ادەبيەت • 10 مامىر, 2017

ابايدىڭ ساندىعى

350 رەت
كورسەتىلدى
11 مين
وقۋ ءۇشىن

ءبىر كەزدەرى ومبىعا جونەلتىلگەن ۇلى اقىننىڭ قولجازبالارى قايدا؟ ابايدىڭ قولجازبالارى ساقتالماعانى, ۇلى اقىننىڭ قولتاڭباسىن «ءبىراز ءسوز قازاقتىڭ قايدان شىققاندىعى تۋراسىنان» دەگەن جازباسىنىڭ ءبىر عانا پاراعىمەن تانىپ جۇرگەنىمىز بارشاعا ءمالىم. سونداي-اق, ابايدىڭ قولىمەن جازىلعان «ۆاديم» اۋدارماسىنىڭ جارتى پاراعى قالعان. وسى ورايدا «ابايدىڭ قولجازبالارى تۇگەلدەي جوعالىپ كەتۋىنىڭ سىرى نەدە؟» دەگەن سۇراق كوكەيدەن كەتپەيدى.

ابايدىڭ ساندىعى

حح عاسىردىڭ باسىندا رەسەيدىڭ وتارشىلىق قىسىمى كۇشەيىپ, قازاقتاردى دىنىنەن بەزدىرىپ, شوقىندىرۋعا بەت العانى ونىڭ اكىمشىلىك بيلىگىنىڭ ءار تۇسىنان اتويلاپ كورىنە بەردى. تيىسىنشە, حالىق اراسىنان نارازىلىق تا كۇشەيدى, ءتىپتى ساياسي سيپات الىپ, قوعامدىق قوزعالىسقا دا اينالدى. مۇحتار اۋەزوۆتىڭ «اباي جولى» رومانىندا بۇل جاعداي انىق كورىنىس تاپتى.

1903 جىلدىڭ قىسىندا شايمەر­دەن قوسشىعۇل ۇلى بايان­اۋلاداعى سادۋاقاس مۇسا­ ۇلى شور­مانوۆقا, سەمەي­دەگى ابايعا جانە باسقا دا بە­دەلدى ەل اعالارىنا حات جازىپ, بۇكىلقازاقتىق مۇسىلمان سە­زىن وتكىزۋ تۋرالى اقىلداسقان. سەزگە دايىندىق رەتىندە قاراجات جينالىپ جاتقانىن حابارلاعان. ساقتالعان ارحيۆ قۇجاتتارىنا قاراعاندا, شايمەردەننىڭ العاشقى حاتىنا اباي جاۋاپ بەرمەگەن. «يبراھيم قۇنانباي ۇلىنىڭ اتىنا كوكشەتاۋ جاقتان تاعى ءبىر حاتتىڭ كەتكەنىن تىڭشىلار ارقىلى ءبىلىپ وتىرعان پاتشا جاندارمدارى جەدەل قيمىلداپ, اڭديدى. ەرتىس بۇزىلىپ, جول اشىلعانىن كۇتەدى. اقىرى حاتتىڭ ارقات پوشتاسىنا كەلگەنىن انىقتايدى. پوشتا باستىعىنان حاتتى بەرۋدى تالاپ ەتەدى, ءتىپتى اسكەري گۋبەرناتوردىڭ بۇي­رىعىن كولدەنەڭ تارتادى. بىراق, پوشتا قىزمەتى ءوز زاڭىنا باعى­نىپ, حاتتى تەك ادرەساتقا عانا قول قويدىرىپ بەرەتىنىن ايتادى. دەمەك, ۋەزد باستىعى ناۆروتسكي 1903 جىلعى ءساۋىر ايىندا يبراھيم قۇنانباي ۇلىنىڭ ءوزىن ارقات پوش­تاسىنا جەتەكتەپ الىپ بارۋعا ءماجبۇر بولادى. پوشتاعا بىرگە كىرىپ, حاتتى العانى جونىندە قول قوي­دىرىپ, راسىمدەپ, ابايدىڭ قولى­نان تارتىپ الادى. ياعني, يبراھيم قۇنانباي ۇلى بۇل حاتتا نە جازىلعانىن بىلمەيدى». ارحيۆ وسىلاي دەيدى.

