كوكتەمدە كەۋرەكتىڭ سارعىش گۇلدەرى كۇن ساۋلەسىنە شاعىلىسقانداي جالت-جۇلت ەتىپ, كوزدىڭ جاۋىن الادى. بىلمەيتىن كىسى ءبىر ءتۇيىر جاپىراعىن ءۇزىپ الىپ يىسكەسە, قولىنا شايىر-شىرەسى جۇعىپ, كوپكە دەيىن كەتىرە الماي اۋرەگە تۇسەدى.
بىراق قانشا ادەمى بولعانىمەن, ءبىز ونى ساسىق ءشوپ دەيتىنبىز. ويتكەنى كەۋرەكتىڭ وزەگىندە ءبىر جاعىمسىز, ولەكسە ءيىس بولادى. الدا-جالدا اۋىلدىڭ كەيبىر قوماعاي سيىرلارى كۇرتىلدەتىپ جەپ قويسا, ولاردىڭ ءسۇتىن ءبىرتالاي كۇنگە دەيىن ىشە الماي, ايران ۇيىتا الماي, اعارعانسىز وتىرىپ قالاتىنبىز.
بيىل كوكتەمدە ەلگە بارعانىمىزدا باياعى سول كەۋرەك وسەتىن جەرلەردەن ويدىم-ويدىم شۇقاناقتاردى كورىپ, اڭ-تاڭ بولدىق. سارعىش گ ۇلى كۇنگە شاعىلىسقانداي كوزدى ارباپ تۇراتىن ساسىق ءشوپ ءىزىم-عايىم جوق...
– اپىر-اۋ, – دەيمىن ات ارقانداپ جۇرگەن نەمەرە اعاما قاراپ, – ءتۇپ-تامىرىمەن وتاپ تاستاعانسىڭدار ما, نەمەنە؟
ول قولىنداعى جاڭا عانا قازىق قاققان جۇمىر تاستى الاقانىمەن سالماقتاپ-سالماقتاپ تۇردى دا, انانداي جەرگە لاقتىرىپ تاستادى. سودان سوڭ:
– ءبىز ەمەس ونى قۇرتقان, – دەپ الدەكىمگە كەيىگەندەي دۇڭك ەتە قالدى.
ونىڭ داۋسىنان كۇرەڭ ات سەكەم الىپ, باسىن كەگجيتىپ, اياق استىنان سەنى نە جىن قاقتى ما دەگەندەي وسقىرىندى.
ازدان سوڭ اعام ساباسىنا ءتۇسىپ, الاقانىنا جۇققان شاڭدى قاققىشتاپ تۇرىپ:
– ءبىر-ەكى جىل بولدى, كەۋرەك – ناعىز ءدارى ءشوپ ەكەن, بالەنباي دەگەن شەتەلدىك فيرما, تامىرىن قازىپ اپارىپ وتكىزگەن كىسىلەرگە تۇگەنباي تەڭگە تولەپ, قولما-قول ساتىپ الادى ەكەن دەگەندى ەستىپ, وسى اۋىلدىڭ كۇرەك ۇستاۋعا جارايتىن ادامدارىنىڭ بارلىعى ادىرعا شىقتى. ءسويتىپ مىنە, اقىرى... وسىلاي بولدى.
مەنىڭ ويىما «جوعالعان پىشاقتىڭ سابى التىن» دەگەن ماقال ورالدى. اعامنىڭ ىشىندەگى قىجىل ەندى ماعان اۋىسا باستادى.
اپىر-اي, انشەيىندە ساسىق ءشوپ دەپ مۇرنىمىزدى ءشۇيىرىپ, الىستان وراعىتىپ وتەتىن كەۋرەك تە كىلتىن تاپقان كىسىگە ىشىندەگى بار اسىلىن اقتاراتىن قۇپيا قازىنا ەكەن-اۋ! سونى نەگە بىلمەگەنبىز؟..
– ە-ە, قاراعىم-اي, – دەيدى اعام, – بۇ تابيعاتتا جامان نارسە بولۋشى ما ەدى...
– سوندا كەۋرەكتىڭ ءدارى ءشوپ ەكەنىن بۇرىن دا ءبىلۋشى مە ەدىڭىزدەر؟
ول الىستا ۇمىت قالعان ءبىر نارسەنى ەسىنە تۇسىرگەندەي از-كەم ءۇنسىز تۇرىپ:
– بۇرىنعىنىڭ كىسىلەرى: «ىشىندە جەلى بار ادام كەۋرەكتى قايناتىپ, سۋىنا تۇسسە جازىلىپ كەتەدى» دەۋشى ەدى. ودان باسقاسىن بىلمەيمىن, – دەپ باسىن شايقادى. – شىندىعىندا وسى, بىلمەستىگىمىز عوي ءبىزدى قۇرتاتىن...
مەن ونىڭ كوڭىلىن كەۋرەكتىڭ دامىندەي اششى وكىنىش تىرناپ جاتقانىن سەزىپ, ءۇنسىز قالدىم.
