كەشە مەن ءبىر ەرلىك جاسادىم. كەشكە قاراي جارتى ساعات تازا اۋادا جۇرەتىن ادەتىم بار ەدى. كوشەنى جاعالاپ كەلە جاتىر ەدىم, ءبىر ايەل ادام اسىعا ادىمداپ, مەنى باسىپ وزدى. ول ءبىراز ۇزاعاننان كەيىن ءسال توقتاپ, تەلەفونىمەن جۇرە سويلەسىپ كەتە باردى.
ويىمدا ەشتەڭە جوق, ءسال جۇرگەننەن كەيىن جاياۋ جۇرگىنشىلەر جولىنا توسەلگەن برۋسچاتكانىڭ ۇستىندە قوبىراپ جاتقان الدەنەگە كوزىم ءتۇستى. ەڭكەيىپ قاراسام, ون مىڭ تەڭگەلىك ءبىر بۋما اقشا ەكەن. جان-جاعىما قاراسام, جاقىن ماڭدا ەشكىم جوق. «التىن كورسە, پەرىشتە جولدان تايادى» دەمەكشى, اقشانى الىپ قالتاما سالا قويدىم. بىراق «بىرەۋدىڭ الا ءجىبىن اتتاما» دەگەن ۇلتتىق ۇلاعات بۇل رايىمنان تەز قايتاردى. كوشە اينالىپ, ۇزاپ كەتكەن بەيتانىس ايەلدى قۋىپ جەتىپ, ء«سىز ەشتەڭە جوعالتقان جوقسىز با؟» دەدىم. ول جالما-جان سومكەسىن اقتارىپ, «ويباي, اقشا» دەپ باج ەتتى. مەن بۋما اقشانى قولىنا ۇستاتتىم. بەيتانىس ادام العىسىن جاۋدىرىپ جاتتى. وسى ساتتە ءار ادامنىڭ بويىنان تابىلاتىن ادالدىق اتتى قاراپايىم دا تابيعي قاسيەتتىڭ قۇدىرەتى مەنىڭ دە جۇرەگىمە جىلىلىق ۇيالاتىپ, كوڭىلىمە قانات بىتىرگەندەي جان دۇنيەمدى سەرگىتىپ سالا بەردى...
ادالدىق – اسىل قاسيەت. بىراق ول – جاس شىبىق سياقتى وتە نازىك. ەگەر باعبان جەرگە وتىرعىزعان جاس شىبىعىن كۇندە باپتاپ, قيسىق وسكەن بۇتاقتارىن تۇزەپ, كۇتىم جاساماسا, ول تەرەڭگە تامىر جايىپ جايقالا وسپەگەن بولار ەدى. ادالدىق تا سول سياقتى. ول بارلىق ادامنىڭ بويىندا كەزدەسەتىن تابيعي قاسيەت بولعانىمەن, ءتالىمدى تاربيەنى قاجەت ەتەدى. ەگەر وسكەلەڭ ۇرپاقتى جاستايىنان شىنشىلدىققا, ادىلدىككە, بىرەۋدىڭ ەڭبەگىن قاناماۋعا, وزگەنىڭ نەسىبەسىنە قول سۇقپاۋعا تاربيەلەمەسە, ولاردىڭ بويىنداعى تابيعي ادالدىقتى كىر شالادى.
«ەسىل ءوڭىرىنىڭ ورىمدەي قوس ورەنى اقان مەن ادەماي استانادا تابىستى. ءبىرىن-ءبىرى بىردەن ۇناتىپ, ۇلكەن ءومىر ساپارىن بىرگە باستاۋعا ءسوز بايلاستى. شەكسىز سۇيىسپەنشىلىك سەزىمىنە بەرىلگەن ەكى جاستى اجىراتار قۇدىرەت جوق سياقتى كورىندى ولارعا. بىراق تاعدىر تارازىسى بالاۋسا جاستاردى كۇتپەگەن جەردەن قاتال سىنعا تاپ قىلدى.
