋى – تابيعي زاڭدىلىق. كەشەلى-بۇگىن اناۋ «الىپتار توبى» باستاعان داڭعىل جولدى جالعاستىرۋعا تايسالماي كىرىسكەن ابەكەڭسىز تۋعان ادەبيەتىمىز ءبىر ءتۇرلى جەتىمسىرەپ قالعانداي سەزىلەدى.
قازاق قارا ءسوزىنىڭ ارى مەن ابىرويى جانە سەسى, ءبىر تەڭىزدىڭ اۋاسىن جۇتىپ, اششى سۋىن ءبولىپ ىشكەن اسىل اعا, جاتقان جەرىڭىز جايلى, توپىراعىڭىز تورقا بولسىن.
قۋانىش جيەنباي
