وسىدان ون شاقتى كۇن بۇرىن تەلەفون شالعانىمدا داۋىسىڭ باسەڭ تارتىپ قالعان ەكەن. بۇرىنعىداي ۇزاعىراق اڭگىمەلەسۋگە قۇلقىڭ بولمادى. اماندىق-ساۋلىق سۇراستىق تا قويدىق.
سوندا جاماندىققا قيماي, «ەر جىگىت قوي, اۋرۋىنا وڭايلىقپەن بەرىلە قويماس, مەديتسينا دا دامىعان», دەپ ءوزىمدى ءوزىم جۇباتقانمىن.
ەندى مىنا سۋىق حاباردى ەستىپ وتىرمىن.
سول سۋىق حابار جۇرەكتى قىسىپ, وكپەنى ورەكپىتكەنىمەن, سانا شىركىندى ساپىرىلىستىرىپ, ءتۇۋ, سوناۋ 1961 جىلى تانىسقاننان باستاپ كۇنى بۇگىنگە دەيىن جالعاسقان دوستىعىمىزدىڭ ءار كەزەڭىن ەسىمە تۇسىرە بەرەدى.
ۇستازدارىمىزدان ءدارىس تىڭداپ, ارتىنان كىتاپحانانىڭ وقۋ زالىنا بارىپ, اۋديتورياداعى «كايپىمىزدى» ودان ءارى جالعاستىراتىن كەزدەرىمىزدى ايتسايشى! قالتامىزداعى سوڭعى تيىنىمىزعا قۇراستىرىپ العان قارا نانعا قارىندى قامپيتا تويدىرىپ, سوعان شالا بايىپ قوقيلاناتىن شاقتار...
وقۋ بىتىرگەن سوڭ سەن بىردەن رەسپۋبليكانىڭ باس گازەتى «سوتسياليستىك قازاقستانعا» قىزمەتكە قابىلدانىپ, ءبىر كۇندە بۇكىل ەلىمىزگە ايگىلى جۋرناليست بولىپ شىعا كەلدىڭ. كەيىنىرەك, بۇل گازەتتە مەنشىكتى ءتىلشى بولىپ مەن دە جۇمىس ىستەدىم. سول كەزدە جامبىل وبلىسىن باستان-اياق شارلاپ ەدىك-اۋ. ەكەۋمىزدىڭ دە تۋعان جەرىمىز مويىنقۇمنىڭ كۇنگەيىندەگى قاتار جاتقان اۋىلدار بولعاندىقتان دا العاشقى اڭگىمە, حيكاياتتارىمىز دا وسى قۇم, قۇم ادامدارى تۋرالى بولىپ شىقتى...
تاعدىر سەنى اۋىر سىنعا سالدى. ۇلىڭ ايداردى وزىڭنەن بۇرىن اكەتىپ ەدى ومىردەن. سونىڭ كۇيىگىنە شىداي المادىڭ با؟ كۇرت ءتۇستىڭ-اۋ, ءادىل. قايتەيىن. داريعا مەن بالالارعا بەرىك بول دەگەننەن باسقا شارا جوق. باقۇل بول, باۋىرىم!
ەلەن ءالىمجان