30 جەلتوقسان, 2011

مەيىرىم

686 رەت
كورسەتىلدى
22 مين
وقۋ ءۇشىن
ەلىمىزدە قازىر جالعىزباستى انالاردىڭ سانى – 444 مىڭ 800 بولسا, نەكەسىز تۋىل­عان سابيلەردىڭ سانى دا 352 مىڭنان اسىپ جىعىلادى ەكەن. وتكەندە رەسەي تەلەار­نا­لارىنىڭ بىرىندە جاساندى تۇسىك تاستاۋ جايىندا وتىكىزىلگەن توك-شوۋ باعدارلا­ما­سىندا پراۆوسلاۆيەلىك ءبىر ءدىندار اكەي: «قوعامداعى وسى پروبلەمانى الدىمەن ەركەكتەردىڭ پروبلەماسى دەپ قاراعان ءجون. ەگەر ەرلەر وزدەرىنىڭ اكەلىك جاۋاپكەرشىلىگىن سەزىنگەندە بۇل اڭگىمە تۋماس ەدى», دەپ بىزدىڭشە دۇرىس ءبىر ويدىڭ ۇشىعىن شىعاردى. شىنىندا جەتىمدەر سانىنىڭ ارتۋىنا, تاستاندى بالالاردىڭ كوبەيۋىنە تەك ايەلدەر كىنالى مە؟! «مەيىرىمدىلىك – ماحاببات, قايىرىم­دىلىق, ادالدىق سەكىلدى اق جۇرەكتەن شى­عا­دى», دەيدى دانىشپان شاكارىم. وزگەنىڭ مۇڭىنا جان اۋىرىپ, قىسىلعاندا قول­ۇشىن بەرىپ, جان جىلىلىعىن سەبە ءبىلۋ ەكىنىڭ ءبىرىنىڭ ماڭدايىنا جازىلمايتىن قاسيەت پە دەپ قالامىن كەيدە. ويتكەنى, ءوزى ءۇشىن ەمەس, ءتىپتى وتباسىنا, تۋعان-تۋىس­تارىنا ەش قاتىسى جوق, ايتەۋىر قايمانا ءبىر قازاق بالاسى ءۇشىن تىنىم كورمەي, سول ءۇشىن كوشەدەگى ادامداردى توقتاتىپ, وكىمەتتىڭ, قوعامدىق ۇيىمداردىڭ ەسىگىن قاعىپ, كەڭسە جاعالاپ, زىر جۇگىرىپ ءجۇرۋدى ەكىنىڭ ءبىرى جاسامايتىنى انىق. ءبىر كۇنى اپكەم ەكەۋمىز بازارعا باردىق. بالالاردىڭ ويىنشىعى ساتىلىپ جاتقان تۇسقا ايالداپ ەدىك, ءبىر جىگىت اعاسى بولىپ قالعان ازامات سىپايى تۇردە: «كەشىرى­ڭىز­دەر, ماعان ءسال عانا, ءارى كەتسە بەس مينوتكە ۋاقىت­تارىڭىزدى قياسىزدار ما؟»–دەيدى قيىلىپ. مۇندايدا كوشەدە جۇرسەڭ ايا­عى­ڭا ورالىپ, جىپ-جىلى سويلەپ, قولىنداعى كىتابىن تىققىشتايتىن ميسسيونەرلەردىڭ ءبىرى مە دەپ تىكسىنىپ تە قالاسىڭ عوي. جوق, ونداي ەمەس, ءتۇر-باسىنا قاراساڭىز ءجون­دەم ادام ءتارىزدى. توقتادىق. «كەشىرى­ڭىز­دەر, بالالار­دىڭ ويىنشىقتارىن قاراپ جاتىرسىزدار عوي, سوندىقتان دا سىزدەرگە بوبەكتەر جا­يىن­دا بىرەر اۋىز ءسوز ايتسام دەپ ەدىم». ەسىمىن ءجۇزباي دەگەن ازامات ءجونىن ايتتى. وسى استاناداعى «ميراس ا» قايى­رىمدىلىق قورىنان ەكەن. «ءبىز قالالىق دەنساۋلىق ساقتاۋ دەپارتامەنتىمەن كەلىسىپ, وسىنداعى 3 پەرزەنتحانامەن جۇمىس ىستەيمىز. ونداعىمىز, پەرزەنتحانادا بالا­سىن تاستايمىن دەگەن قىزدارمەن سويلەسىپ, بالالارىن تاستاتقىزباي, باراتىن جەرلەرى جوق بولسا شىعارىپ الىپ, ارنايى ورتا­لىعىمىزعا اكەلەمىز, ولاردىڭ جىگىتتەرىن