ازدان سوڭ انا-ا-اۋ جەردەگى ەكى اياقتى, جۇمىر باستى پەندەلەرگە قوسىلىپ, قولشاتىر كوتەرىپ, ۇيگە قاراي اسىعاتىنىمىزعا ءدال قازىر كوڭىلىمىز سەنگەنىمەن, كوزىمىز سەنە المايتىنداي...
ءيا, جەرگە تۇسكەندە بار عوي, قاراسۇر بۇلتتاردىڭ ار جاعىندا كۇن جارقىراپ, اسپان مولدىرەپ تۇرعانىن, جاڭا عانا ءوزىمىزدىڭ سول جاقتان, ءتۇ-ۋ سوناۋ بيىكتەن ۇشىپ كەلگەنىمىزدى ويلاپ, ەرىكسىز باسىمىزدى شايقاپ, تاڭعالاتىنىمىزدى دا اقىلمەن ەمەس, ىشكى ءبىر جۇمباق تۇيسىكپەن سەزەتىندەيمىز.
نەسىن ايتاسىز, كۇن كوزىن بۇركەگەن بۇلتتار كوڭىلگە كىربىڭ سالىپ-اق تۇر. ءيا, ايتپاقشى... كىربىڭ دەمەكشى, كەيدە ءبىزدىڭ جان دۇنيەمىزدىڭ اسپانىن دا مۇڭ تورلاپ, قايعى باساتىن كۇندەر بولادى ەمەس پە؟ سول كەزدە مىناۋ يلليۋميناتورعا تىرس-تىرس تامعان جاڭبىر تامشىلارى سەكىلدى ءموپ-ءمولدىر, تاپ-تازا كوز جاسىمىزدى توگىپ, شەر تارقاتىپ, جەڭىلدەپ العان سوڭ, كۇن جارقىراپ قايتا تۋعانداي بولماۋشى ما ەدى.
سوندا دەيمىن-اۋ, ءبىزدىڭ ىشكى الەمىمىزدەگى اسپاننىڭ دا سونشالىقتى بيىك ءارى تۇڭعيىق ەكەندىگىن سەزبەۋشى مە ەدىك؟!.
