جەر مەن كوكتىڭ اراسى

«...كۇنباتىستى شاڭ باسقان,

شاڭ ەمەس, قارا قان باسقان.

تارسىل-كۇرسىل, قاندى اتىس.

كوپ بىلەم دەپ بولۋگە,

كوپ كۇلەم دەپ ولۋگە

جاقىن قالدى كۇنباتىس...»

ماعجان جۇماباەۆ.

دۇنيە تۇر ءدۇبىلىپ, دەم الا الماي جەلىكتەن. قىرات-بەلدەر بۇگىلىپ, كۇرسىنەدى نەلىكتەن؟ تىڭدا وسى ءبىر «اۋەندى», و, ادامزات بالاسى. ساعان عانا تاۋەلدى, جەر مەن كوكتىڭ اراسى. اقيقاتقا جۇگىنىپ, اۋىر سىردى شەرتەمىن. قينالىپ تۇر بۇگىنىم, قالاي بولماق ەرتەڭىم؟ جۇمىسى جوق باسقادا, كەلىسپەدىڭ, كەلىستىڭ. قۇنىققاندار اقشاعا, قىرعىن قىلدى جەر ءۇستىن. كۇشتى بولساڭ تالان بار, السىزدەردىڭ – اتى كەم. ءولتىرىلدى ادامدار, بوستاندىقتىڭ اتىمەن. توپىرلايدى تورىندە, باسا-كوكتەپ باي ەلدەر. قۇلعا اينالدى ەرىڭ دە, كۇڭگە اينالدى ايەلدەر. ءتوندى جۇرتقا قايعى-مۇڭ, توزبەسەڭ دە توزگەنىڭ. باسىپ الدى بايلىعىن, كۇش كورسەتىپ وزگەنىڭ. قارۋى كوپ, ءبىر «ەركە», الپاۋىتتار باسىندى. تارتىپ جەيدى كۇنى ەرتەڭ, الدىڭداعى اسىڭدى. كەي جاعدايدى قيالاپ, كورگەننەن سوڭ ءسوز قىلدىق. بەلەڭ الىپ قيانات, ءورشىپ-اق تۇر وزبىرلىق. «بايتال تۇگىل باس قايعى», جاقسىن مەيلى, جاقپاسىن. اسىپ-اتىپ تاستايدى, بوتەن ەلدىڭ پاتشاسىن. وندايلارىن وزدەرى, ادىلدىك دەپ ءجۇر اتاپ. وت بوپ جانعان «كوزدەرى», كەلدى جەرگە ءبىر اپات. ارام پيعىل دەندەدى, و, سۇمدىق-اي, سۇمدىق-اي. ادامداردىڭ سەنگەنى, سيىنعانى ءبىر قۇداي. دۇنيە تۇر دۇرلىگىپ, دەم الا الماي جەلىكتەن. كوك اسپاندا كۇن ك ۇلىپ, وسپەيدى گۇل نەلىكتەن؟ ۇستاتاتىن ەمەستەي, زاماننىڭ بۇل تۇلكىسى. كەيدە ەستىلەر كومەسكى, سابيلەردىڭ كۇلكىسى. ساعات ءتىلى تىنبايدى, تۇرسا دا الەم كۇرسىنىپ. قاشانعى ادام تىڭدايدى زەڭبىرەكتىڭ ءدۇرسىلىن؟ ءوشىر زارلى «اۋەندى», و, ادامزات بالاسى. تەك وزىڭە تاۋەلدى, جەر مەن كوكتىڭ اراسى... سەيفوللا شايىنعازى.