تاۋىپ الىپ سويلەسەمىز, اتا-انالارىمەن كەزدەستىرەمىز. ءتىپتى, ءبىزدىڭ ارالاسۋى­مىز­بەن بالالارىنىڭ اكەسىنە قوسىلىپ, كادىمگىدەي وتباسىن قۇرىپ جاتقاندار بار. بۇگىنگە دەيىن 37 قىزدى شىعارىپ الىپ, وتاندارىنا قوستىق. قازىرگى كۇنى ورتا­لى­عى­مىزدا 8 قىز بار», – دەدى ءبىزدى توقتاتقان ازامات. ەندى ساۋالدى ءبىز قويۋعا كوشتىك. «دۇ­رىس ەكەن, سوندا بىزدەن سىزگە قانداي كومەك قاجەت, ورتالىقتا قىزدار قانشا ۋاقىت تۇرادى, بارلىعى دا قازاقتىڭ قىزدارى ما؟» – دەگەن ءتارىزدى ساۋالداردىڭ استىنا الدىق. الگى ازامات ولاردىڭ بار­لىعىنا جاۋاپ بەرىپ جاتىر. مەن ءوزىمنىڭ جۋرناليست ەكەنىمدى, كەيىنىرەك كەلسەم, ورتا­لىق­تىڭ جۇمىسىمەن تانىسسام دەگەن ويىمدى ايتتىم. كەلىستىك. ۋادەلەسكەن كۇنى «ميراس» قايىرىمدىلىق قورى ورىن تەپكەن كەڭسەگە كەلدىم. – مۇنداي قور قۇرۋ يدەياسى قايدان شىقتى؟ جالپى, وزدەرىڭىزدىڭ جۇمىس­تارى­ڭىز جايىندا كەڭىرەك ايتىپ بەرسەڭىز, – دەدىم ونىڭ ديرەكتورى ءجۇزباي سەرىككە. – قور قۇرۋ يدەياسىنا كەلۋگە ليۋتەراندار اسەر ەتتى, – دەپ باستادى اڭگىمەسىن ول. – بىردە وسى باۋىرلارىمىز قالاي وزگە دىندەرگە ءوتىپ كەتەدى دەگەن ساۋالعا جاۋاپ ىزدەپ, سولاردىڭ جيىنىنا باردىم. بارسام, 115 ورىندىق تۇر, سونىڭ 115-ىندە دە اقساقالدارى, اق جاۋلىقتى انالارى بار, جاس-كارىسى ارالاس بىرىڭعاي قازاق وتىر. سويتسەك, ولاردا وزدەرىنىڭ قاتارىن كو­بەي­تۋ­دىڭ ءبىر جولى – وت باسىپ قالعان قىز­دار­عا كومەك قولىن سوزىپ, كومەكتەسىپ, ارتى­نان دىندەرىنە كىرگىزىپ الۋ ەكەن. كوڭىلىم كادىمگىدەي ورتايىپ, قۇلازىپ شىقتىم. سودان, قوي, حالقىمىز جەسىرىن جىلاتپاي, جەتىمىن جەبەگەن ەل ەدى عوي, باسقانى ايتپاعاندا, جۇرتىمىزدىڭ وسى ءبىر جاقسى قاسيەتىن نەگە تىرىلتپەسكە دەپ وسى جۇ­مىس­تى باستاۋعا نيەتتەندىم. قازىر يسلام دىنىندە دە ءتۇرلى اعىمدار پايدا بولىپ, جۇرتشىلىق قورقىپ قالعان ۋاقىت قوي, سودان رەسپۋبليكالىق مۇفتياتقا بارىپ: «ويىمىز سىزدەرگە كەدەرگى كەلتىرۋ ەمەس, تىزە قوسا قيمىلداۋ, ءوز قىزدارىمىزعا كومەك­تەسەيىك, سىزدەر دە بۇل ىستەن شەت قال­ماساڭىزدار ەكەن», – دەدىم. ولار بۇل ويدى كەرەمەت جاقسى قارسى الدى. سودان قور اشىلۋىنا استاناداعى مەشىتتەردىڭ يمام­دارىن شاقىردىق. وسىلايشا 2010 جىل­دىڭ 25 مامىرىندا اشىلدىق. ەندى قالا­داعى پەرزەنتحانالارمەن بايلانىس ورناتۋ ءۇشىن الدىمەن دەنساۋلىق ساقتاۋ دەپارتامەنتىنەن رۇقسات الۋ كەرەك بولدى. وندا­عى­لار: «ەگەر سىزدەر ءبىر ءسابيدى پەرزەنتحانادان