مىنە, ۇلى اقىننىڭ باسىنان وسىنداي دا جايسىز وقيعا وتكەن. كوكشەتاۋ مەشىتى جانىنداعى مەكتەپتىڭ مۇعالىمى شايمەردەن قوسشىعۇلوۆتىڭ اتىنان ابايعا جولدانعان بۇل حاتتىڭ ورىسشا اۋدارماسى الماتىداعى ورتا­لىق ارحيۆتە ساقتاۋلى. سول ارقى­لى حاتتىڭ مازمۇنى ماعان بەل­گىلى, قازاق تاريح­شىلارىنا, ادەبيەتشىلەرىنە دە ءمالىم. ارحيۆ­تەگى دەرەكتەر ودان ءارى نە دەيدى؟

ۋەزد باستىعى ناۆروتسكيدىڭ شايمەردەن قوسشىعۇلوۆتان كەلگەن العاشقى حات تۋرالى سۇراعىنا اباي: «مەن جوندەپ وقىعان دا جوقپىن, نە دەپ جازىلعانى ەسىمدە جوق», دەپ جاۋاپ بەرگەن. «ال, حاتتىڭ ءوزى قايدا؟» دەگەن سۇراققا, «بىلمەيمىن, ىزعۇتتى شىلىم وراۋعا الدى-اۋ, دەيمىن» دەپ سۇيرەتە جاۋاپ بەرگەن.

ارحيۆتە ساقتالعان قۇجاتتا 1903 جىلعى 25 ساۋىردە ابايدىڭ ءۇيىن, قورا-قوپسىسىن تىنتكەن سە­مەي ۋەزىنىڭ باستىعى ناۆروتسكي ۇلكەن تەرگەۋ باستاپ, كۇزگە سالىم ابايدىڭ قولجازبالارى, وقى­عان كىتاپتارى مەن جۋرنالدارى ساقتالعان ساندىقتى قاتتاپ, سە­مەيگە الىپ كەتكەن. ءارى قاراي وم­بىعا جونەلتكەن.

دالا گۋبەرناتورىنىڭ اكىمشى­لىگى تاراپىنان بۇل قاعازدار مۇقيات زەرتتەلەدى, اقىرى «اراب ارپىمەن جازىلعان قولجازبالاردا ۇكىمەتكە قارسى باعىتتالعان ەشتەڭە تابىل­ماعانى» تۋرالى قورىتىندى جا­سالادى. سوندىقتان, ومبى شەنەۋ­نىكتەرى ابايدىڭ ساندىعىن قايتارۋ تۋرالى شەشىم العان. ءىس قاعازىندا وسىلاي جازىلعان.

بۇل – 1903 جىلعى قاراشا ايىنداعى اڭگىمە. ءتيىستى ارحيۆ قۇ­جات­تارى وسىلاي سويلەيدى. بىراق, سان­دىقتىڭ قالاي, قاشان يەسىنە جونەلتىلۋى كەرەك ەكەندىگىن كور­سەتەتىن قۇجاتتى تابا المادىم. سون­­داي-اق, ساندىقتىڭ باعالى زات رە­تىندە پوشتا مەكەمەسىنە تاپ­سىرىلعان-تاپسىرىلماعانى تۋ­­رالى دا دەرەك قولعا تۇسكەن جوق.

ودان كەيىن قىس ءتۇسىپ كەتەدى, قايداعى ءبىر «كيرگيزدىڭ» سان­دىعىن قىس ىشىندە شانامەن ومبىدان شىڭعىستاۋعا جەتكىزىپ بەرۋى مۇمكىن, دەسەك, قيسىنى كەلە قويا ما؟ كوكتەمدە, ءساۋىردىڭ 20-25-نە دەيىن ەرتىستەن وتكەل اشىلمايتىنى تاعى بار. سول جازدا ساندىقتىڭ يەسى – ابايدىڭ ءوزى دە قايتىس بولدى. ول جونىندە ۋەزد باستىعى, ارينە, ءبىلدى, ءتيىستى جەرىنە حابارلادى. ناۆروتسكي مىرزا ءوز قولىمەن جونەلتكەن ابايدىڭ ساندىعى ومبىدان قايتپاعانىن دا ءبىلدى... ءارى قاراي جورامال جاساپ, بەرەكە تاپپاسپىن...

