– كوردىڭ بە, كەۋىل گۇلدەپتى, – دەدى.
ماعان ونىڭ داۋسى دىرىلدەپ, تولقىپ, ءۇزىلىپ-ءۇزىلىپ جەتكەندەي بولدى.
تاڭدانا قاراپ, ءۇن قاتا الماي قالدىم. اق قۇبا ءوڭدى, بوتاگوز, ەركە قىزدىڭ ەرەكشە سۇيكىمدى ەكەنىن مەن سول ساتتە العاش رەت بايقاعان سياقتىمىن.
ونىڭ ءوزى دە مىناۋ جاپ-جاسىل كەۋىلدىڭ اپپاق گۇلدەرىنە ۇقسايتىنىن ايتقىم كەلدى. بىراق اڭداۋسىزدا ءۇف دەپ قالسام, اق كوبەلەككە اينالىپ, ۇشا جونەلەتىندەي بوپ ۇلبىرەپ تۇرعان سۇلۋلىقتى ۇركىتىپ الارمىن دەپ ويلادىم.
قىر جاقتان بەلەسەبەتىمدى جەتەكتەپ ءتۇسىپ كەلە جاتقانىمدا دا وعان قايتا-قايتا جالتاقتاپ قاراي بەردىم, قاراي بەردىم.
اق قۇبا ءجۇزى قىزارىپ, العا باسقان ادىمى كەرى كەتىپ, كىبىرتىكتەپ, ۇيالا باستاعانىن سەزسەم دە, سەزبەگەندەي بولدىم. سەبەبى ودان ەندى كوزىمدى الا المايتىن سياقتىمىن.
كەنەت ول ماعان جالت قاراپ:
– مەن ەندى سەنىڭ بەلەسەبەتىڭە مىنبەيمىن, – دەدى.
– نەگە؟
اۋزىم اشىلىپ, قالت توقتاي قالدىم. ماسساعان!.. ول ەكەۋمىزدى تانىستىرعان دا, دوستاستىرعان دا وسى بەلەسەبەت ەمەس پە ەدى. ويتكەنى اۋىلداعى ەڭ جاڭا, ەڭ ءتاۋىر بەلەسەبەت مەنىكى عوي.
ول ۇندەمەدى. سىقىلىقتاپ ك ۇلىپ, اۋىلعا قاراي جۇگىرە جونەلدى. ال مەن بولسام, ءالى دە اڭ-تاڭمىن. سەبەبى ونىڭ ءوزى ەمەس پە ەدى, بۇگىن: «قىر جاققا شىعىپ, ەشكىم كورمەيتىن جەردە مەنى بەلەسەبەتىڭە مىنگىزشى», دەپ وتىنگەن...
قازىر ويلايمىن, ول مەنىڭ وزىنە قادالا قاراعان كوزىمنەن ەمەس, قىز جۇرەگىندەگى العاش ويانعان وزگەشە ءبىر قۇپيا, سىرلى سەزىمنەن ۇيالدى-اۋ دەپ.
بالا كەزدەگى سول ءبىر ۇياڭ, كىرشىكسىز تازا سەزىمنىڭ كوڭىل تۇكپىرىندە بۇيىعىپ, الاڭسىز ۇيىقتاپ جاتقانىن مەن بۇگىن تاعى دا سەزىپ تۇرعان سياقتىمىن. ءويتكەنى بيىل جازعا سالىم جاپ-جاسىل بوپ جايقالىپ, اپپاق گ ۇلىن اشقان بەكزات, پاڭ كەۋىلدى كورگەندە, جۇرەگىم جانە ءبىر شىم ەتە قالعانىن قاراساڭىزشى.
قۇداي-اۋ, ەكى ارادا ءبىز كەشىپ وتە المايتىن ۋاقىت تەڭىزى پايدا بولدى ەمەس پە. بىراق مىنا كەۋىلدىڭ سوعان قاراماي, ءتۇ-ۋ باياعى ءتاتتى كۇندى ەسكە سالىپ, كوڭىلىمدى تولقىتىپ تۇرعانىن كورمەيسىز بە...
بالكىم, بىلەرسىز, بالكىم, بىلمەسسىز, كەۋىل دەگەنىمىز – كەڭ دالادا وسەتىن كوپجىلدىق وسىمدىك قوي. تۇيەجانتاق سەكىلدى ونىڭ دا تامىرى تەرەڭگە جايىلىپ, جەر استىنداعى سۋ كوزدەرىنەن ءنار الىپ جاتادى. اپپاق گۇلدەرى جەلگە ۇشىپ, ءتۇيىن سالعاننان كەيىن, كىپ-كىشكەنتاي قاربىز سەكىلدى جەمىستەرى كۇننەن-كۇنگە ۇلكەيىپ, بارماقتاي-بارماقتاي بولىپ پىسەدى دە, ءوز-وزىنەن جارىلىپ, قىپ-قىزىل شىرىنى جەرگە تامادى. بالا كۇنىمىزدە ءبىز ونىڭ دا ءدامىن تاتىپ كورگەنبىز. ءسال-ءپال كەرمەكتەۋ بولادى.
ەندى مىنە, ەلۋ جىلدان سوڭ سول باياعى اۋىلعا قايتا ورالىپ, سول باياعى كەۋىلگە قىزىعا قارايمىن-اي. ونىڭ اپپاق گۇلدەرى سول باياعى اق قۇبا, بوتاگوز, ەركە قىزعا ۇقسايدى.
قايران كەۋىل, قايران كوڭىل...