ارمان قالا

سارىارقانىڭ كەرىمسال دالاسىندا, ايگىلى قاراوتكەلدىڭ ساعاسىندا. ەرتەگىدەي ءبىر قالا بوي كوتەردى, ءموپ-ءمولدىر كوك ەسىلدىڭ جاعاسىندا,   نانبايسىڭ با, ءوزىڭ ءبىل, ناناسىڭ با, ون ءۇش جىل بوپتى قايتالاپ ساناساڭ دا. ءبىر كورۋگە تالايلار اسىعۋلى, كوركىنە كورگەن ساتتە قاناسىڭ دا.   «بايتەرەگىم» اسپانمەن تالاسادى, اي مەن كۇندەي كوركىنە جاراسادى. قۇرىش قولدى كىل قايسار ازاماتتار, استانانى تۇرعىزعان قاراشى, ءانى!   عارىشقا موينىن سوزعان – عيماراتتار. گۇلزارلار مەن فونتاندار, ساياباقتار, اينالاڭ ەرتەگى مە, اڭىز با الدە... كەرەمەتكە قارا دا, سىرىن ۇق, بار.   اق وردام تۇر كوكوراي بەلەس-بەلدە, «قازاعىم, العا ۇمتىل!», قۇلاش سەرمە, دەگەندەي, كەلبەتىنەن كۇش الامىن, «شابىتتانىپ, ەڭبەك ەت, بيىككە ورلە!».   «نۇر استانا» مەشىتى, كونگرەسس-حولل, «ترانسپورت-تاۋەر» بار – ساۋلەتى زور. «حان شاتىرى», «ابۋ-دابي...» - كەشەنى... ارۋ قالا مينۋت سايىن وسەدى.   ۇلى اباي, كەنەسارى مونۋمەنتى, جالىنداعان ءار جاستىڭ جۇرەك وتى. ايبارى نۇر ەلىمنىڭ تولەبيلەر, «وتكەنىڭدى ۇمىتپا, ويلار ءتۇي» دەر.   وسىلاي تەبىرەنىپ, تولعانامىن, تويىنا جىرىمدى ارناپ اقوردانىڭ. استانا – اپپاق شاھار, اياۋلى ارمان, سۇلۋلىق قۇدىرەتىڭمەن كوز اربادىڭ.   استانا – ۇلت تاريحى وشپەيتۇعىن, سەرپىن بەرگەن ەلباسى تاپپاي تىنىم. استانا – قازاقستان جاڭارۋى, جاسامپازدىق قۋاتى – ايبىن شىڭىم! گۇلنار ناۋىرشا. اقتاۋ.