سونىمەن, ابايدىڭ قاعازدارى سالىنعان ساندىق ومبىدان قايتپاي قالعان بولۋعا ءتيىس. دالەل بار ما؟ بار. بۇعان دالەل رەتىندە, الاش كوسەمدەرىنىڭ ءبىرى, بىلىكتى زاڭگەر جا­قىپ اقباەۆتىڭ جازعانىن ۇسى­نۋعا بولادى. ول 1905 جىلى 26 ماۋ­سىمدا رەسەي ۇكىمەتىنە قازاقتار اتىنان جازعان ارىزىندا (اتاقتى «قارقارالى پەتيتسيالارى». – ز.ت.) بىلاي دەپ كورسەتەدى: «...1903 جى­لى پەتروپاۆل, پاۆ­لو­دار جانە سە­مەي ۋەزدەرىندە بەل­گىلى-بەلگىلى قازاقتاردىڭ ۇيىنە ءتىنتۋ جۇرگىزىلدى. سول ءتىنتۋ بارىسىندا ولاردان تارتىپ الىنعان كىتاپحانالار ءالى كۇن­گە يەلەرىنە قايتارىلماي وتىر...»

بۇل سوزدەردىڭ اباي ۇيىنەن تار­كىلەنگەن ساندىققا تىكەلەي قا­تىسى بار ەكەنى كۇمان تۋعىزباۋعا ءتيىس. سەبەبى, جاقىپ ءوزى سول سە­مەي قالاسىنا كەلەسى جىلى كەلىپ, قىزمەت ەتكەن, قازاقتىڭ دا, ورىس­تىڭ دا زيالى قاۋىم وكىلدەرىن بىلەدى. جوعارى ءبىلىمدى, كەمەل جاس­تاعى قارقارالىنىڭ جىگىتى قۇنان­باي ەسىمىنە, ابايدىڭ اتىنا, اتاق-داڭقىنا جاقسى قانىق, ءتىپتى ءدىلدا دەگەن اپامىزدى العان جەزدە ەكەنىن بىلەدى عوي.

سول كەزدە ساياسي كۇرەسكە بەلسەنە ارالاسقان زاڭ ماگيسترى جا­قىپ اقباەۆ «ساياسي سەنىمسىز» دەپ ابايعا جابىلعان جالانى, ونىڭ ءۇي-جايىنىڭ زاڭسىز تىنتىلگەنىن, ساندىقتىڭ تاركىلەنىپ, ومبىعا اكەتىلگەنىن جاقسى بىلگەن. جانە ول ساندىقتىڭ ىشىندە نە بار ەكەنىن جوبالايدى, اباي سياقتى ويشىل اقىن, زور بەدەلدى ءبيدىڭ, ء«ۇش رەت ساي­لانىپ, ءبىر رەت تاعايىنداۋمەن بولىس بولعان بۇ­رىنعى مەملەكەتتىك قىزمەتكەر يبراھيم قۇنانباەۆتىڭ» الدىرىپ وقيتىن گازەتتەرى مەن جۋرنالدا­رىن, كىتاپتارىن, قانداي قاعاز­دار ساقتايتىنىن, باسقا دا ادەبيەت­تەردىڭ تاريحي ماڭىزىن باعالاي بىلەدى. ايتپەسە, «سول تارتىپ الىن­عان كىتاپحانالار ءالى كۇنگە يەلەرىنە قايتارىلماي وتىر», دەگەن سوزدەردى ەرىككەننەن جاز­­بايدى عوي. كىتاپحانالاردىڭ ماڭىزىن, باعا جەتپەس قۇندىلىعىن بىلگەن­دىك­تەن جازادى.

