دەگەنمەن قوعامدا ءالدەبىر قولايسىزدىقتار ورىن الىپ تۇرعانىن كورىپ وتىرمىز. الماتى قالاسىندا ءبىرەر كۇن بۇرىن كوشەلەردە رۇقسات ەتىلمەگەن شەرۋ ءوتتى. ونداعى باستاماشىلاردىڭ ءبىرازى ءوزىمىزدىڭ اقىن ءىنى-باۋىرلارىمىز ەكەنىن كورىپ, ءتىپتى الاڭدادىق. رۇقسات ەتىلمەگەن شەرۋ بولعاندىقتان, ايتارلىقتاي باسبۇزارلىق ورىن الماسا دا, ونداي جەردە كوپشىلىكتىڭ تارتىپكە شاقىرىلۋى زاڭدى قۇبىلىس. وينايتىن شارۋا ەمەس سەكىلدى. الاڭعا مىڭداعان ادام جينالدى. ولاردى قورشاپ تۇرعان قارۋلى توپ ودان دا كوپ. ءبىز بايقاعانداي, جينالعانداردىڭ ءبارىنىڭ نيەتى تازا, تىلەگى ادال دەپ ايتۋ دا قيىن. ءبىرازى, بيلىككە دەگەن ناقتى ۇسىنىستارىن ايتا كەلسە, كەيبىرى قارا كوبەيتىپ جۇرگەندەي, نەگە كەلگەنىن بىلمەيتىندەردى دە, ءتىپتى ارانداتۋشىلاردى دا كوزىمىز شالدى...
وركەنيەتتى ەلدەردە حالىقتىڭ تىلەگىن جەتكىزۋدىڭ زاڭدى جولدارى بار. ءبىز تاۋەلسىز ەل بولدىق, وتىز جىلعا جاقىن ازات ويلى مەملەكەت قۇرعانىمىز بەلگىلى. بۇل سايلاۋدىڭ باستى قورىتىندىسى – حالىق ءوزىنىڭ ەركىن داۋىس بەرۋگە قۇقىلى ەكەنىن تانىتتى. بولاشاق وزگەرىستەردىڭ باسى, ءىرگەتاسى قالاندى دەۋگە بولادى. جوعارىداعى جينالعان ادامداردىڭ جامان ايتپاي جاقسى جوق, باسى جارىلىپ, كوزى شىقسا, سول جيىننىڭ كوزگە كورىنىپ تۇرعان ۇگىتتەۋشىسى جاۋاپتى بولىپ, جازاعا تارتىلادى. وسىنىڭ ءبىزگە ءدال قازىرگى ۋاقىتتا كەرەگى بار ما؟ ءبىر-ءبىرىمىزدى ارانداتىپ, شەرۋدىڭ ارتىن شاتاققا ۇلاستىرعاننان نە ناتيجە شىعادى؟
ءبىز ودان دا ەلىمىزدىڭ تاۋەلسىزدىگىن قۇرمەتتەپ, سونىڭ باياندى بولۋىنا كۇش سالعانىمىز دۇرىس. تاۋبە, ەلىمىزدىڭ ىرگەسى بەرىك, ءبۇگىندە بولاشاعىمىز ايقىن. قانشا قيىنشىلىق بولعانمەن, اقىرىنداپ ىلگەرى باسىپ كەلەمىز. سوعان ءسۇيىنىپ, سوعان ءبارىمىز باس-كوز بولىپ, قايتا قولدان كەلگەن كومەگىمىزدى جاساساق, جارقىن كۇندەرىمىز الدا ەمەس پە؟ مەن بۇل جەردە, بارشا باۋىرلارىمدى سابىر ساقتاۋعا شاقىرامىن. ارانداتۋعا ەرمەي, ءبىر-ءبىرىمىزدى جاۋ كورمەي, توننىڭ ىشكى باۋىنداي بىرگە بولايىق.
ءجۇرسىن ەرمان,
اقىن, قازاقستاننىڭ ەڭبەك سىڭىرگەن قايراتكەرى
