كۇي وركەسترى قىرىق ادامنان قۇرىلعان. تارتار كۇيدىڭ اتى – «جاسامپازدىق». ياعني كۇيىمىزدىڭ ءمان-ماعىناسىنا – ەلىمىزدىڭ ەرلەپ, وركەن جايۋى, قوعامىمىزدىڭ بىردەن-ءبىر داڭعىل جولعا ءتۇسىپ, ىلگەرى وزىپ, ەل-جۇرت «قوي ۇستىنە بوزتورعاي جۇمىرتقالاعان» زامانداعى كۇي كەشۋى ارقاۋ بولعان. ديريجەردىڭ دەمەۋىمەن كۇيىمىز باياۋ عانا كۇمبىرلەي كەتتى.
ال كۇيدى كۇمبىرلەتەر قىرىق پەندە بۇل كۇيدى ۇيقىدان شىرت وياتىپ قولىنا دومبىرا ۇستاتسا بولدى, كۇيدىڭ كەز كەلگەن شيرەگىنە ىلەسىپ شەرتە جونەلەدى. سوندىقتان مىناداي كوڭىل وياۋ, سەزىم سەرگەكتە قالىس قالامىن-اۋ, كۇيدە كىدىرىس بولادى-اۋ دەپ سەلت ەتپەيدى. قايتا «جاسامپازدىق» قىرىق قولدان شارىقتاپ جاتادى. ال ءدال سول مەزەتتە: «كوڭىل جۇيرىك پە, كوك دونەن جۇيرىك پە» دەمەكشى, ءار كاللادا ءبىر قيال, قىرىقتىڭ ارقايسىسى قيالعا بەرىلىپ قىرقا اسىپ وتىرادى.
ءبىرىنشى: «اتاڭانالەتتىكى-اي, شەتىنە وتىرىپ العانىمدى قاراشى, مىنا ءبىر تەلەوپەراتوردا ۇڭعىسىن ماعان قاداپ قىديا قالىپتى. وسىدان قۇتىلىپ, كەلەسىدە الماعان ءۇش ايدىڭ جالاقىسىنا ىشپەي-جەمەي كەتسەم دە ءبىر ءتاۋىر ءتۇپلي الىپ كيمەسەم. كونەتوز كويلەگىمنىڭ قىرقىلعان جاعاسىن ىشكە بۇكتەپ كيىپ-اق ەدىم, كورىنىپ قالماسا جارار ەدى...».
ەكىنشى: «قوناق كەلسە – قۇت, كوپ جاتسا – جۇت» دەۋشى ەدى. قايىنجۇرتتا قايتار ەمەس. قاۋساپ ءبىتتىم, ءبورى اشتىعىن بىلدىرمەس دەگەن. قىرقىنا شىدادىم, بىرىنە بىرنارسە ەتىپ شىدارمىن».
بەسىنشى: «بالام ون ءبىردى بىتىرەدى. بىتىرۋىنە باس-اياعى ءجۇز مىڭ قاجەت. قارىز باستان اسادى. تاۋىپ بەرمەسەڭ شات-شالەكەيدىڭ كوكەسى سوندا بولادى. قارىز بەرە قويار كىم قالدى-ەي مەن بەيباقتا».
توعىزىنشى: «ۇيىنەن بەزىنگەن مەندەي-اق بولسىن. قىزمەتى باردىڭ ءتۇرى مەنمىن. ايەلىم, كەلىن بالالاردى قوسقاندا, باقانداي التى-جەتەۋى جۇمىسسىز...».
ون ەكىنشى: ء«ولىم – باردىڭ مالىن شاشادى, جوقتىڭ ارتىن اشادى» دەگەن. انە-مىنە دەپ اكەم جاتىر. «اۋىلعا اپارىپ قويارسىڭ» دەگەنى اۋىرلاۋ ءتيدى-اۋ... قيانعا قيىلىپ كەتسەمدە جەتكىزەرمىن».
ون جەتىنشى: «قاتار وتىرعان قيلىبايدىڭ كۇيگە ەرىپ ەلپىلدەگەنى جىنىمدى كەلتىرىپ وتىرعانى. كەشە عانا ەمەس پە ەدى, ەكى ءجۇز گرامنان كەيىن مۇشكىل ءحالىن ايتىپ مۇلايىمسىگەنى».
ون سەگىزىنشى: «قاسىنداعى قارساققا تاڭى بار. «جاسامپازدىققا» جان دۇنيەسىمەن بەرىلىپ جەلدەي ەسىپ ەسەڭگىرەپ-اق قالىپتى. كەشە عانا ەمەس پە ەدى, قۇرىپ-بىتكەنىمىزدى, كەلەڭسىز-كەسەپاتتى ارقاۋ ەتىپ كوز-جاسىن توككەنى...».
جيىرما توعىزىنشى: «ويپىرىم-اي, وركەستردىڭ قىرىق ادامنان قۇرالعانى قانداي جاقسى. ايتپەسە, شاناعى كەرتىلگەن, ءتۇبى تەسىك دومبىرامەن وتىرعانىم بىلىنسە عوي...».
وتىز ءۇشىنشى: «وسىنداعى وڭدىسى مەن ەدىم. قالا بويىنشا كوشەدەگى قالت-قۇلت ەتكەن دۇڭگىرشەكتەردى جاۋىپ تىپ-تيپىل ەتپەكشى دەيدى. شاي-پ ۇلىمدى اجىراتىپ وتىرعان «اجارىمنان» ايرىلىپ ادىرەم قالماسام جارار ەدى».
قىرقىنشى: «مانا ساحناعا شىعار الدىندا ديريجەرىمىز اجەتحانادا اۋىنىڭ سىدىرماسىن ءۇزىپ الىپ ەدى... مۇندايدا ول كىسىنىڭ بىزدەرگە قاراپ-اق ەڭكەيىپ-شالقايعانى ءابۇيىر بولار ما... ويپىر-وي, كۇيدە ءبىتتى-اۋ... ماسساعان, ديريجەرىمىز كۇيمەن كۇيگەلەكتەپ ءارى قاراپ قول سوققان كوپشىلىككە ءيىلىپ-شالقايادى كەپ...».
كەلەسى ورىندالار كۇيدىڭ اتى – «جارقىن بولاشاق».
بەرىك سادىر