ورتالىق بازاردا جولىققان. ءبىر كەزدە ەسىلدىڭ قۇبا تالىنداي سولقىلدايتىن, بەرگى جاعىنان قاراساڭ, ارعى جاعىنداعى كۇننىڭ كوزى كورىنەتىن جۇپ-جۇقا بالا ەدى. قازىر جاۋىرىنى قاقپاقتاي, جۇدىرىعى توقپاقتاي جىگىت. بازارداعى قىرعىزدار ايىر-كۇرەكتىڭ سابىن ساتاتىن قاعا بەرىستە تۇر ەكەن. بۇل جەردە نە جوق دەيسىز, بالتانىڭ سابى, شىلىكتەن بۋعان سىپىرعىش, اعاش كۇرەك, مونشاعا قاجەتتى قايىڭ جاپىراقتارىنان بۋىلعان سىپىرعىش. كەزەك تە قاراقۇرىم. ساتۋشى قىرعىز الۋشى قازاققا «اسىقپاڭدار, بارىڭە جەتەدى» دەپ قويادى.
اۋەلى اۋىل-ەلدىڭ اماندىعىن سۇراستىق. بويىنا قاراپ ەدىم, تارالىپ ءوسىپتى.
– باياعى ۇرلاپ جەگەن قيارىڭنىڭ پايداسى-اۋ, – دەدىم مەن, – قايدا بارا جاتىرسىڭ؟..
– اۋىلدان كەلدىم عوي, اعا!
– جوق, ونى ايتپايمىن, بويىڭ قايدا بارا جاتىر؟
كۇمىلجىپ قالدى.
– قارا جۇمىس ىستەمەگەسىن شىعار, بالالار ءوسىپ قالدى عوي. قوراداعى بىرەر سيىر, ەكى-ءۇش توقتىنى وزدەرى-اق جايلايدى. انادا ايىردىڭ سابى سىنىپ قالىپ, كورشىلەرگە كۇنىمىز ءتۇسىپ ءجۇر ەدى, بازاردان ساپ ساتىپ الا كەتەيىن دەپ كەلدىم.
– ايىرعا ساپ العانى نەسى, اۋىل تولعان اعاش ەمەس پە؟ وزدەرىڭ جونىپ الساڭدار قايتەدى.
– ءتايىر-اي, ونى كىم جونادى, اعا؟ مىندا قىرعىزداردىڭ جونىپ قويعانى دايىن تۇرعاندا. وسىدان-اق الا سالامىز.
وسى بالا, بيجىگىت كىشكەنتاي كەزىندە تەنتەك بولدى. تاڭ اتقاننان كەشكە دەيىن اۋىلدىڭ قوتانىن الا شاڭ قىلىپ يت قۋىپ جۇرەتىن. ءبىر جىلى وزىمىزبەن اتالاس اعايىن كەلىن ءتۇسىردى. كەلىن بولعاندا قانداي؟! تەك ورىستاردىڭ اراسىندا وسكەن سوڭ قازاقشاسى شامالى. توي وتكەن سوڭ كەلەسى كۇنى توڭىرەككە كوز سالىپتى. ءبىزدىڭ اۋىل كولدى جيەكتەي قونعان ەلدى مەكەن. بۇيىردە بورلىق وزەنى مولدىرەپ اعىپ جاتىر. قۇنارلى توپىراعى قانداي؟! الگى كەلىننىڭ كوزى نەشەمە جىلدان بەرى تاۋ-تەڭىز بولىپ ءۇيىلىپ جاتقان كوڭگە ءتۇسىپتى. ءبىزدىڭ جاقتاعى اۋىلدار مال قيىن جىل سايىن تراكتورمەن ىسىرىپ, ەل شەتىنە ۇيە بەرەدى عوي. كوڭ ءوز-وزىنەن جىلدا كۇيەدى. كەيىن تىڭايتقىشقا اينالادى. كۇندە كورىپ جۇرگەندىكتەن وعان ەشكىم كوڭىل اۋدارمايدى. كەيىن ورىسشا سويلەگەنى ءۇشىن, باقشا ەككەنى ءۇشىن «ورىس كەلىن» اتانعان الگى كەلىننىڭ كوزىنە كوگىلجىم مۇنار تۇمشالاعان قاراعاشتىڭ قالىڭ ورمانى, ءمولت-ءمولت ەتىپ جاتقان جارقامىس كولى, ەركە وزەن بورلىق تۇسپەي, جان ادامعا كەرەگى جوق كوڭ تۇسكەن عوي. «و, بوجە» دەپتى ورىس كەلىن, نە دەگەن بايلىق؟! ابىسىندارى جاس كەلىننىڭ اقىل-ەسىنىڭ بۇتىندىگىنە كۇمان كەلتىرگەن. كوڭ مەن قيدى دا كىسى بايلىق دەپ ەسەپتەيدى مە ەكەن. جاس كەلىن بىردەن ىسكە كىرىسكەن. ارامشوپتەن باسقا ەشتەڭە وسپەيتىن باقشانىڭ ءىشىن تازالاپ, ءبىزدىڭ اعايعا اربا-اربا كوڭ تاسىتىپ, قيار مەن قىزاناق ەگىپتى. ول كەزدە ءبىزدىڭ اۋىل قيار مەن قىزاناقتى كورشى ورىس پوسەلكەسىنەن ساتىپ الىپ جەيتىن. تۇڭعىش قادام ءساتتى بولىپ, «ورىس» كەلىننىڭ ەڭبەگى جانسا كەرەك, ءونىمى دە جويقىن. بىراق, اۋىلدىڭ تەنتەكتەرى تىنىشتىق بەرمەگەن. ءالى جەۋگە جارامايتىن كوك كەزىندە ج ۇلىپ تاستايتىن. جوق ج ۇلىپ تاستامايدى, جەمەكشى بولىپ ساباعىن شاينايدى. الگى تەنتەك قاينىلارىنا جاس كەلىن باقشا قاراقشىلارى دەپ ات قويىپتى. ارينە, ورىسشا. كەيىن باقشا قاراقشىلارىنىڭ قولى جەتپەگەن جەرگە وسكەن ءونىمدى شەلەك-شەلەك قىلىپ جيناپ, تەنتەك قاينىلارىن قارىق قىلسا كەرەك. سونىڭ ءبىرى جاڭاعى بيجىگىت.
سودان بەرى قانشاما ۋاقىت ءوتتى. ءبىزدىڭ اۋىل قيار مەن قىزاناققا ءتىسىن تيگىزگەن «ورىس» كەلىننىڭ ءىسىن ەرسى كورىپ, كۇستانالاپ جۇرگەندە, ول دا كوشىپ كەتكەن. ونەگەسى ءورىس جايمادى. كوكونىستى كوگەرمەي جاتىپ جەيتىن بيجىگىتتەر قازىر ايىرعا ساپ ىزدەپ ءجۇر.