1989 جىلى بەلگىلى جازۋشى قوعاباي سارسەكەەۆ ەردىڭ جاسى – ەلۋىن تۋعان جەرىندە تويلادى. سول جولى قارىمدى قالامگەر كىندىك قانى تامعان ءبىزدىڭ اۋىلعا دا ات باسىن بۇردى. قوعاباي اعا الاكولدىڭ ىرگەسىندەگى «قوعادا» تۋعان. كەڭشار تاراعانعا دەيىن مۇندا ەكى-ءۇش شوپاننىڭ وتباسى قىستاپ وتىراتىن. تابيعاتى سونداي كوركەم. اينالاسى قالىڭ قوپا. مالعا ىق. اسىرەسە بۇل قىستاق كوكتەمدە ايرىقشا قۇلپىرادى. نەشە ءتۇرلى قۇستار كەلىپ, قوپاعا ۇيا سالادى. ءبىز سولاردىڭ جۇمىرتقاسىن الىپ جەيمىز. نەگىزى, سۋرەتكەردىڭ اتامەكەنى, وسكەن ورتاسى – كوكالات اۋىلى. كورشى ەلدى مەكەن. ونىڭ اتا-اناسى بالاسى ومىرگە كەلەتىن جىلى ءبىزدىڭ اۋىلعا كوشىپ كەلگەن ەكەن. بۇل وقيعا تۋرالى اۆتور ومىرباياندىق ەستەلىگىندە اشىپ جازعان.
اۋىل كلۋبىندا وتكەن جازۋشىنىڭ مەرەيتويىنا ارنالعان ادەبي كەشكە بارلىق جۇرت جينالدى. بەينەلەپ ايتقاندا, ينە شانشار ورىن بولمادى. سوعان مۇعالىمىمىز ءتورتىنشى سىنىپتا وقيتىن ءبىزدى دە الىپ باردى. مۇنداي جيىندى العاش كورگەنىمىز. تىك تۇرىپ تاماشالادىق. ءبىر كەزدە شىمىلدىق ءتۇرىلدى. ساحنا تورىنە الىستان ات تەرلەتىپ كەلگەن سىيلى قوناقتار جايعاستى. قوعاباي اعامەن بىرگە الماتىدان كىم ەرىپ كەلگەنىن بىلمەيمىن. ەسىمدە جوق. بىراق ارقالىقتان قوسىلعان بەلگىلى ساتيريك سەيىت كەنجەاحمەتوۆ اعانى تانىدىم. ونىڭ ازىلمەن ارلەپ, قالجىڭمەن قاعىتىپ سويلەگەن ءسوزى ەلدى كۇلكىگە قارق قىلدى.
وسى كەزدەسۋ ماعان كەرەمەت ۇنادى. جەرلەس جازۋشىنى جاقىننان كورىپ, ەرەكشە اسەر الدىم. ءسويتىپ, مەنىڭ بالا قيالىمدا قوعاباي اعا سەكىلدى تانىمال تۇلعا بولسام دەگەن ارمان بۇرشىك جاردى. ادەبي شىعارماعا قۇمارلىعىم ارتتى. كوركەمسوز شەبەرىنىڭ «كىلت», «قاراشا قازدار» اتتى كىتاپتارىن ىزدەپ وقىدىم. اسىرەسە «الدان» اڭگىمەسىندەگى باس كەيىپكەردەن اۆتوردىڭ بالا بەينەسىن تانىدىم. سونداي-اق حالىق باتىرى امانگەلدى يمانوۆتىڭ بالالىق شاعىن «قىزىل جالاۋ» اتتى رومانىندا ايشىقتى كەستەلەگەن. كەيىن بۇل تۋىندى تولىقتىرىلىپ, «زاماناقىر» اتاۋىمەن قايتا باسىلدى.
التىنشى سىنىپتان باستاپ جاسىرىپ ولەڭ جازدىم. العاشقى ولەڭىم مەكتەپتەگى قابىرعا گازەتىندە جاريالاندى. سول كۇنى قۋانىشىم قوينىما سىيمادى. ودان كەيىن اۋداندىق باسىلىمدا جارىق كوردى. مەكتەپ ومىرىنەن جازىلعان شاعىن حابارلارىم شىقتى.
جوعارى سىنىپتا الماتىداعى قازاق ۇلتتىق ۋنيۆەرسيتەتىنە وقۋعا ءتۇسۋدى ارماندادىم. وسىنى انام مەن اپالارىما اقىرىنداپ ايتىپ ەدىم, ولار قارسى بولدى. مەنى الىسقا جىبەرگىلەرى كەلمەدى. بۇعان ۇنجىرعام ءتۇسىپ, مەسەلىم قايتىپ قالعانداي كۇي كەشتىم. الايدا الاتاۋدىڭ ەتەگىندەگى اسەم قالاعا بارىپ وقۋ ويىمنان كەتپەي قويدى. ءبىر كۇنى «زاماناقىر» كىتابىنان قالامگەردىڭ مەكەنجايىن الىپ, حات جازدىم.
«قادىرلى قوعاباي اعا!
مەن سىزگە تۋعان اۋىلىڭىزدان حات جازىپ وتىرعان بالاڭىزبىن. ەسىمىم – ازامات. ءسىزدىڭ بارلىق شىعارماڭىزدى وقىدىم. ماعان ەرەكشە ۇنادى. مەنىڭ دە ءسىز سەكىلدى جۋرناليست-جازۋشى بولعىم كەلەدى. ولەڭدەرىم مەن ماقالالارىم مەكتەپتەگى قابىرعا گازەتى مەن اۋداندىق باسىلىمدا جاريالانىپ ءجۇر. بيىل 10-سىنىپتا وقيمىن. كەلەسى جىلى 11-سىنىپقا كوشىپ, مەكتەپ بىتىرەمىن. ءبىر ارمانىم بار. ول – الماتىداعى قازاق ۇلتتىق ۋنيۆەرسيتەتىنىڭ جۋرناليستيكا فاكۋلتەتىنە وقۋعا ءتۇسۋ. سونىڭ جولىن ايتىپ, كومەكتەسە الاسىز با؟» دەپ كونۆەرتكە سالىپ, پوشتامەن جىبەردىم.
حات قولىنا ءتيدى مە, تيمەدى مە, بىلمەيمىن. ءبىر كەزدەسكەندە قوعاباي اعانىڭ وزىنەن سۇرايمىن دەپ ويلادىم. الايدا جازۋشىمەن جولىعا المادىم. تاعدىر جازبادى. بىراق قالامگەرگە ۇقساسام دەگەن ارمانىم مەنى جۋرناليستيكاعا الىپ كەلدى.