سۇحبات • 18 اقپان, 2020

«پايدا ويلاما, ار ويلا»

1074 رەت
كورسەتىلدى
17 مين
وقۋ ءۇشىن

قاراعاندىداعى ء«Nاtige» ءسۇت فابريكاسىنىڭ قۇرىلتايشىسى ەرلان اشىممەن اراداعى اڭگىمە قازىرگى ۋاقىتتا تاسى ورگە دومالاعان كاسىپورىن تۋرالى ەمەس, رۋحانيات الەمىنە جول سىلتەگەن وزگەشە باعىتتا ءوربىدى.

كاسىپكەردىڭ كەڭسەسىندە اباي مەن احمەت بايتۇرسىن ۇلىنىڭ پورترەتتەرى ءىلۋلى تۇر. حاكىمنىڭ سۋرەتىنىڭ تۇسىندا ء«بىرىڭدى, قازاق ءبىرىڭ دوس, كورمەسەڭ ءىستىڭ ءبارى بوس» دەگەن اسىل سوزدەر مارجانداي ءتىزىلىپتى, ال احاڭنىڭ پورترەتىنىڭ جانىندا «باسقادان كەم بولماس ءۇشىن ءبىز ءبىلىمدى, باي جانە كۇشتى بولۋىمىز كەرەك. ءبىلىمدى بولۋعا وقۋ كەرەك. باي بولۋعا كاسىپ كەرەك. كۇشتى بولۋعا بىرلىك كەرەك. وسى كەرەكتەردىڭ جولىندا جۇمىس ىستەۋ كەرەك», دەگەن عۇلامانىڭ ءوز ءسوزى تاڭبالانعان. ارقا توسىنە ەسىمى ءمالىم ازاماتتىڭ جاقسى اتى كەنشىلەر استاناسىنداعى كوشە اتاۋلارىن وزگەرتۋگە ارنالعان كوپشىلىك تىڭداۋ كەزىندە جالپاق جۇرتقا كەڭىنەن جايىلدى. اڭگىمەمىزدىڭ القيساسى دا ءوڭىردىڭ رۋحاني ومىرىنە سىلكىنىس اكەلگەن وسى وقيعادان باستاۋ العان ەدى.

 

«پايدا ويلاما, ار ويلا»

– ەرلان مىرزا, قارا­عان­دى قالاسىندا بيىل 13 قاڭتار كۇنى وتكەن قالا كوشە­لەرىنىڭ اتاۋلارىن وزگەرتۋ جونىندەگى كوپشىلىك تىڭ­داۋدا ەلدى ەلەڭ ەتكىزگەن مالىمدەمە جاسادىڭىز...

– جالپى جيىنداردا كوسەم­­سىگەندى ۇناتا قويماي­مىن. بىراق سول جەردە سوي­لەۋگە ءماجبۇر بولدىم. مەنى يتەر­­­مەلەگەن – زالداعى جان­جال­­دىڭ ۋشىعۋدىڭ ءسال ال­دىن­داعى جاعدايى ەدى. ءبىر-ەكى جاس بلوگەردىڭ «بوسقا اقشا شىعىنداپ, وسىنىڭ نە قاجەتى بار ەدى؟», «ودان دا ول قار­جى­نى كومەككە ءزارۋ باسقا سالا­عا نەگە جۇمساماسقا؟», دەگەن سىڭايداعى سوزدەرى نامىسىما قامشى بولىپ ءتيدى. قاراپ تۇرسام, جاڭاعىلاردىڭ سۇراعى جاۋاپسىز قالاتىن ءتۇرى بار. سول كەزدە ورتاعا شىق­تىم دا, «ەگەر قاجەت بولسا, وسى وزگەرتۋلەرگە كەتەتىن شى­عىن­نىڭ ءبارىن ء«Nاtige» كو­م­­پانياسى ءوز موينىنا الۋ­عا ءازىر» دەگەن مالىمدەمە جا­سا­دىم. مۇنداي قادامعا, بىرىنشىدەن, زالداعى ۇرىس-كەرىستىڭ بۇلتىن سەيىلتۋ ءۇشىن, ەكىنشىدەن, جاستارعا رۋح بەرۋ ءۇشىن, ۇشىنشىدەن, اياق اس­تى­نان اقشا ساناي قالعان «ۇنەم­شىلدەردىڭ» اۋزىنا قۇم قۇيۋ ءۇشىن باردىم.