اناسىمەن بىرگە الىپ شىقساڭىزدار, سونىڭ ءوزى ۇلكەن ءىس», دەدى. ءسويتىپ, دەپارتامەنت باسشىسى زاڭگەرلەرىن, مامان­دارىن شاقىرىپ الىپ, مەموراندۋمعا قول قويدىق. ءبىز ءۇشىن پەرزەنتحانالارعا بارۋعا جول اشىلدى. بىراق ءبىزدىڭ ۋاقىتىمىز تار, نەبارى 3 كۇننىڭ ىشىندە بالاسىن تاستاي­مىن دەگەن انامەن جولىعىپ, ونى رايىنان قايتارىپ, شىعارىپ الىپ كەتپەسەك, وندا بالا زاڭدى تۇردە «تاستاندى بالا» اتا­نادى دا بوبەكتەر ۇيىنە جونەلتىلەدى. الدىمەن بىزگە دارىگەرلەردەن حابار ءتۇ­سەدى, سودان پەرزەنتحاناعا بارىپ, جاس بو­سان­عان انامەن سويلەسەمىز. «قىزىم, نە ءۇشىن تاس­تاپ جاتىرسىڭ؟» دەگەن ساۋا­لى­مىزعا 3 ءتۇرلى ايتىلاتىن جاۋاپ بار. ءبىرىنشىسى – ال­دان­دىم, ۇيلەنەمىن دەگەن جىگىتىم قاشىپ كەت­تى, دەسە, ەكىنشىسى – اتا-اناما كۇيە جاق­تىم, ەل بەتىنە قاراعىسىز ەتتىم, ەندى ولار مەنى كەشىرمەيدى, دەيدى. ءۇشىنشىسى – بارار جەرىم جوق, تۇراتىن ورىن, تىرشىلىك ەتەر جاع­دايىم جوق, دەيدى. سودان اكە-شەشەنى ۋاقىت شەشەدى, باۋىر ەتى بالاسىنىڭ جازا باسقانىن كەشىرمەيتىن اتا-انا جوق, ەرتەڭ-اق جيەنىن باۋى­رى­نا باسادى, ال سەن قازىر تاستاساڭ, ەرتەڭ وپىق جەيسىڭ, ءومىر بويى وكىنىشىڭ وزەگىڭدى ورتەيتىن بولادى, اتا-اناڭمەن سويلەسەيىن, ءتىپتى, سەنى ورتالىققا الىپ كەتەيىن, اكە-شەشەڭدى بالاڭنىڭ قىر­قى­نان شىق­قانىن­دا شاقىرامىز, دەپ پەرزەنتحانادان كادىمگىدەي راسىمىمەن شىعارىپ الامىز. نەمەسە قاشىپ جۇرگەن جىگىت بولسا, ونى ادرەسىمەن ىزدەپ بارىپ سويلەسەمىز. العاشىندا قىزدىڭ اناسىمەن سويلەس­كەن­دە: «اتاما جۇزىقارانى, ول ءبىر شىرىگەن جۇمىرتقا», دەپ بەت قاراتپايدى. سودان كىشكەنتايدى قىرقىنان شىعاراردا ەڭ بولماسا العاشقى راسىمىنە قاتىسىڭىز, دەپ انا­سىن الدىرىپ, بالانى بەسىككە سالىپ, قىر­قىنان شىعا­رىپ, ازان شا­قى­رىپ ات قويىپ, ءوزىمىز جاساي­تىن كىشىگىرىم داستارقانعا كەلتىرەمىز. سوندا انا بايعۇس: «شىراعىم, راحمەت, ايدالا­داعى سەندەر وسىلاي جاساپ جات­قان­دا, ءىش­تەن شىققان ق ۇلىنىما ءبىز قات­تى­لىق جا­ساپ­پىز, بارىپ اكەسىنە ايتا­مىن», دەپ جى­لايدى. نە كەرەك, وسىدان كەيىن جيەندەرىن كوپ ۇزاتپاي ءبىزدىڭ ۇيدەن الىپ كەتەدى. جاس قىزدار بالانى جورگەككە قالاي وراۋدى دا بىلمەيدى, قور قىز­مەت­كەرلەرى­نىڭ كوشە جاعالاپ ءجۇرىپ ايتقان ءاڭ­گىمەسىنەن كەيىن ءوز ەرىكتەرىمەن كەلىپ, قۇرمان­كۇل, تورعاي, توتى سىن­دى ۆولونتەر اپايلار جاس انالارعا كو­مەكتەرىن كورسەتتى. جال­پى, ءبىز قان­داي كومەك