ەلىمىزدە بۇگىندە ءتۇرلى ۇلتتار مەن ۇلىستاردىڭ وكىلدەرى تۇرادى. ءبارى دە تاتۋ-ءتاتتى, ىنتىماقتى كۇن كەشىپ وتىر. وسى ۇلتتاردىڭ باسىندا قازاق حالقى تۇر. ويتكەنى ەل مەن جەر بىزدىكى, قازاقتىكى. ەلىمىزدە قانداي جاعداي ورىن السا دا, اۋەلى اتى بىزگە كەلەدى. ءبىز قازاقتىڭ اتىنا جامان ات كەلتىرمەۋىمىز كەرەك. قاقتىعىس بوستان-بوسقا شىقپايدى عوي. دۇنگەندەر قازاقتىڭ نامىسىنا تيەتىن بىردەڭە ايتتى ما, جاسادى ما دەگەن دە وي كەلەدى. قالاي بولعاندا دا ازاماتتار مۇندايعا بارماۋى كەرەك ەدى. وتان ءۇشىن, ەل مەن جەر ءۇشىن بولعان سوعىس ءبىر باسقا. وتان سوعىسىنا اكەمىزدى بەردىك. ورىمدەي جاس كۇنىندە, جيىرما بەس جاسىندا وپات بولدى. اكەمىزدىڭ بەينەسى دە ەسىمىزدە جوق. ءبىز سولاي قيىن-قىستاۋ كەزەڭدە وستىك. تىنىشتىق پەن بەيبىتشىلىكتىڭ قادىرىن بىلدىك. قازاق كەزىندە قالماقپەن دە, باسقاسىمەن دە وتان ءۇشىن, نامىس ءۇشىن, ۇرپاقتىڭ بولاشاعى ءۇشىن سوعىستى. قازاق نامىستى حالىق, باسىنا ەشكىمدى دە شىعارعان ەمەس. بىراق, قوردايداعى جاعداي بۇل توبەلەس. ەل مەن جەردى قورعاۋ ءۇشىن بولعان قاقتىعىس ەمەس. ءبىر جەردە تۇرىپ, ءبىر جەردىڭ اۋاسىن جۇتىپ, سۋىن ءىشىپ وتىرعان سوڭ ازاماتتار ءبىرىن-ءبىرى جاقسىلىققا, بىتىمگەرشىلىككە شاقىرۋ كەرەك ەدى. اتا-بابالارىمىزدىڭ دانالىعى وسىنداي كەرەك. حاكىم اباي «ادامزاتتىڭ ءبارىن ءسۇي, باۋىرىم دەپ» دەگەن جوق پا ەدى؟!. ازاماتتار اقىلعا كەلسىن, جانجال, ۇرىس-كەرىس, توبەلەس دەگەن نارسە وسىمەن توقتاتىلسىن دەپ تىلەيمىن.
ەلىمىزدىڭ پرەزيدەنتى قاسىم-جومارت توقاەۆ مالىمدەمە جاساپ, كوپشىلىككە باسۋ, توقتاۋ ايتىپ جاتىر. قاقتىعىستىڭ نەدەن بولعانىن انىقتاۋ ءۇشىن ۇكىمەتتىك كوميسسيا قۇرىپ, كوميسسياعا ماسەلەنى انىقتاۋدى مىندەتتەدى. مەملەكەت باسشىسىنىڭ بۇل مالىمدەمەسى دە كوپشىلىكتى سابىرعا, اقىلعا شاقىرار دەپ ويلايمىن. قازاق نەگىزى جاراتىلىسىنان قىزۋقاندى ەل عوي. نامىسشىل, ءور حالىق. دەگەنمەن, كەشىرىمدى. «الدىڭا كەلسە, اتاڭنىڭ قۇنىن كەش», دەپ دانا بابالارىمىز ايتپاقشى, مۇنداي جاعدايدا دا كەشىرىمدى بولعانىمىز ابزال. بىراق, اۋىلداعى ەلدىڭ قاسيەتىنە, جەردىڭ كيەسىنە قاراماي, ءتىپتى بالا-شاعانىڭ كوزىنشە دە وسىنداي توبەلەستىڭ بولىپ كەتۋى دۇرىس ەمەس. دۇنگەندەر تاراپىنان دا قاتەلىك كەتكەن بولۋى مۇمكىن. ول انىقتالا جاتار. بىراق, ۇلى بابالارىمىزدىڭ ۇلى سوزدەرى ءاردايىم ەستەن شىقپاۋ كەرەك. بەكزات بولمىستى, ءور رۋحتى قازاقتىڭ بويىنان مەن مايدالىقتى كورگىم كەلمەيدى. قارتايعان شاعىمىزدا بۇل جاعداي بىزگە دە وڭاي بولىپ وتىرعان جوق. بۇل ءوزىمىزدى-ءوزىمىز ءولتىرۋ عوي. ەل بولعان سوڭ كەلىسپەۋشىلىك بولماي تۇرمايدى. الايدا ادام ولىمىنە دەيىن الىپ باراتىن توبەلەس وتە قاۋىپتى. بۇل كاسىپكە اينالىپ كەتىپ جۇرمەسىن دەپ تىلەيىك. وسىنداي كەزدەردە ارانداتۋشىلار دا پايدا بولادى. ازاماتتارعا ايتارىم, وندايعا ىلەسىپ, ارانداپ قالماۋ كەرەك. ەلىمىزدىڭ قۇقىق قورعاۋ ورگاندارى ءىستىڭ اق-قاراسىن انىقتايدى. ەلدى بەيبىتشىلىككە شاقىرامىن.
ءوزىم دە جامبىل وڭىرىندە تۋىپ-وسكەن سوڭ, مۇنىڭ نامىسى بىزگە دە كەلەدى. وسى جاعدايعا مەن دە نامىستانىپ وتىرمىن. نامىسسىز ەل – ەل بولمايدى. ەلدىڭ مۇڭ-مۇقتاجىنا ورتاقتاسۋعا ءاردايىم دايىنمىن. ەشكىم دە ۇلى اۋليەاتا ولكەسىنە, كيەلى تاراز جەرىنە كىر كەلتىرمەسىن. وسى قاقتىعىستا قايتىس بولعان ادامداردىڭ وتباسىلارى ءۇشىن قايعىرىپ وتىرمىن. جەسىر ايەلدەر مەن جەتىم بالالاردىڭ جايىن ويلاپ قايعىرامىن. بىراق امال نە؟ تىنىش تىرلىكتە مۇنداي ورەسكەل جاعدايدى بولدىرماۋ كەرەك. جايشىلىقتا قان توگىلۋ دە دۇرىس ەمەس. سوندىقتان دا سابىرلى, كەشىرىمدى بولىڭدار اينالايىندار, دەگىم كەلەدى.
