– قىستىگۇنى ورمانعا بارايىقشى دەگەنىم, سىزگە ءبىرتۇرلى قىزىق بولىپ كورىنگەن شىعار, – دەدى ول انگور ەشكىسىنىڭ جۇنىنەن توقىلعان جىپ-جىلى اق بوكەباي ورامالىنىڭ ۇشىن سۇيرىكتەي ساۋساقتارىمەن شيىرشىقتاپ, ءبىر قايىرىپ, ءبىر جازىپ تۇرىپ. – قاراڭىزشى, قانداي تاماشا. اپپاق قار, اشىق كەڭىستىك, اينالاداعىنىڭ ءبارى اپ-انىق كورىنەدى. اۋا قانداي تاپ-تازا.
كوك پەن جەردىڭ اراسىنا تىرەۋ بولعانداي قاسقايىپ تۇرعان اعاشتارعا قاراپ, دەمىمدى ىشىمە تارتىپ, تەرەڭ تىنىس الدىم. شىڭىلتىر اياز ارالاسقان ساف تازا اۋا, راسىندا دا, سارايىمدى اشىپ, كەۋدەمدى تازارتىپ وتكەندەي بولدى.
– جازدا كەلسەك, شىبىن-شىركەيلەرمەن تالاسىپ ءجۇرىپ جەمىس-جيدەك تەرەر ەدىك. بىراق, ءوز باسىم, قىستاعى ورماننىڭ تىنىشتىعىن ۇناتامىن. جاڭا جىلدى قارسى الماق بولىپ جانتالاسىپ, بىرەۋى شىرشا ارقالاپ, ەندى بىرەۋى ويىنشىق تاسىپ, اۋرە-سارساڭ بوپ جاتقان انا-ا-اۋ قالاداعى باسەكەشىل جۇرتتىڭ قىزعانىشى مەن ەكىجۇزدىلىگىنەن ابدەن شارشادىم-م... بىلە بىلسەڭىز بار عوي, وسىندا كەلگەن سايىن مەنىڭ قۇس بولىپ ۇشىپ, نە بولماسا, اڭ بولىپ جورتىپ كەتكىم كەلەدى.
مەن باسىمدى شايقادىم. «اقىماق قىز!..»
– نەگە؟ – دەدى ول مەنىڭ ويىمدى وقىپ قويعانداي جۇزىمە قادالا قاراپ. – قۇستار مەن اڭداردىڭ اراسىندا باسەكە دە, قىزعانىش تا جوق قوي.
– بىراق, ولار ءبىرىن ءبىرى ءولتىرىپ, قۋ تاماعىنا ازىق ەتىپ جاتادى ەمەس پە؟!
ول مەنەن مۇنداي اششى شىندىقتى العاش رەت ەستىگەندەي تاڭدانا قاراپ, كوزى باقىرايىپ, ءۇن قاتا الماي قالدى.
ازدان سوڭ, اقىرىن عانا:
– مىناۋ دۇنيە نەگە بۇلاي بولىپ جاراتىلعان, ا؟ – دەدى كۇبىرلەپ.
مەن يىعىمدى قوزعادىم. قايدان بىلەيىن...