بولسا دا قۋانا قارسى الامىز. داۋلەتتى ادامدار­دىڭ كيىمدەرى توز­باي­دى عوي, مودا­سى وتكەن كيىمدەرىن اكەلىپ بەرسە, ونى دا مۇقتاج ادام­دارعا ۇلەستى­رەمىز. ازىق-ت ۇلىك بولسا دا قۋا­نا الا­مىز. جاڭا جىل­دا اياز اتا ەمەس قىدىر اتا كەلدى, دەپ با­لا­لارعا قاجەتتى سىي­لىقتار جاسادىق. بۇل جۇمىسىمىزدى ەستىگەن جان­نىڭ بارلىعى بىردەي قولدايدى دەپ تە ايتا ال­مايمىن. زينادان تۋعان شاتاعا بولا سون­شاما الاوكپە بولىپ نە كورىندى, دەپ كۇس­تانالايتىندار دا تابىلادى. بىراق, جەتىمىن جىلاتپاعان ەلدىڭ, جەسىرىن جاتقا بەرمەگەن ەلدىڭ ۇرپاعى ەدىك قوي, ءبىز بالا­لارى­مىزدى جەتىمدەر ۇيىنە جىبەرىپ, ولار­دى شەت ەلدىكتەردىڭ اسىراپ, جات جەرگە اكەتۋلەرى جان اۋىرتار ءجايت ەمەس پە. پات­ريوتتىق سەزىم دەگەننىڭ ءوزى نە؟ قارىن­دا­سىڭ جىلاسا, ودان تۋعان شارانا تۋماي جاتىپ, قوعامنان قاعاجۋ كورسە, ەر­تەڭىمىز نە بولادى دەگەن وي مازا بەرمەدى. وسىنداي جاعدايلار قايتالانباسىن, جاستارعا وي سالسىن, ءارى قوعامنىڭ قار­جىلىق ەسەبىنە سەپتىگى بولسىن, دەپ اۋەس­قوي ارتىستەردەن تەاتر اشتىق. سونىمەن, سپەكتاكلدەر, كونتسەرتتەر قويامىز. ستسەناري قىزداردىڭ باسىنان وتكەن ناقتى وقيعالارعا قۇرىلعان. قازىر سونى مەكتەپتەر مەن جوو-لاردا ستۋدەنتتەر اراسىندا قويىپ ءجۇرمىز. سوسىن جاستاردىڭ سەكتا­لارعا ءوتىپ كەتۋلەرىنە قۇرىلعان «شەشىلمەگەن ءتۇيىن» دەگەن دە سپەكتاكلىمىز بار. كورەر­مەندەر وتە جاقسى قابىلدايدى. قا­زىرگى كۇنى ورتالىقتا 8 قىز بالالارىمەن تۇرىپ جاتىر, بارىپ سويلەسۋىڭىزگە دە بولادى. ديرەكتوردىڭ سوزىنەن كەيىن ورتالىق­تارى­نا سوقتىم. – مەنىڭ ءبىر جارىم جاسىمدا اكەم مەن انام اجىراسىپ كەتىپتى. انام بايعۇس ءالى قاناتتارى قاتايماعان ءۇش بالامەن جەسىر قالدى. ال ءۇش جاسقا تولعانىمدا انام ەكىنشى رەت تۇرمىس قۇردى. وگەي اكەنىڭ اتى وگەي ەمەس پە, بىزگە مۇلدەم دۇرىس قارا­مادى. ەڭ باستىسى, انامىزعا ءسوز كەلتىرمەيىك دەپ ۇندەمەي وگەي اكەمىزدىڭ ايتقانىن ىستەپ جۇرە بەردىك, تاياقتى دا جەيمىز, ۇزىن ءسوزدىڭ قىسقاسى, كورمەگەن قيىندىعىمىز جوق. وگەي اكەمنەن تۋعان ءبىر ۇل, ءبىر قىز بار, ولاردىڭ ءومىرى پاتشاداي. ءبىز سولاردان قالعان كيىمدى كيىپ, ارقاشان ەكىنشى ورىندا تۇراتىنبىز. انام وگەي اكەمە قارسى ەشتەڭە ايتا المايدى. ال ءوزىمنىڭ تۋعان اكەم بولسا, اناممەن اجىراسقاننان كەيىن بىزگە مۇلدەم كەلمەدى. سول كەتكەننەن مول كەتتى, ەكىنشى رەت ۇيلەندى دەپ ەستىدىك. بىزگە ءبىر رەت بولسا كەلىپ, بالا­لارىنىڭ حال-جاعدايىن بىلمەدى. مەن التىنشى سىنىپقا كەلگەندە ءوزىم­نەن ەكى جاس ۇلكەن جىگىتكە عاشىق بول­دىم. كەزدەسىپ جۇرگەنىمىزگە ءۇش جىل تولعاندا, ياعني مەن توعىزىنشى سىنىپتى بىتىرگەندە سول جىگىتىمنەن اياعىم اۋىرلاپ قالدى. بىراق جىگىت اۋقاتتى جەردەن بولعاندىقتان, ونىڭ اتا-اناسى مەنى الۋعا ءۇزىلدى-كەسىلدى قارسى بولدى. قىزىمدى تۋعاندا, اكەمدى ىزدەستىرىپ تاپتىم, بىراق ول مەنەن باس تارتتى. وسىدان ءبىر جىل بۇرىن قايتىس بولدى دەپ ەستىدىم. ومىرگە كەلمەي جاتىپ نەبىر قيىندىقتى ماڭدايىما ءۇيىپ-توگىپ بەرەتىندەي تاعدىرىما نە جازدىم دەپ ناليتىن ساتتەرىم دە بولادى. نە كەرەك, قىزىم توميريس دۇنيەگە كەلدى. قىزىم ءبىر جاسقا تولعان كۇننىڭ ەرتەڭىنە ءسابيىمدى اناما قالدىرىپ, استاناعا جۇمىس ىستەۋگە جولعا شىقتىم. سونىمەن, ەلورداداعى قىم-قۋىت ءومى­رىم باستالدى, مۇندا كەلگەندە ىستەمەگەن جۇمىسىم قالمادى. اسپازشى دا, ەدەن جۋ­شى دا, قۇرىلىسشى دا بولدىم. ار­نا­يى ماماندىعىم بولماعاننان كەيىن بار­لىق جۇمىستى ىستەپ شىقتىم. مۇندا ءاپ­كەم ەكەۋمىز بىرەۋدىڭ جەرتولەسىندە تۇ­رىپ جاتتىق, پاتەر جالداۋعا قاراجا­تىمىز بولمادى. كافەدە اسپازشى بولىپ ءجۇرىپ, ازامات ەسىمدى جىگىتپەن تانىستىم. جاع­دايىمدى سول تۇسىنەر دەپ ويلادىم, سەبەبى, ول دا مەن سياقتى جاستايىنان نەبىر قيىن­دىق كورگەن جەتىمدەر ءۇيىنىڭ ءتار­بيە­لەنۋ­شىسى ەدى. از ۋاقىتقا بولسا دا با­قىتتى ءومىر كەشىپ جاتتىم. ول باقىتتىڭ دا عۇمىرى ۇزاققا سو­­زىلمايتىنىن بىلسەمشى. ەكەۋمىز ءۇي­لەنىپ وتاۋ قۇرامىز دەگەن مەندە ءتاتتى ار­مان-قيال بولعان ەدى. ەكىن­شى بالاما ايا­عىم اۋىرلاعانىنا جەتى اي بولسا دا جۇمىس ىستەپ ءجۇردىم. ادەتتەگىدەي ءبىر كۇنى جۇ­مىستان كەلسەم, تە­رە­­زەنىڭ الدىندا ءبىر پاراق قاعاز تۇر. وندا بىلاي دەپ جازى­لىپتى: «كەشىر, جادىرا, مەن ساعان ۇيلەنە المايمىن. مەنىڭ ءالى ونداي جاۋاپكەرشىلىكتى موينىما الار مۇمكىندىگىم جوق. بالانى نە ىستەيسىڭ, ونى ءوزىڭ بىلەرسىڭ. ارينە, كەشىرە الساڭ كەشىرەرسىڭ. قوش بول, جادىرا». سونىمەن, قالىڭ تۇماننىڭ ىشىندە تاعى دا جالعىز ءوزىم قالدىم. ەكى كوزدىڭ جاسىنا ەرىك بەرىپ, جاستىعىمدى شىلق-شىلق سۋ ەتەمىن. ەلگە بارار بەت جوق, ءبىرىنشى قىزىمدى انام ءوسىرىپ جاتىر. ەندى مىنانداي بولىپ بارىپ تۇرسام, وگەي اكەم­نىڭ ولتىرەتىنى ايدان انىق, ونىمەن قوي­ماي ەل-جۇرتتىڭ بەتىنە قالاي قاراما­ق­پىن؟ ول ۋاقىتتا اپكەم تۇرمىسقا شىق­قان, سوعان باردىم. بار پانا ىزدەرىم سول ءاپ­كەم عانا, تۋعان اعام دا وسى قالادا تۇ­رادى, بىراق ودان پايدا جوق. ەكى اي ءاپ­كەمنىڭ قولىندا تۇردىم. گۇلنازىم قىستا تۋدى. قىستىڭ قاقاعان ايازىمەن بىرگە, ءسا­بيىمنىڭ شىرىلداعان داۋىسى ودان سايىن مەنىڭ مۇزداعان جۇرەگىمدى قاتايتا ءتۇستى. سانام سان ساققا جۇگىرۋدە, بالامنان باس تارتپاسام قالاي بولادى. بىراق قايدا بارامىن, قايتىپ كۇن كورەمىن, بالا تۇگىلى ءوزىمدى اسىراۋعا جاعدايىم جوق. اۋىلعا بارسام قالاي بولادى, ەل-جۇرتتىڭ بەتىنە قالاي قاراماقپىن, وگەي اكەم ۇيگە كىرگىزە مە, انامدى تىرىدەي جەرگە كومبەكپىن بە؟ دەگەن ساۋالدار ميىمدى اشىتتى. اقىرى, بالادان باس تارتۋعا شەشىم قا­بىلدادىم. ءسويتىپ, دارىگەرلەرگە بالامنان باس تارتاتىنىمدى ايتتىم. ارينە, ولار ءوز­دەرىنىڭ اقىلدارىن ايتىپ باقتى. بىراق ەش­قايسىسى مەنىڭ قاتىپ قالعان جۇرەگىمدى جىبىتە المادى. سول ساتتە ءدارى­گەرلەر «ميراس-ا» قايىرىمدىلىق قورى­نا حابارلاسقان ەكەن. قوردىڭ قىزمەت­كەر­لەرى كەلىپ, ماعان اقىل-كەڭەستەرىن ايتتى. سەن ونسىز دا ومىرگە نەكەسىز ءسابي اكەلىپ, كۇنا جاسادىڭ, ەندى سول جاساعان كۇناڭدى مويىنداۋدىڭ ورنىنا ەكىنشى كۇنانى ارقالاماقشىسىڭ. سونى ويلادىڭ با, نەگە تاۋبەڭە كەلمەيسىڭ, ەرتەڭ ارىڭنىڭ الدىن­دا قالاي اقتالماقسىڭ دەگەن سوزدەر ون­سىز دا اشىپ تۇرعان جاراما تۇز سەپكەندەي بولدى. قازىر «ميراس-ا» قايى­رىم­دىلىق قورى اشقان بەيىمدەۋ ورتا­لى­عىندا ءسابيىم­مەن بىرگە تۇرىپ جاتىرمىن. اۋرۋحانادا جاتقاندا قالتامدا كوك تيىن اقشام جوق ەدى. قوردىڭ قىزمەتكەرلەرى كەلىپ, ەمحانادان شىعارىپ, قازاقتىڭ سالت-ءداستۇرى بويىنشا بالاما ازان شاقىرىپ ات قويىپ, بەسىككە سالدى, – دەيدى جادىرا ەسىمدى مۇڭلىق. ايگۇل ايتادى: العاشىندا مەن وسىن­داي زاماندا ەشقانداي اقىسىز-پۇلسىز كومەك كورسەتەتىن ورىن بار دەگەنگە ءتىپتى يلانعان جوقپىن. بۇلار بالام مەن مەنى شىعارىپ الىپ, بالادان ءبولىپ تاستاپ, ءوزىمدى جۇمىسقا سالىپ قويا ما دەگەن دە ارام وي كەلدى. پەرزەنتحانادا بالاسىن تاس­تايمىن دەگەن ادامعا جۇرتتىڭ كوز­قارا­سى جامان بولاتىنى تۇسىنىكتى عوي. ال بىراق باراتىن جەرىم جوق. الدىمەن ماعان بەردىبەك اعا مەن نىعمەت اتا كەلىپ سويلەستى. مەن سىزدەرمەن بارامىن دەپ كەلىسكەن سوڭ شىعارىپ الدى. قازىر سوعان كەرەمەت قۋا­نا­مىن. ايتپەسە قىزىم قاي جەردە ەكەن, بىرەۋ اسىراپ الدى ما دەپ, كوشەدەگى قىزىممەن قۇرالپى ءار بالاعا كوزىمدى ءسۇزىپ جۇرەر مە ەدىم. اكەسى قىزىنىڭ تۋعانىن دوسى ارقى­لى ەستىپ, الىپ كەتەمىن