جاڭا ىندەتتىڭ جامان حابارى دۇرلىكتىرىپ جەتكەلى اۋىلعا ات ءىزىن سالماعان ناعاشىمىز ارتىنىپ-تارتىنىپ ۇلىستىڭ ۇلى كۇنى قارساڭىندا تابالدىرىقتان اتتاعان. ساعىنىپ قالىپپىز. قۇشاق جايا قارسى الدىق. وزىمەن بىرگە زىلدەي قورجىن دا بوساعادان بەرى جىلجىدى. اۋەلى اۋىل-ەلدىڭ اماندىعىن سۇراستىردىق. قول قۋسىرىپ قارسى العان كەلىنىنە ءبۇيىرى توق قورجىندى جانارىمەن نۇسقاپ كورسەتتى دە:
– بالالاردىڭ بۇيرەگى عوي, ءوزىڭ جايعاستىرارسىڭ, – دەدى.
بالا كەزىمىزدە قوناقتان قايتقان شەشەمىزدىڭ قامزولىنىڭ قالتاسىن اقتارۋشى ەدىك. مىندەتتى تۇردە بىرەر تال كامپيت شىعاتىن. سول ادەتتىڭ جۇقاناسى بويىمىزدا ءالى دە قالىپ قويعان با, قورجىننىڭ ىشىندە نە بار ەكەن دەگەن سۇعاناق وي سانامىزدى قىتىقتاعانى. جالعىز ءبىز عانا ەمەس, بالالار دا. سويتسەك تۋىرىلعان قوس قازى, قىرتىسى قالىڭ جامباس, ءبىر ءوزى ءبىر تاباق بولاتىن شۇجىق. ءسال قىسقارتىپ ايتقاندا, نەبىر كىرپياز قوناقتىڭ كوڭىلىن تاباتىن كادەلى تاباقتىڭ مۇشەلەرى ءتۇپ-تۇگەل. بىلتىر جەرگىلىكتى ۋنيۆەرسيتەتتىڭ ءتىل-ادەبيەت فاكۋلتەتىن بىتىرگەن ۇلكەن ۇل:
– جالعىز بۇيرەك ەمەس, كادىمگى ەت قوي, – دەدى.
– بۇرىنعىلاردان قالعان ىرىم, – دەدى ناعاشىمىز. – قالا بالاسى بىلە دە بەرمەيدى ەكەن عوي, باعزى زاماندا پەيىلى كەڭ اتا-بابالارىمىز سوعىم سويعان كۇنى ەت جاقىن اعايىنعا وسىلاي سىباعاسىن تاراتاتىن. بيىل جول تۇسپەدى. جامان تۇماۋدان جاسقاندىق, ايىپ ەتپەسسىزدەر.
سودان سوڭ ەستى اتا ەسكى ىرىمنىڭ ءمانىن تاپتىشتەپ تۇسىندىرگەن.
– ءدام اعايىندى جاقىنداستىرادى. بالالاردىڭ بۇيرەگى تۋىسقانعا بۇرىلىپ تۇرسىن, اق ادال اس سوعان دانەكەر بولسىن دەگەن ىزگىلىك نيەت, – دەدى ءسوز ساباقتادى قاريا. – قازىر سونىڭ ءبارى ۇمىتىلىپ بارا جاتىر عوي.
ىشكە ەل قوندىرىپ, داستارقانعا باتا جاسادىق. ناعاشىم ساپارى جايلى سىرىن ايتقان. قاسىنداعى جەتى جاسار نەمەرەسىن بۋرابايعا الىپ بارا جاتىر ەكەن. ابىلاي الاڭىنا سوقپاق. جاقسى مەن جايساڭنىڭ ءىزى قالعان جەرگە كەكىلدى نەمەرەسىن ءبىر اۋناتىپ السام دەيدى. ارۋاقتى ەرلەردىڭ رۋحى جۇعا ما دەپ دامەتەدى. قاسيەتتى توپىراق قوي, نەگە جۇقپاسىن؟!