راس, 35 ملن تەڭگە دەگەن ءسۇت كومپانياسى ءۇشىن كوپ اقشا. شىنىن ايتقاندا ءبىز جىلىنا 70 ملن تەڭگە تابىس تاپساق, قۋا­نامىز. ءسۇت دەگەنىڭىز مۇ­ناي ەمەس قوي. بىراق اڭگى­مە ۇلت­تىق مۇددەگە كەلىپ تىرەل­گەندە قارجى ماسەلەسى كەيىن­گە شەگەرىلۋى ءتيىس. حاكىم اباي­دىڭ ءوزى «پايدا ويلاما, ار ويلا», دەدى ەمەس پە؟!

مەنىڭ ويىمشا, ءدال وسىنداي ماسەلەلەرگە كەلگەندە, ۇلتارالىق ارازدىق قوزباۋى ءتيىس. ماسەلەن, وسى كوپشىلىك تىڭداۋعا كەلگەندە قولىنا كەڭەستىڭ قىزىل تۋىن ۇستاپ, قالت-قۇلت ەتىپ جۇرگەن ءبىر كە­يۋانانى كوردىم. ادەيى جانىنا بارىپ قاراپ ەدىم, الگى تۋدا «171-يا سترەلكوۆايا يدريتسكو-بەرلينسكايا كراسنوزنامەننايا وردەنا كۋتۋزوۆا ديۆيزيا» دەگەن جازۋ تۇر. ياعني, بۇل كىسى­نىڭ كۇن تارتىبىندەگى ماسە­لەنى تالقىلاۋعا كەلگەن ءتۇرى جوق. قاقتىعىسقا كەلگەن جان­نىڭ كەيپىن تانىعانداي بولدىم كەسكىنىنەن. تاعى ءبىر ەگدە ايەلمەن سويلەسىپ ەدىم, «1840-جىلدارى مەنىڭ اتا-بابامدى ابىلاي حان مەن بۇقار جىراۋ شا­قىر­عان», دەپ وتى­رىكتى شىنداي سوعىپ تۇر. تا­ريحتان مۇلدەم حابارى جوق, جىلايسىڭ با, كۇلە­سىڭ بە؟.. ونى­مەن قويماي, «ەگەر لە­نين بولماسا, مەن دۇني­ەگە كەلمەس ەدىم», دەگەنىن قايتەرسىز...

سول كەزدەسۋدە قازاقتىڭ جالىن­داعان جاستارىنا قات­تى ريزا بولدىم. ولار ەكى تىلدە وتە ساۋاتتى سوي­لەپ, تاريحتى تەرەڭ بىلەتىن­دىك­­تەرى­مەن, بولاشاققا دەگەن ماق­ساتتارىنىڭ ايقىن­دىعى­مەن ەرەكشە ءتانتى ەتتى.

وسى جەردە ايتا كەتكىم كەلە­­تىنى, دامىعان ەلدەردە مۇن­داي قوعامدىق ماسە­لەلەر­دىڭ كۇرمەۋىن ۇكىمەتتىك ەمەس ۇيىم­داردىڭ وزدەرى-اق شەشىپ تاستاپ وتىرادى. ال بىزدە, وكىنىشكە قاراي, وكىمەتكە قول جايۋ ءالى كۇنگە دەيىن جويىلماي كەلەدى.

مەن دە ۇلتىن سۇيەتىن ۇلان­­­نىڭ ءبىرىمىن. ادامزاتقا ور­­تاق قۇندىلىقتار دا ماعان جات ەمەس. مىسالى, جيىندا ورىس ۇلتىنىڭ ەكى وكىلى ءۇشىن قول كوتەرىپ, داۋىس بەردىم. ونىڭ ءبىرى پوتانين بولسا, ەكىن­­شىسى – زاتاەۆيچ. ەكەۋىنىڭ دە قازاق­قا سىڭىرگەن ەڭبەگى وراسان زور.