دەپ ايتىپتى. بىراق, قۇر ءسوز, ايتپەسە كەلەر ەدى عوي. – ال مەن كوپ بالالى وتباسىنان شىق­تىم. اكە-شەشەم الىستاعى اۋىلدا تۇرا­دى. وسىندا قونىستانعان اعالارىم بار, بىراق ولار بالانى تاستا دەدى. بارلىعى رەنجىپ, سەن ءبىزدىڭ بەتىمىزگە سالىق بولا­تىن بولدىڭ, ەلگە نە ايتامىز, دەپ ۇرىس­تى. قينالدىم, بىراق بالانى تاستاماي, وسى ورتالىققا كەلدىم. تۋعاندارىم بولا تۇرىپ جالعىزدىعىما نالىدىم. قاتتى دەپرەسسيادان جۇيكە اۋرۋىنا شال­دىق­قانداردىڭ اۋرۋحاناسىنا دا ءتۇستىم, قازىر اعالارىم اكە-شەشەمە ايتا الماي وتىر, كىشكەنە شىدا, وسىندا بولا تۇر, سوسىن الامىز, بالاڭدى جەتكىزۋگە دە كومەك­تە­سەمىز دەدى, – دەپ ۋىلدەگەن كىشكەنتايىن الدىنا الىپ وتىرعان تاعى ءبىر انا اڭگى­مەگە قوسىلعان. – دەپرەسسيا دەگەن ءبىزدىڭ بارىمىزگە ورتاق, ۋايىمنان, جىلاۋدان بىزدەن ءسۇت تە شىقپايدى. بالالاردىڭ ءبىرازى جاساندى سۇتپەن ءوسىپ جاتىر. ال جازيرا اۋرۋحاناعا تۇسكەندە ءبىز كىشكەنتايدى ءوزىمىز باقتىق. ەگەر اناسى جوق بولسا, وندا ونى بوبەكتەر ۇيىنە تاپسىرامىز دەگەنگە جانۇشىرىپ دارىگەرلەردى كوندىردىك. تاتە, وسىنداعى قىزداردىڭ بارلىعى قالا­عا وقۋ ىزدەپ كەلىپ, ودان جۇمىسقا تۇر­عاندار. ارنايى ماماندىقتارىمىز جوق بول­عان­­دىق­تان, بىزدەر جەكە كا­سىپ­كەر­لەر­دە ءتۇرلى جۇمىستار ىستەدىك. ولاردا, ءوزىڭىز بىلەسىز, ەڭ­بەك شارتى, نەمەسە دەكرەتتىك دەما­لىس­قا جىبەرۋ دەگەن جوق. اياعىڭ اۋىرلا­عان­دا ءتورت قۇبى­لاعا قا­را­تىپ, بار ەندى, دەپ ءجونى­ڭە قويا بەرەدى. قا­زىر دە ءبىز تەك قور­عا قاراپ اۋ­زى­مىزدى اشىپ وتىر­ماي, جۇ­مىس­­قا شىققى­مىز كەلەدى. ءبىز سياق­تىلار ءۇشىن ۇكىمەت بالالار باق­شا­سىن اشسا عوي, ءتىپتى سو­نىڭ اۋىر جۇ­مىس­­تارىن ءوزى­مىز-اق اتقا­رار ەدىك. ەڭبەك­اقى تولە­سە, ءارى ءبىر جاعى­نان قينالىپ جۇرگەن جال­عىز­باس­تى انالارعا كومەك بولار ەدى. – مەن – وسىنداعى ەڭ ءبىر ۇزاق تۇرىپ جاتقاننىڭ ءبىرىمىن. كوبىنە قىزداردى 6 ايعا جەتكىزبەي الىپ كەتەدى. قىزدار بالالارىنىڭ اكەسى­نە قوسىلىپ, نەمەسە اتا-انالارى كەلىپ اكەتىپ جاتادى. باسىندا قور جۇمىسىن باستا­عان­­دا دەمەۋشىلەر جوق ەدى. قازىر قالالىق كوممۋنالدىق شارۋا­شى­لىق مەكەمەسى ءار ايدىڭ 15-ىندە قاجەت زاتتارى­مىزدىڭ ءتىزىمىن الىپ, سونى اكەلىپ بەرەدى, – دەدى كەلەسى ءبىر انا. – ءبىزدىڭ وتباسىندا ۇل جوق, 6 قىزبىز, ال اكە-شەشەمە بەرمەگەن ۇلدى اللا ماعان بەردى. جانە مەن اكەمنىڭ ەڭ سۇيىكتى قىزى ەدىم. ول كىسى قىزدارىنان