مەن ىشتەي تىكسىنىپ: «ويپىر-اي, بۇ شال ماعان بۇلاي دەپ مەيىرلەنبەۋشى ەدى عوي! بۇنىسى نەسى؟!» دەپ, سەكەمدەندىم. سەكەمدەنگەن ۇستىنە سەكەمدەندىم. ول بۇزىلعان پاتەفونداي سارناي بەردى. الگى ءسوزدى قايتالاي بەردى. مەن, اقىرى, ءبىر نارسەنى ۇقتىم. بۇ كىسىنىڭ بۇل باقىلداسۋ ءسوزى ەكەنىن ۇقتىم. باقىلداسۋ كەرەك ەكەنىن ۇقتىم.
– ابە! – دەدىم, قولىن قىسىپ. ول سوندا دا «اينالايىندى» توقتاتار ەمەس.
– ابە! – دەدىم, تاعى. – ازدى-كوپتى جارتى عاسىرداي اعا-ءىنى بولىپپىز.
ءومىر دەگەن ويقى-شويقى نارسە عوي. بىردە بولماسا بىردە كوڭىلىڭىزگە ءتيىپ رەنجىتكەن بولسام, كەشىرىڭىز!!! – دەدىم.
ول مەنى ەسىتتى مە, ەسىتپەدى مە, بىلمەيمىن. «اينالايىندى» قايتالاي بەردى. قايتالاي بەردى. جارتى ساعاتتاي قايتالادى. مەن قوشتاسۋعا ىڭعايلاندىم. سوندا ول:
– ءاي! – دەدى, ماعان كوز قيىعىن سالىپ. – ءۇمىتىم بار! ءۇمىتىم بار! – دەدى.
– اۋمين! ايتقانىڭىز كەلسىن ابەكە!! ايىعىپ كەتىڭىز!!! – دەدىم.
باسىن سۇيەپ جاستىعىنا جاتقىزدىق. وسىلاي قوشتاستىق. ول تەسىلىپ قاراپ قالا بەردى. وسىلاي قوشتاستىق. اقپاننىڭ بەسى كۇنى تاڭەرتەڭ كەلىنى ايگەرىمنەن حابار كەلدى. «اتا دۇنيەدەن ءوتتى» دەگەن. ءبىز سوندا تۇسىندىك. سويلەسۋگە ءتىلى كەلمەي جاتىپ ابىزدىڭ سوڭعى ءسوزى نەگە «اينالايىن!» بولعانىن تۇسىندىك. بۇل ءسوز, ەكى دۇنيەنىڭ اراسىندا جاتقان ابەنىڭ ءبىز ارقىلى الىس-جاقىن اعايىنعا, حالقىنا دەگەن اماناتى, سوڭعى ءسوزى ەكەنىن سوندا تۇسىندىك. قۇرمەتتى اعايىن! ابە سىزدەردىڭ بارىڭىزگە «اينالايىن!» دەپ ءوتتى ومىردەن. جۇرەگى حالقىنا دەگەن ماحابباتقا تولىپ ءوتتى. اللا اعامىزدى الدىنان جارىلقاسىن!
سماعۇل ەلۋباي