سونىمەن قاتار «ۇلتشىل» ەرلان ەكى قازاققا قارسى داۋىس بەردى. ويتكەنى ولاردىڭ ەلدىڭ ەسىندە قالاتىنداي ەڭبەگى جوق ەدى. كەڭەس وكىمەتى كەزىندە كوم­­مۋنيستىك پارتيانىڭ قاتار­­داعى قىزمەتكەرى بولعان.

بىزدە باسقا ۇلتتاردان كەلگەن ءبىر دۇمبىلەزدەۋ داعدى بار. كوشەلەرىمىزدى ۇلى ادامدارىمىزدىڭ فاميليا­سىمەن اتايمىز. ماسەلەن, استا­نامىزدا «قۇدايبەرديەۆ» دەپ اتالاتىن كوشە بار. سونى «شاكارىم كوشەسى» دەسە قۇ­لاققا قانداي جاعىمدى ەستىلەر ەدى؟ قاراعاندىداعى باستى داڭعىلدى «قالقامان ۇلى داڭعىلى» دەپ ەمەس, «بۇقار جى­راۋ داڭعىلى» دەپ ءجۇر­مىز عوي. سول سياقتى وبلىس ورتا­لىعىنداعى كوشەنى «قاسىم اقىن كوشەسى» نەمەسە «اقىن قاسىم كوشەسى» دەپ اتا­ساق, الدەقايدا دۇرىس بولار ەدى دەپ ەسەپتەيمىن. وسى شا­رۋا­نىڭ باسى-قاسىندا جۇرگە­ن­دەر بولاشاقتا مۇنى قاپەرگە السا دەگەن تىلەك بار.

قاراعاندىدا ەسىمى ۇزىن­نان-ۇزىن جاتقان كوشەگە بەرىل­گەن كريۆوگۋز دەگەن كىسى­نىڭ ءومىر تاريحىن زەرت­تەدىم. كەڭەس وكىمەتى ورنار كەزدە اق­تار­دىڭ اس­كە­رىندە بولىپتى. ودان كەيىن قى­زىل­­دار قاتارىنا وتكەن. ال ەندى, بۇ­لار­­دىڭ «اق قاشىپ, قىزىل قۋعان» الا­­ساپىران زاماندا سوۆدەپتىڭ مۇشەسى بو­­لىپ, قازاق­تىڭ جەرىندە قانداي زور­ل­ىق-زومبىلىق جاساعانىن ءبىز تاريحتان جاق­­سى بىلەمىز. ءبىر سوزبەن ايتقاندا, لەنين كەتتى مە, كريۆوگۋز دا قوسا كەتۋى ءتيىس.

جيىننىڭ سوڭىنا تامان جەرگىلىكتى ءبىر گازەتتىڭ ءتىل­شىسى كەلىپ, ء«سىزدىڭ بۇل پوزي­تسياڭىز پاتريوتتىق سەزىمنەن تۋىنداعان با؟», دەپ سۇراق قويدى. سوندا: «تەك قانا سول ماعىنادا دەپ قابىلداعان دۇرىس ەمەس شىعار. مەن, بالالارىما تاريحتى ايتىپ وتىرامىن. لەنين قۇرعان كەڭەس وكى­مەتى تۋرالى, ولاردىڭ قازاق­قا جاساعان قياناتى جا­يىندا ايت­قانىمدا, ولار ماعان «ەن­دەشە, نەگە بىزدە لەنين كوشەسى بار؟», دەگەن سۇراق قويادى... تۇسىنەسىز بە, مەن جاۋاپ تابا الماي توسىلامىن», دەدىم.

– ءسىز ورىس تىلىندە وتە ساۋاتتى جانە جاتىق سوي­لەيدى ەكەنسىز. قازاق تىلىن­دە سويلەگەندە دە ويى­ڭى­ز­دى كوبى­نەسە ادەبي تىل­مەن جەتكىزۋگە تى­رى­­سا­تى­نى­ڭىزدى بايقادىق. كاسىپ­­كەر­لەر اراسىندا مۇنداي ۇستانىم­داعى ادامدار ءجيى كەزدەسە بەرمەيدى...

– ءومىر بويى ورىسشا وقى­دىم. تەك جيىرما بەس جاسىمدا عانا قازاقشا وقۋدى, جازۋدى ۇيرەنە باستادىم. سول كەزدە «ەگەمەن قازاقستان», «جاس الاش» گازەتتەرىن جازدىرىپ الاتىنمىن. وتىزدان اسقان كەزىمدە «اباي جولىن» قازاقشا وقىپ شىقتىم. نە­گىزى, بۇل شىعارمانى ون ەكى جا­سىمدا ورىسشا وقىعان ەدىم.

