ءومىر جانە ولەڭ
ارعىماق مىنگەن جاراتىپ,
اسىل دا تۋعان اعايىم.
الەمگە ساۋلە تاراتىپ,
اسپاندا جۇزگەن ارايىم.
تۋ ەتىپ رۋحىن جۇرتىمنىڭ,
كوكىرەگىنەن وجەت وت ورگەن, –
تۇتقاسى سەنسىڭ ۇلتىمنىڭ
عالامنىڭ جۇگىن كوتەرگەن.
ۇيقىعا كەتسەم جايلانىپ,
كورەمىن ىلعي تۇسىمدە.
جۇرەسىڭ نۇرعا اينالىپ,
كوگىلدىر الەم ىشىندە.
دالانىڭ جىيىپ قۋاتىن,
تاۋدا وسكەن شىنارسىڭ.
عاسىردا ءبىر-اق تۋاتىن,
عاسىردىڭ ۇلى شىعارسىڭ.
جەتكەندە بۇلا شاعىڭا,
تاعدىرىن ويلاپ جەرىمنىڭ, –
جايعاستىڭ التىن تاعىڭا,
ازاتتىعى بولىپ ەلىمنىڭ.
ۇستىڭە جۇگىن مول ارتقان,
سەن باردا ەلىڭ ەڭسەلى.
بولاشاققا كوشىڭ جول تارتقان,
سەنىمنىڭ سىنباي سەمسەرى.
كەۋدەسىنەن ءبىر جىر باستالىپ,
قۇرمەتتەيدى ءسىزدى ءبارى ەلدىڭ.
كەتەر ەڭ ەركىن باسقارىپ,
تىزگىنىن بەرسە الەمنىڭ.
رافاەل نيازبەك.
الماتى.