مىنە, ابايدىڭ ساندىعىنىڭ قانداي جاعدايدا قولدى بولعانى تۋرالى اڭگىمەنىڭ ۇزىن-ىرعاسى وسىنداي. وسىلايشا, قازاقتىڭ دانالىق اقىل-وي قازىناسىنا, ونەرى مەن ادەبيەتىنە ورنى تولماس وراسان نۇقسان كەلدى.

البەتتە, جازىقسىز جاندى بۇلايشا قۋدالاۋ, ارقات پوشتا­سىنا جەتەكتەپ اپارۋ, ءۇيىن, قو­را-قوپسىسىن, بالالارىنىڭ قويىن-قونىشىن زاڭسىز ءتىنتۋ – اباي­عا مورالدىق جاعىنان ۇل­كەن سوق­قى بولعانىن ءتۇسىنۋىمىز كەرەك. كەيىن, تەرگەۋ جۇمىستارى اياق­تالىپ, ابايدىڭ ورىس وكىمەتىنە قار­سى پيعىل-ارەكەتتەرى تۋرالى كۇدىك سەيىلگەننەن كەيىن دە, ۇلى اقىننىڭ جۇرەگىنە تۇسكەن جان-جاراسى وڭايلىقپەن جازىلار ما؟ مۇنداي جاعدايدا, وكىمەتكە, ونىڭ ءادىل بيلىگىنە دەگەن سەنىمى جوعالىپ, ومىردەن تۇڭىلگەن جاننىڭ سان­دىقتى ىزدەۋگە ىقىلاسى بولار ما؟

1909-1911 جىلدارى بيلىككە جاق­پايتىن ساياسي كوزقاراسى ءۇشىن قازاق وقىعاندارى تاعى دا قۋعىن-سۇرگىنگە ۇشىرادى. بۇدان كەيىن 1916-1917 جىلداردىڭ وقيعالارى كەلدى. تاعى دا قىرىپ-جويۋ, تۇرمەگە جابۋ, جەر اۋدارۋ ناۋقانى باستالدى. 1921-1922 جىلدارى جاڭا عانا ەس جيىپ, ەڭسە كوتەرە باستاعان حات تانيتىن قا­زاق كوسەمدەرى «ۇلتشىل-ب ۇلىكشى» اتانىپ, تاعى جازىقسىز جازاعا ۇشىرادى.

1929-1930 جىلدارى الاش قايرات­­كەرلەرىن جاپپاي تۇتقىنداۋ باستالدى. 1932 جىلعى اشتىق, 1937 جىلعى «قىزىل قىرعىن», ودان كەيىنگى ەكىنشى دۇنيەجۇزىلىك سو­عىس, 1950-1951 جىلدارداعى ۇلت­شىل­­دىق, «كوسموپوليت» دەگەن جاپ­­پاي قارالاۋ ناۋقانى... بۇل قازاق­­تىڭ ەسىن جيعىزدى ما؟

مىنە, وسىلايشا, ابايدىڭ قولجازبالارىن ىزدەۋ تۇگىلى, ەسى ءبۇ­تىن ازاماتتار قارا باسىنىڭ قا­مى­مەن الەك بولدى, دەپ ولاردى اقتاپ العىمىز دا كەلەدى.

ەندى قازىر, تاۋەلسىزبىز, ءوز بي­لىگىمىز وزىمىزدە. جاعداي باسقا. وز­گە ەلدەر مىڭ جىل بۇرىنعى جا­دى­گەر­لەردى ىزدەپ تاۋىپ, قالپىنا كەل­تىرەمىز دەپ جاتقاندا, ءجۇز-اق جىل بۇرىن قولدى بولعان, ءىزى بار اباي ساندىعىن ىزدەستىرۋ كەرەك-اق. وسى جولداردىڭ اۆتورى اباي­دىڭ قولجازبالارىن ءوز الىنشە ىزدەپ جۇرگەنىنە جارتى عا­سىرداي بولدى. ومبى قالاسىنا جىل ارالاتىپ بارعاندا, ونداعى زيالى دەگەن كونەكوز قاريالاردى تاۋىپ, ولاردىڭ ۇرپاقتارىن ىزدەپ, تىل­دەستىم. كەيبىر قارت ۇستازداردان سۇ­راستىردىم. ۇيلەرىنە باردىم. جو­عارى وقۋ ورىندارىندا بۇرىن جۇ­مىس ىستەگەن قارت ۇستازداردى ىز­دەس­تىردىم. ولكەتانۋشىلار مەن بى­لە­دى-اۋ دەگەندەردىڭ ءبىرازىنا كەز­­­دەسىپ, پىكىر الىستىم. بىراق, ءۇمىت ۇش­قىنى ءازىر بەلگى بەرمەي تۇر.