وتىز جاستان اسقان كەزدە «مەنىڭ اتىم قوجا» دەگەن كىتاپتى وقىدىم. ءسۇيسىنىپ وقىدىم, قارشاداي بالا­نىڭ پاتريوتتىعى, وبرازىنىڭ شىنا­يى­لىعى, سەزىمتالدىعى كەرەمەت اسەر ەتتى.

بىلتىر ءبىر دوسىم دۋلات يسابەكوۆ دەگەن جازۋشىنىڭ كىتابىن وقۋعا كەڭەس بەردى. ء«سىزدىڭ قۇندىلىقتارىڭىزعا ساي كەلەدى ول كىسىنىڭ شى­عار­مالارى», دەدى. سودان دۋلات يسابەكوۆتى وقي باستاپ ەدىم, ءوزىم ءۇشىن بۇ­رىن بەيمالىم بو­لىپ كەلگەن عاجاپ الەمنىڭ ەسى­گىن اشتىم. سىزگە وتىرىك, ما­عان شىن, جازۋ­شىنىڭ كىتاپ­تارىن وقۋ ءۇشىن جۇمىستان ۇيگە جەتكەن­شە اسىعاتىنمىن. بۇدان بولەك, ءبىزدىڭ كومپانيادا ءىس قاعاز­دارى تۇگەلگە دەرلىك قازاق تىلىن­دە جۇرگىزىلەدى. مۇنى بيز­نەس­تىڭ ءبىر مىندەتى دەپ سانايمىن.

– قازىر ءسىز ستۋدەنتتەر مەن مەكتەپ وقۋشىلارى الدىندا سەمينارلار مەن ترەنينگتەر وتكىزىپ ءجۇرسىز. مۇنداي قادامعا بارۋىڭىزعا نە سەبەپ بولدى جانە كوزدەگەن ماقساتىڭىز قانداي؟

– ون ەكى جىل بۇرىن ون بەس­تەگى بالامدى الماتىداعى كوللەدجگە وقۋعا جىبەردىم. ون­داعى ويىم ۇيدەن جىراقتا ءوز بەتىمەن ءومىر سۇرۋگە داع­دىلانسىن دەگەندىك ەدى. ارادا ەكى-ءۇش اي وتكەندە بالام حابارلاسىپ تۇر: «بىزدە سىرتتان كىسى شاقىرىپ, ستۋدەنتتەرمەن كەزدەسۋ وتكىزەتىن ءداستۇر بار ەكەن. كوبى قىزىقسىز, ءىشتى پىستىراتىن اڭگىمە ايتادى, ۇيقىمىز كەلەدى. ءسىز كەلىپ, ءدارىس وقىساڭىز جاقسى بولار ەدى», دەدى. سودان بالام­نىڭ كوللەدجىنە بارىپ, وقۋ­شىلارمەن ءتۇرلى تاقى­رىپ­تار بويىنشا اڭگىمەلەر وتكىزىپ تۇراتىن بولدىم. سول جەردەگى سوزدەرىم ۇناعان بولسا كەرەك, باسقا جەرلەردەن دە شاقىرتۋلار تۇسە باس­تادى. سودان, قاراعاندى عانا ەمەس, باسقا دا وڭىرلەردەگى جوعارى وقۋ ورىندارى, مەكتەپتەر, كاسىپكەرلەر شاقىرا باستادى. قازاقستاننىڭ قاي جەرىندە بولسا دا سول كەزدەسۋلەرگە ءوز قاراجاتىممەن بارامىن, گونورار الىپ كورگەن ەمەسپىن.

جاستارعا «مۇحتار اۋەزوۆ, شىڭعىس ايتماتوۆ سياق­تى كلاسسيك­تەردى وقىما­ساڭ­دار, بيزنەستە بولسىن, باس­قا سالادا دا بولسىن تا­بىس­قا جەتە المايسىڭدار», دەگەن­دى مىندەتتى تۇردە ايتامىن. بولاشاق كاسىپكەرلەرگە «مە­نىڭ اتىم قوجا» كىتابىن وقىڭ­دار دەپ كەڭەس بەرۋدەن جالىق­قان ەمەسپىن.