جاماندىق كور­گەن جوق. مەنەن ۇلكەندەرى تۇرمىسقا شىق­قان, ءۇيلى-باراندى. ەندى وسى جاعدايدى ەستىسە نە بو­لا­دى. ءارى اكەم قازىر اۋىرادى, كىشكەنە جا­زىلسىن, سوسىن بارىپ ايتىپ, وزىمىزگە جاز­دى­رىپ الامىز, – دەگەن جانارعا مۇمكىن اللا تاعالانىڭ سەنىڭ پاپاڭا تارتقان سىيى شىعار, مۇڭايما دەگەنىمدە, جانارى جارق ەتە قالعان ول: «راس شىعار, اپكەلەرىمنىڭ ۇل­دارى بولعانىمەن, جەزدەلەرىم ولاردى پا­پام­نىڭ اتىنا جاز­دىرۋعا بەرمەيدى, ال مە­نىڭ ۇلىم اكەم­نىڭ اتىن الاتىن بولادى», – دەدى. قىزدارمەن اڭگىمەلەسىپ وتىرعانى­مىز­دا قاراعاندىدان گاسترولدەن قايتقان ءار­تىستەر دە كەلىپ قالدى. ارالارىندا جاسى 70-تەن اسقان نىعمەت ەرحان ۇلى بار ەكەن. – ءوزىم دە جەتىمدىكتىڭ تاقسىرەتىن تارت­قان جان ەدىم. تۋا سالا اكەم «حالىق جاۋى» اتانىپ, سول كەتكەننەن مول كەتتى. مەن بولسام, شەشەم تۇرمىسقا شىعىپ كەتكەن سوڭ, اتا-اجەنىڭ باۋىرىندا قالىپ­پىن. ال قوردىڭ اتقارىپ جۇرگەن جاقسى جۇمىسىن ەستىگەن سوڭ, قولىمنان كەلگەنشە كومەكتەسەيىن دەدىم. جاياۋلاپ-جالپى­لاپ, قىستى كۇندەردە قول كوتەرىپ, وتكەن كولىكتەرگە جابىسىپ, ءارتىس بالالار بارا­تىن جەرلەردى دايىندايمىن. كەلىسىمگە كەلگەننەن كەيىن جاستاردى باستاپ الىپ بارامىن, – دەيدى اقساقال. ءبىر ءسات جولدان جاڭا كەلگەن ارتىستەردى دە سوزگە تارتتىم. – ءبىزدىڭ قويىلىمدار شىنايى وقيعا­لار­عا قۇرىلعاندىقتان بولار, كورەرمەن­دەر­گە قاتتى اسەر ەتەدى. قىزداردىڭ ايا­نىش­تى ءحالىن كورگەندە ءارتىس تە, كورەرمەن دە بۇلاۋداي بولىپ جىلاپ وتىرادى. شىق­قاننان كەيىن جاستار كەلىپ, العىستارىن ايتىپ, وزدەرىنە كەرەمەت اسەر ەتكەنىمەن ءبولىسىپ جاتادى. ءار قويىلىمنان كەيىن جۇمىسىمىزدىڭ جۇرتقا قاجەتتىگىن ۇعى­نىپ, قاناتتانىپ قايتامىز, – دەگەن ولار. ۋىلدەگەن كىشكەنتاي سابيلەرىن ال­دارى­نا الىپ, باستارىنداعى مۇڭدارىن ايت­قان­دا جانارلارى كىرەۋكەلەنىپ, تورىعا كۇر­سىنگەن جاندار, بالدىرعاندارى تالپىنىپ نەمەسە كىشكەنتاي قولدارىن قىبىرلاتىپ, انالارى­نىڭ بەتىنە, اۋىزىنا تيگىزگەندە, لەزدە جا­ڭا­عى قالىپتارى باقىتتى ءبىر شۋاققا بولەنىپ, بوپەلەرىنە مەيىرلەنە قاراعان سىڭلىلەرىم­مەن قوشتاسىپ, اقىرىن ۇيگە اياڭدادىم. ءتۇر­لى وي سانامدى شار­پىپ, وي جۇگى ادى­مىم­دى قىسقارتىپ, بار بولمىسىممەن ءبو­بەك­تەرىن باۋىر­لارىنا باسقان, سۋىققا توڭ­عان تورعايداي شاراسىز انالاردىڭ, بەي­كۇنا سابيلەردىڭ شىن باقىتتى بولۋىن تىلەدىم.

انار تولەۋحانقىزى.

سوڭعى جاڭالىقتار