2011 جىل. اقپان ايى. اۋا رايى سان قۇبىلىپ تۇرعان كەز. بىردە بوران, بىردە اياز. ءدال سونداي كۇنى «مادەني مۇرا» جۋرنالىنا سەيىت اعا كەلدى. كادىمگى سىرشىل اقىن سىرباي ماۋلەنوۆ «قىر ەلىنىڭ كرىلوۆى» دەپ اتاعان بەلگىلى ساتيريك, ەتنوگراف, ەل تاۋەلسىزدىگىنە ايانباي ەڭبەك ەتكەن تۇلعا سەيىت كەنجەاحمەت ۇلى.
بويىنا ارتىق ەت جيناماي, قاشاندا بايگەگە شاباتىن جىلقىداي جاراۋ جۇرەتىن قالامگەر:
– پرەزيدەنتتىك مادەنيەت ورتالىعىنا ءبىر شارۋامەن كەلىپ ەدىم. «مادەني مۇرا» جۋرنالى وسىندا دەگەننەن كەيىن سوعا كەتەيىن, دەپ ك ۇلىمسىرەپ ەسىكتەن كىردى.
شۇقشيىپ جازۋ جازىپ وتىرعان رەداكتورىمىز ساتيرا ساڭلاعىنىڭ جادىراپ شىققان داۋسىن ەستىگەننەن كەيىن كەلگەن قوناقتى ورنىنان تۇرىپ, قۋانا قارسى الدى. تورگە شىعاردى.
– سەكە, ەرتەدە «انا ءتىلى» گازەتىنە ەتنوگرافيالىق دۇنيەلەرىڭىز كوپ شىعۋشى ەدى. جۇرت قىزىعىپ وقيتىن. سولارىڭدى بىزگە دە بەرىڭىز. كەلەسى نومىرگە ۇسىنايىق. قالاماقىڭىزدى تولەيمىز, – دەپ دۇكەنباي اعا ونى سوزگە تارتتى.
– جازىلعان دۇنيە كوپ. جاريالايمىن دەسەڭىزدەر بەرەمىن. قالاماقى تولەسەڭىزدەر جاقسى ەكەن. ءبىز ونى ۇمىتىپ كەتكەن ەدىك – دەپ ول كىسى ريزاشىلىق ءبىلدىردى.
كابينەتتىڭ ءىشى كەڭ. اتشاپتىرىم دەسە بولادى. وسىندا باس رەداكتورمەن بىرگە ءبارىمىز وتىرامىز.
دۇكەنباي اعانىڭ ءبىر ەرەكشەلىگى, جۇمىسقا ۋاقىتىندا كەلەدى. ءبىر مينۋت كەشىكپەيدى. سونداي تارتىپكە ۇيرەنگەن. ءبىزدىڭ دە سونداي بولعانىمىزدى ۇناتادى. ول كىسى باردا بولمەدە شىبىن ىزىڭى ەستىلمەيدى. تىنىشتىقتا جازۋ جازعاندى جاقسى كورەدى. ايىنا ءبىر شىعاتىن جۋرنالدا كوپ جۇمىس جوق. ءارى كەتسە, ءبىر ءنومىردى ەكى-ءۇش كۇندە دايىندايمىز. سودان كەيىن بوسپىز. ال رەداكتورىمىز ءبىز سەكىلدى ەمەس. ۋاقىتتى قاتتى قادىرلەيدى. قولى قالت ەتسە جازىپ جۇرگەن شىعارماسىن كۇزەپ-تۇزەيدى. كەيدە اق پاراق بەتى قىزىل سيادان كورىنبەيدى.
ەكى قالامگەردىڭ باسى قوسىلعاننان كەيىن اڭگىمە كورىگى قىزدى. سەيىت اعا جازۋشىنىڭ جاقىندا ءبىر رەسپۋبليكالىق باسىلىمنان «پاپيرۋستاعى جىر» اتتى اڭگىمەسىن وقىعانىن, سونىڭ باس كەيىپكەرى ورىستىڭ ايگىلى جازۋشىسى يليا ەرەنبۋرگ تۋرالى سۇرادى. دۇكەنباي اعا ونى ماسكەۋدەگى ساياجايىنا ىزدەپ بارعانعا دەيىن باسىنان وتكەن وقيعالاردى, اتاقتى سۋرەتكەر قازاقتىڭ جاس قالامگەرىن وتە جىلى قابىلداعانىن بۇگە-شىگەسىن قالدىرماي ايتتى. بۇل اڭگىمەنى ءبىز دە قىزىعىپ تىڭدادىق. ءسويتىپ, وتىرعاندا ءتۇس بولدى. سەيىت اعامەن بىرگە سىرتقا شىقتىم. ەكەۋمىزدىڭ باعىتىمىز ءبىر ەكەن. «سامال» شاعىن اۋدانىنان سول جاعالاۋعا جۇرەتىن №10 اۆتوبۋسقا مىندىك. ادام لىق تولى. بوس ورىن جوق.
الدىڭعى قاتاردا وتىرعان ءبىر جاس جىگىتكە: –ۇلكەن كىسىگە ورىن بەرەسىز بە؟ – دەپ ءوتىنىش ايتىپ ەدىم, ول ەشتەڭە ەستىمەگەندەي كەيىپ تانىتتى. سونى بايقاعان سەيىت اعا ارقامنان قاعىپ: – اينالايىن, قاجەت ەمەس. بۇلارعا قاراعاندا مەن جاسپىن عوي. الىس جەر ەمەس, قازىر تۇسەمىز. تىك تۇرعان دەنساۋلىققا جاقسى. وسىلاي تۇرا بەرەيىك, – دەپ, سيپاي قامشىلاپ ازىلدەدى. ءسويتىپ, التىنشى ايالداماعا دەيىن تۇرىپ باردى. ودان سوڭ سەيىت اعانى ءتۇرلى جيىندا ەكى-ءۇش مارتە كوردىم. سودان كەيىن كوپ ۇزاماي دۇنيە سالدى.
بيىل كوزى ءتىرى بولسا 85-كە كەلەر ەدى.