سەمينار وتكىزگەن كەز­دەرىم­دە بالالاردان «كاسىپ­كەر بولامىن دەگەن­دەرىڭ بار ما؟» دەپ سۇراپ الامىن. جارتىسىنان كوبى قول كوتەرەدى. «روبەرت كيو­­ساكي­دىڭ «بوگاتىي پاپا, بەدنىي پاپا» كىتابىن وقى­دىق», دەيدى ءبارى بىردەي جامىراپ. مەن ولاردىڭ وسىلاي دەي­تىنىن الدىن الا ءبىلىپ وتىرامىن. «بالالار, – دەيمىن سونان سوڭ, – مەنىڭ ءتىلىمدى ال­ساڭدار, سول كىتاپتى ورتەپ جى­بە­رىڭدەرشى». سودان كەيىن نەگە ولاي دەگەنىمدى تال­داپ ءتۇسىندىرىپ بەرەمىن. مى­سالى, اتالعان كىتاپتا بىلاي دەيدى: «مەنىڭ اكەم تابىستى ەمەس, قاراپايىم ادام. ال دوسىمنىڭ اكەسى, تابىس­تى, اقشاسى مول. سول سەبەپ­تى, دوسىم ەكەۋى­مىز ونىڭ اكەسى­نەن ۇيرەنۋگە شەشىم قابىل­دادىق...». اۋ, سوندا «اكە – اسقار تاۋ» دەگەن قازاقتىڭ قۇندىلىعى قايدا؟ اكەسىن قۇرمەت تۇتپاعان بالا كۇنى ەرتەڭ كىمدى جارىلقاماق؟

سول كىتاپتا «بيزنەس دەگەن اقشا تابۋ» دەپ ۇيرەتەدى. ال مەنىڭ ۇستانىمىم بويىمشا, بيزنەس دەگەن اقشا تابۋ ەمەس, ول ەلگە قىزمەت ەتۋ, قوعامعا پايدالى بولۋ. اباي: «پايدا ويلاما, ار ويلا!», دەپ بەكەر ايتپاعان!

– ءسىزدىڭ ۇلتشىل باعىت­تا­عى ۇس­تا­نىمىڭىزدىڭ وسىن­­شا بەرىك قا­لىپ­­تا­سۋى­نا تىكەلەي كىم اسەر ەتتى؟

– ەگەر ءسىز ايتىپ وتىرعان قۇندى­لىقتار شىنىندا مەنىڭ بويىمنان كورىنىس تاپقان بولسا, ول وتباسىنداعى تاربيە­دەن تامىر تارتادى. مەنىڭ شەشەمنىڭ ءتىلى كەرەمەت شەشەن ەدى. ول كىسىنىڭ بار-جوعى ءتورت سىنىپتىق ءبىلىمى بولسا دا, تۇيسىگى تەرەڭ, پاراسات-پايىمى وتە مول ەدى. تاڭنىڭ اتىسى, كۇننىڭ باتىسى ءۇي شارۋاسىمەن جۇرەتىن انامنىڭ ەكى قاسيەتى ەسىمدە ماڭگى ساقتالىپ قالدى. ءبىرىنشىسى, ول كىسى داستارقان باسىندا ءسوزىن ماقال-ماتەل­مەن دامدەپ, ىلعي دا عيبرات­تى اڭگىمە ايتىپ وتىراتىن. قولى قالت ەتكەندە, قولىنان كىتاپ تۇسپەۋشى ەدى. قاشان كورسەڭ, شارۋاسىن ءبىتىرىپ تاستاعاننان كەيىن سىنعان قۇلاعى جىپپەن بايلانعان كوزىلدىرىگىن كيىپ الىپ, كىتاپ نەمەسە «جۇلدىز» جۋرنالىن وقىپ وتىراتىن. ياعني, بويىم­داعى جاقسى قاسيەت, ۇلت­تىق قۇندىلىقتاردىڭ ەڭ اسىلىن انامنىڭ سۇتىنەن, اكەمنىڭ قانىنان الدىم دەپ ەسەپتەيمىن.