ءتىپتى, سول كەزدەگى شىعىستانۋ­شىلاردىڭ بىرەۋىنىڭ قولىنا ءتۇ­سىپ, قىزىقتىرسا, اباي قول­جاز­بالارى ومبى شەگىنەن شىعىپ, ار جاعىنداعى توم مەن توبىلعا, قازانعا, رەسەيدىڭ ورتالىق قالا­لارىنا, عىلىمي ورتالىقتارعا, ودان اسىپ شەتەلگە كەتىپ قالۋى دا عا­جاپ ەمەس. ۇلى سۇرگىن, قاندى توڭ­كەرىس كەزىندە باس ساۋعالاپ, شەتەلگە اۋىپ كەتكەن ورىس زيالىلارىنىڭ بىرەۋىنىڭ قولىنا تۇسپەدى دەي الامىز با؟

وسىناۋ كوپ سۇراققا ءبىر عانا جاۋاپ بولۋى ءتيىس: قالاي بولعان كۇن­دە دە, ابايدىڭ ساندىعى, ونىڭ ىشىن­دەگى قاعازدار وتقا جا­عىل­عان جوق, الدەبىرەۋ كۇرەسىنگە لاقتىرعان جوق. ول قاعازداردىڭ قۇنىن حات تانيتىن اركىم بىلگەنىنە ءشۇبا كەل­تىرمەيمىن. ساندىقتىڭ ىشىندە اباي­دىڭ اراب الىبىمەن جازعان قول­جازبالارى عانا ەمەس, ءدىني كى­تاپتار, ورىس تىلىندەگى كىتاپ­تار, جۋر­­نالدار مەن گازەتتەر بولعان. اباي­­دىڭ اتىنا كەلگەن حاتتار بولعان.

پاتشا زامانىندا پوشتا-باي­لا­نىس قىزمەتى ىشكى ىستەر مينيس­ترلىگىنە قاراعان, ءىس-قاعازدارىنىڭ ءتارتىبى كۇشتى بولعان. مىسالى, سول ارقات پوشتاسىنىڭ باستىعى اباي­دىڭ اتىنا كەلگەن حاتتى اكىم­شىلىك ورىندارىنا بەرۋدەن باس تارتىپ, «رەسەيدىڭ پوشتا جارعىسىنا سايكەس, حاتتى ادرەس يەسى ءوزى قول قويىپ قانا الا الادى», دەگەن ۋاجبەن ءتىپتى, وبلىستىڭ اسكەري گۋبەر­ناتورىنىڭ جارلىعى بولا تۇرسا دا, ۋەزد باستىعىنا بەر­مەي قويعانى تۋرالى ارحيۆتە جا­زۋلى تۇر. سوندىقتان, ءبىر ءىز قالدى ما ەكەن دەپ, ومبىداعى دالا گۋبەرناتورلىعىنىڭ پوش­تا اكىم­شىلىگى ءارحيۆىن دە قاراپ شىق­تىم. بالكىم, وسى جولدى جالعاس­تى­رىپ ءالى دە مۇقيات كورۋ كەرەك تە شىعار.

بۇل ەڭ كەمى ءمينيستردىڭ دەڭ­گەيىندە – مەملەكەتتىك ماڭىزى بار ماسەلە رەتىندە قارجى جۇمساپ, كەشەندى جوسپار جاساپ, قولعا الاتىن شارۋا بولۋى قاجەت.

زارقىن تايشىباي,
قوزىباەۆ اتىنداعى سقمۋ پروفەسسورى, قازاقستاننىڭ ەڭبەك سىڭىرگەن قايراتكەرى

سوڭعى جاڭالىقتار