قازان اۋىپ, قاراشاعا تايانعاندا, دۇرىلدەتىپ اكەتىپ, قاڭتاردا نۇكتە قوياتىن بيىلعى جاڭا جىلىمىز دا مارەگە جەتتى. نەشە ءتۇرلى اشەكەيلەرمەن كومكەرىلگەن ءۇلكەندى-كىشىلى شىرشالار كوزدىڭ جاۋىن الدى.
بىراق جىل قارساڭىندا بازاردىڭ توڭىرەگىن, دۇكەننىڭ الدىن بەرمەگەن جاسىل شىرشاعا سۇرانىس از بولدى ما, الدە حالىق ۇيىنە كىرگىزىپ, ءبۇرىن قۋراتىپ, دالاعا لاقتىرعاندى قۇپ كورمەدى مە, جاساندى شىرشامەن-اق ءساندى كىرگىزۋگە بولار دەدى مە, الگى تابيعي شىرشالار تۇگەل وتپەي, يەسىز ءۇيىلىپ قالا بەردى. جاساندى شىرشالار ءىزىم-قايىم جوق. كەلەر جىلدىڭ قارساڭىندا, ولار قايتا ساپ تۇزەيتىنى اقيقات.
ارينە, كەي ازاماتتار ورماندى تازارتۋ ءۇشىن بوسقا قالعانشا, حالىقتىڭ ءبىر كۇن بولسا دا يگىلىگىنە جاراتسىن دەپ اكەپ جاتىر دەسە, ەكىنشى ءبىر جاق ورمانشىلارعا قارجى تۇسىرەدى, ءال-اۋقاتىن ارتتىرادى دەگەن ءۋاجىن العا تارتادى. ءۇشىنشى توپ رەسەيدەن جەتكىزىلىپتى دەگەندى تىلگە تيەك ەتەدى. قالاي ايتساق تا, تابيعات-انا بارلىق ادامعا ورتاق. كورشىمىزدەن سوققان تازا اۋا بىزدە دە جەتىپ جاتارى انىق. ءيا, شىرشا – تابيعاتتىڭ ءتول پەرزەنتى. تەكتىسى «تۇقىمنان» دەسە دە بولادى.
اناۋ ءبىر جىلدارى حالقىمىزدىڭ قادىرلى ۇلى شەرحان مۇرتازا: «مەن كوردىم ۇزىن قايىڭ قۇلاعانىن, باس ۇرىپ قارا جەرگە سۇلاعانىن... جاپىراعى سارعايىپ, ولىمسىرەپ, بايعۇستىڭ كىم تىڭدايدى جىلاعانىن؟» دەگەن اباي ولەڭىنە يىق سۇيەپ «ورماندى قورعاماساق, وكپەسىز قالامىز. ورمان كەتسە, ىلعال كەتەدى. سۋسىز قالامىز. ازىناعان جەلدەن, سۋىرىلعان قۇمنان كوز اشا الماسپىز» دەپ ەدى. شىنىندا, انا تابيعاتتىڭ ەمشەگى يىگەندە شىعاتىن سۋ ماسەلەسى قازىر وڭايعا سوعىپ تۇرعان جوق. بۇل جايلى ەلباسى «قازاقستان-2050» ستراتەگياسىندا ون قاتەردىڭ ءبىرى دەپ اتاپ ءوتتى.
تىنىسىمىزدى كەڭىتەتىن اۋانىڭ التىن تامىرى اعاشتى قورعاۋ ارقايسىمىزدىڭ پارىزىمىز. ول ءۇشىن بىرەر كۇنگى جىلتىراق ءۇشىن جاسىل شىرشانى جاۋداي جاپىرماي, جاساندى شىرشامەن دە وتكىزىپ جاتساق قۇبا-قۇپ بولارى حاق. سوعان بەت بۇرعاندىقتان شىعار, بيىلعى قيىلعان شىرشانىڭ وتپەي ءۇيىلىپ قالىپ جاتقانى. الداعى جىلدارى وسىنى ەسكەرىپ, وتپەي قالعان شىرشانىڭ شىرىلىن وي-سانامىزعا ءتۇيىپ, تابيعات-انانىڭ ءتول پەرزەنتىنە مەيىرىمدىلىك تانىتساق, قانە!
سۇلەيمەن مامەت,
«ەگەمەن قازاقستان».