– قازىر اقىلى تۇردە ترەنينگ, سەمينار وتكىزەتىن سپيكەرلەر كوبەيدى. وسىعان كوزقاراسىڭىز قانداي؟

– قازاق – سەنگىش حالىق. نەگىزى, بۇل جامان قاسيەت ەمەس. بىراق ارامزا بيزنەس-ترەنەر كەزدەسسە, بۇدان قازاق وڭباي تاياق جەيدى. جالپى, جۇرت الدىنا شىعىپ, ءسوز سويلەپ, اقىل ايتۋ ءۇشىن تەرەڭ ءبىلىم كەرەك, پاراسات-پايىم قاجەت, ادامنىڭ وزىنە دەگەن سەنىمى زور بولعانى ءجون. ال ەندى, بيزنەس-ترەنەردىڭ ايتار ويى, جاستارعا بەرەر پايدالى كەڭەسى مول, ەڭ باستىسى نيەتى تازا بولسا, وندا نەگە ەل الدىنا شىقپاسقا؟!

– قايىرىمدىلىق ىستەر­مەن, مەتسەناتتىق جاساۋ­مەن ۇدايى اينا­لىسا­تىنى­ڭىز­دى جاقسى بىلەمىز. وسى جا­يىندا از-كەم ايتا كەتسەڭىز.

– بۇل تاقىرىپ تۋراسىندا ءسوز قوزعاعاندى اسا ۇناتا قويمايمىن... بىراق, سۇراپ وتىر ەكەنسىز, شەت جاعاسىن ايتايىن. تابىسىمنىڭ باسىم بولىگى يگى ىستەرگە جۇمسا­لاتىنى راس. دەگەنمەن, ماڭ­دايتەرمەن كەلگەن مالدى وڭدى-سولدى شاشۋعا جول بەرگەن دە ەمەسپىن. البەتتە, قايى­رىمدىلىق بيۋدجەتى ءبىر-ەكى جىل بۇرىن جازىلىپ, بەكىتىلەدى. بۇل جەردە بەلگىلى ءبىر ستراتەگيالىق باعىت ۇستاناتىنىمىزدى ايتقىم كەلەدى. نەگىزىنەن ءبىلىم سالاسىنا كوڭىل ءبولىپ, جاستاردىڭ وقۋعا, عىلىم­عا قۇشتارلىعىن ارتتىرىپ, قول­داۋدى ماقسات ەتەمىز. مەكتەپتەرگە, ءبىلىم وشاقتارىنا ءجيى باراتىنى­مىزدىڭ ءبىر سەبەبى دە وسىندا جاتسا كەرەك. نەگىزىندە, بۇل يگى ىستەردى تازا نيەتىم­مەن جاسايمىن جانە مۇنى الەۋ­مەتتىك جەلىدە نەمەسە باسقا دا جولدار بويىنشا جاريا ەتىپ, جارنامالاۋعا نەمەسە دابىرا قىلۋعا مۇلدە قارسىمىن.

مەكتەپتەرگە ءجيى باراتىنىمىزدى ايتتىق. سونداي كەزدەسۋلەردىڭ بىرىندە ەر بالا­لاردىڭ دارەتحاناسىن ادەيى بارىپ كوردىم. كىرسەم, قاتار-قاتار تۇرعان التى ۋني­تازدىڭ اراسى بولىنبەگەن. «بالا­ل­ارعا جاقسىلىق تۋرالى اڭگىمە ايتقانشا, ولاردىڭ دارەتحاناسىن دۇرىستاپ بەرىپ, جاق­سىلىق جاساساڭشى», دەگە­نىم ەسىمدە وزىمە ىشتەي. سودان, مەكتەپ ديرەكتورىنان رۇقسات الدىم دا, سانتەح­نيكامەن اي­­نالىساتىن كاسىپ­كەر دوس­­تارىما حابارلاسىپ, الگى دارەت­حانا­نىڭ ءىشىن ستاندارتقا ساي ەتىپ جون­دەپ بەردىم. سوعان كوپ اقشا دا كەت­كەن جوق: بار-جوعى 600 مىڭ تەڭگە­دەي جۇمسالدى-اۋ دەيمىن. ءسويتىپ ءجۇرىپ, بۇگىنگە دەيىن ءتورت مەك­تەپتىڭ دارەت­حاناسىن ءدال وسىلايشا رەتكە كەلتىرىپ بەر­دىم. ەندى مىنا قىزىقتى قارا­ڭىز: سول دارەتحانالارعا جون­دەۋ جۇرگىزگەن كاسىپكەرلەر كەلە-كەلە تولەنگەن اقشادان باس تارتا باستادى. ياعني, ولار دا قايىرىمدىلىق جاساۋ­دىڭ قا­سيەتتى ءىس ەكەنىن, ونىڭ ساۋابىنىڭ مول بولاتىنىن سە­زىندى. ءتىپتى كەيدە زەينەت جا­سىن­داعى ادامدار دا كەلىپ, وز­دەرى­نىڭ ۇلەسىن قوسقىسى كەلىپ, نيەتتەرىن ءبىلدىرىپ جاتادى. مىنە, وسىنداي يگى ىستەر ادام­نىڭ جانىن سەمىرتەدى. جاق­سى ءىستىڭ شاراپاتى دەگەن وسى.

