وكىنىشكە قاراي مۇنداي قىمبات زاتتارمەن اۋەستەنگەن ەمەسپىن. بار بىلەرىم, التىن-كۇمىس, مەرۋەرت-مارجان, اقىق-گاۋھار – ءبارى اسىل تاس. قاي ۋاقىتتا دا قۇنىن جوعالتپايدى. ايتسە دە وسى سوڭعى قاسيەتىنە كەلگەندە ەپتەپ كوڭىلىمە كۇمان ۇيىرىلەتىنى راس. سەبەبى قيلى زامان, قيىن كەزەڭدى ايتپاي-اق قويالىق, ەگەر مىنا مەن سياقتى اسىل تاستىڭ قۇنىن بىلمەيتىن جانعا تاپ بولسا شە؟..
بالكىم, سودان با ەكەن, ءوزىم بىلەتىن دۇنيەنىڭ قادىرىنە جەتىپ السام دا جارار دەگەن ويمەن قولىمداعى كىتاپقا قايتا ءۇڭىلدىم.
ال اپاي بولسا, ساۋساعىن بۇگىپ-جازىپ, بۇگىپ-جازىپ, مۇنشاما قىمبات دۇنيەگە كوز قيىعىڭدى دا سالمايتىن سەن كىم ەدىڭ دەگەندەي باسىن شالقايتىپ, كوزىن جۇمىپ وتىرىپ, ءبىر كەزدە قالعىپ كەتتى.
«ۋھ!» دەدىم ىشتەي. سودان سوڭ «وسى اپاي دا مىناۋ قىزىق نوۆەللانى وقىسا, ەكەۋمىز ءبىر-بىرىمىزگە پىكىرىمىزدى ايتىپ, اڭگىمەلەسەر ەدىك-اۋ», دەگەن ءبىر قىزىق قيالعا بەرىلدىم.
نۇرعالي وراز,
«ەگەمەن قازاقستان»