قۇرىلىستا جۇمىس ىستەيتىن اقان كەزدەيسوق قۇلاعان بەتون پليتانىڭ استىندا قالىپ, ەكى اياعىنان بىردەي ايىرىلدى. الىپ-ۇشىپ اۋرۋحاناعا جەتكەن ادەمايدى اقان سۋىق قابىلدادى. توسەگىنە تونگەن قىزدىڭ قولىنا ءبىر جاپىراق قاعاز ۇستاتىپ, تەرىس قاراپ كەتتى. قىسقا حاتتا ول ادەمايعا دەگەن ءوزىنىڭ شىنايى ريزالىعىن ءبىلدىرىپ, ەندى وزىنە قارايلاپ باقىتىن بايلاماۋدى ءوتىنىپتى.
بۇل توسىن جاي جاس قىزدى سارى ۋايىمعا سالىپ, قاتتى تولعاندىردى. جاقىن دوستارى مەن اعايىندارى دا ون ەكىدە ءبىر گ ۇلى اشىلماعان بويجەتكەننىڭ مۇگەدەك اداممەن تۇز-ءدامى كەلىسپەيتىنىن ايتىپ, اقاننان كۇدەر ۇزۋگە ۇگىتتەدى. ءتىپتى اتا-اناسى دا مۇگەدەك جاندى كۇتىپ, جاس ءومىرىن قور قىلماۋىن ءۇزىلدى-كەسىلدى تالاپ ەتتى. الايدا, جاس قىز شىنايى ماحابباتىنا دەگەن ادالدىعىنان تايمادى. ول جار الدىندا بەرگەن انتىن بۇزباي, اقاننىڭ ۇيىنە كەلىن بولىپ ءتۇستى. اۋىر كەزدە سۇيگەن جىگىتىنە سۇيەۋ بولىپ, ادال ماحابباتتارىن اسقاقتاتىپ ءوتتى...».
مىنە, بۇل – ادالدىق قۇدىرەتىنىڭ ناقتى ءبىر عانا كورىنىسى. جار الدىنداعى انتىنا بەرىكتىك, شىنايى ماحابباتقا دەگەن كىرشىكسىز تازالىق – ناعىز ادالدىق. قاتار جۇرگەن دوسىڭنىڭ ءاربىر تابىسىنا, قاراپايىم ادامي باقىتىنا قۋانۋ – ول دا ادالدىق. اتا-اناڭنىڭ اق ءسۇتىن اقتاپ, قارتايعاندا قامقور بولۋ – پەرزەنتتىك ادالدىق. كىسى اقىسىنا كوز الارتپاي, تىرشىلىكتەگى نەسىبەڭدى شىنايى ەڭبەك, ماڭداي تەرىڭمەن تابۋ – ادامگەرشىلىك ادالدىعىڭ. ەگەمەن ەلىڭنىڭ ەرتەڭىنە ەنجار قاراماي, ۇلتتىق بولمىسىڭدى شىڭداۋ – ناعىز ازاماتتىق ادالدىق.
ارداقتى اعايىن, ادام بويىنداعى ادالدىق اتتى تابيعي قاسيەتتىڭ ايشىقتى اجارى وسىنداي. ادام دەگەن ارداقتى اتىمىزعا ساي بويىمىزعا بىتكەن بۇل تابيعي قاسيەتتى تازالىق تارازىسىنا سالىپ كورەيىكشى. وسى ءبىر پاك سەزىمنىڭ ءمولدىر بۇلاعىن لايلاتپاي, ادالدىق اتتى اسقاق ۇعىمعا كىر شالدىرماي كەلە جاتىرمىز با؟ بالالارىمىزدى بايلىقتان باسى اينالعانداردىڭ ۇلگىسىنە باۋلىپ, «ادالدىقتىڭ الا ءجىبىن» اتتاتىپ العان جوقپىز با؟ كۇيبەڭ تىرشىلىكتىڭ كۇندەلىكتى اۋىرتپالىعىمەن قانشا الىسساق تا, ادامي قۇندىلىقتارىمىزدى تابيعي تازا قالپىندا ۇرپاق ساناسىنا ءسىڭىرۋ ازاماتتىق پارىز ەكەنىن ۇمىتپايىق. اقشا باستى قۇندىلىققا اينالعان مىنا ءبىر اۋمالى زاماندا قازاقي ادالدىقتىڭ اق تۋى جىعىلسا, ۇلتتىق بولمىسىمىز بىلعانادى.