– قازىر ءسىزدى ءبىلىم مەكە­مەلەرى ءجيى شاقىرىپ تۇرا­دى ەكەن. وسكەلەڭ ۇرپاق وكىل­دەرىمەن كەزدەسكەندە قانداي وزەكتى تاقىرىپتار تۋرالى اڭگىمە قوزعايسىز؟

– ءيا, مەكتەپتەر ءجيى شا­قى­رىپ تۇرادى. ءتىپتى, كەيبى­رىنە ءوزىم بارىپ جۇرەمىن. جاس­وسپىرىمدەرمەن اڭگىمەدەن ەرەك­شە ءلاززات الامىن. ءاربىر كەز­دەسۋدە جاس ۇرپاقتىڭ ساناسىنا ەلدى, جەردى, ۇلتتى ءسۇيۋ­دىڭ, ياعني وتانسۇيگىشتىكتىڭ ءدانىن سىڭىرۋگە تىرىسامىن.

جاس بۋىن وكىلدەرىنىڭ قىزىعا تىڭ­داعانى ماعان قۋات بەرەدى, قايى­رىمدى ىستەرگە شابىتتاندىرادى. ولاردىڭ بويىنا ىزگىلىكتىڭ ءنارىن قۇيۋ ءۇشىن ءوزىم دە جاتپاي-تۇرماي ىزدەنەمىن.

كەزدەسۋلەردە ىلعي كىتاپ وقيتىن جاستاردى كوتەرمە­لەۋگە تىرىسامىن. كۇشىنە عانا سەنىپ, ودىراڭداپ جۇرەتىن با­لا­لاردى ادەيى سولاردىڭ ال­دىنا جىعىپ بەرىپ وتىرامىن. ء«الى-اق كورەسىڭدەر, قارا كۇشىنە عانا سەنىپ جۇرگەن اپەرباقاندار ءبىراز جىلدان كەيىن كىتاپ كەمىرگەن «بوتانيكتەردەن» قارىزعا اقشا سۇراپ جۇرەتىن بولادى», دەگەندى قالجىڭعا جىققانداي قىلىپ وتىرىپ ءجيى ايتامىن. سونداي كەزدەردە بايقاپ وتىرامىن, مەنىڭ وسى سوزدەرىمدى اۋديتوريا دۇرىس قابىلداپ جاتادى. ۇستازدار دا ءدان ريزا.

قورىتا ايتقاندا, ەڭ باستى ماق­ساتىم – جاستارىمىزدىڭ ءبىلىمدى, مادە­نيەتتى جانە كور­كەم مىنەز يەسى بولىپ قالىپ­تاسۋىنا از دا بولسا ۇلە­سىمدى قوسۋ. ءيا, جاستارىمىزدىڭ مى­نەز­­دى بولعانى كەرەك. «ۇلت­قا قىز­مەت بىلىمنەن ەمەس, مىنەز­دەن», دەپ الاش­تىڭ كوسەمى ءاليحان بوكەيحان تەگىن ايت­پاعان عوي!

 

اڭگىمەلەسكەن

قايرات ءابىلدا,

«Egemen Qazaqstan»

 

قاراعاندى

 

سوڭعى جاڭالىقتار